Όταν ακούμε τη λέξη άγχος, το μυαλό πάει συνήθως σε κρίσεις πανικού, έντονη ανησυχία ή σωματικά συμπτώματα που δεν αγνοούνται. Όμως η αλήθεια είναι πιο ύπουλη. Το άγχος μπορεί να υπάρχει σιωπηλά, να ντύνεται με παραγωγικότητα, ευγένεια ή τελειομανία και να περνά απαρατήρητο ακόμη και από εμάς τους ίδιους.
Αυτό το κείμενο δεν γράφτηκε για να διαγνώσει, αλλά για να φωτίσει. Για να σε κάνει να σταθείς για λίγο και να σκεφτείς αν κάποιες καθημερινές συμπεριφορές δεν είναι απλώς χαρακτήρας, αλλά ένας τρόπος του μυαλού να αντέξει.
Η μόνιμη ανάγκη να είσαι απασχολημένος
Όταν δεν αντέχεις τη σιωπή ή τον ελεύθερο χρόνο, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είσαι δραστήριος. Μερικές φορές σημαίνει ότι το μυαλό φοβάται να μείνει μόνο του. Η συνεχής ενασχόληση με κάτι, οθόνες, δουλειές, λίστες, λειτουργεί σαν αντιπερισπασμός από σκέψεις που δεν θέλεις να ακούσεις.
Unsplash
Η τελειομανία που δεν μοιάζει πρόβλημα
Το να θέλεις να κάνεις τα πράγματα σωστά θεωρείται αρετή. Όταν όμως τίποτα δεν είναι ποτέ αρκετό και κάθε μικρό λάθος μοιάζει καταστροφή, τότε η τελειομανία γίνεται μεταμφιεσμένο άγχος. Δεν προσπαθείς να πετύχεις. Προσπαθείς να μη νιώσεις ανεπαρκής.
Το να λες πάντα ναι
Η ανάγκη να μη δυσαρεστήσεις κανέναν συχνά βαφτίζεται καλοσύνη. Στην πραγματικότητα μπορεί να κρύβει φόβο απόρριψης ή σύγκρουσης. Όταν ακυρώνεις διαρκώς τον εαυτό σου για να είναι όλοι οι άλλοι καλά, το σώμα και το μυαλό πληρώνουν το τίμημα.
Η υπερανάλυση μετά από κάθε συζήτηση
Ξαναπαίζεις στο μυαλό σου τι είπες, πώς το είπες, αν φάνηκες αρκετός. Δεν είναι αυτοκριτική. Είναι άγχος που ψάχνει επιβεβαίωση. Η υπερανάλυση δεν λύνει προβλήματα. Τα συντηρεί.
Unsplash
Η δυσκολία να χαλαρώσεις χωρίς ενοχές
Όταν ξεκουράζεσαι αλλά δεν ηρεμείς. Όταν βλέπεις μια σειρά αλλά σκέφτεσαι τι θα έπρεπε να κάνεις αντί γι’ αυτό. Το άγχος εδώ δεν φωνάζει. Ψιθυρίζει ότι η αξία σου μετριέται μόνο όταν αποδίδεις.
Το σώμα που μιλάει πριν από το μυαλό
Πονοκέφαλοι, σφίξιμο στο στομάχι, κόπωση χωρίς λόγο. Πολλές φορές το σώμα εκφράζει αυτό που το μυαλό έχει μάθει να καταπίνει. Δεν είναι υπερβολή. Είναι σήμα.
Το πιο δύσκολο με το κρυφό άγχος είναι ότι μοιάζει φυσιολογικό. Μαθαίνεις να ζεις μαζί του, να το δικαιολογείς, να το βαφτίζεις χαρακτήρα. Όμως όταν το αναγνωρίζεις, κάτι αλλάζει. Δεν εξαφανίζεται μαλακώνει. Και μαζί του μαλακώνεις κι εσύ.
Η αναγνώριση δεν είναι αδυναμία. Είναι η αρχή της φροντίδας. Και καμιά φορά, το πιο γενναίο πράγμα που μπορείς να κάνεις είναι να παραδεχτείς ότι κουράστηκες.
Διαβάστε ακόμα
Η διαφορά ανάμεσα στην κούραση και την ψυχική εξάντληση
Οι μικρές καθημερινές συνήθειες που δυναμώνουν την αυτοεκτίμηση
Το σύνδρομο της ψηλής παπαρούνας: Γιατί κάποιοι άνθρωποι δεν αντέχουν να σε βλέπουν να πετυχαίνεις;
