Υπάρχουν κάποια πράγματα που στα 18 τα νιώθεις σαν τέλος του κόσμου και στα 30 τα κοιτάς και λες «εντάξει, θα περάσει». Και υπάρχουν κι άλλα που παλιά τα προσπερνούσες, ενώ τώρα σε αγγίζουν πιο βαθιά. Μήπως τελικά αλλάζει η ψυχολογία σου όσο μεγαλώνεις; Η απάντηση είναι ναι. Και όχι με τον τρόπο που φοβόσουν.

Δεν σημαίνει ότι γίνεσαι «άλλος άνθρωπος» ή ότι χάνεις τη σπίθα σου. Σημαίνει ότι αλλάζει ο τρόπος που διαχειρίζεσαι τα συναισθήματά σου, οι αντοχές σου, οι προτεραιότητές σου και το πόσο χώρο δίνεις σε πράγματα που κάποτε σε έτρωγαν από μέσα. Είναι μια φυσική εξέλιξη που τη ζουν όλοι, απλώς ο καθένας τη νιώθει αλλιώς.

Δεν αλλάζει μόνο η ηλικία σου. Αλλάζει και το πώς βλέπεις τη ζωή

Όσο μεγαλώνεις, δεν κουβαλάς απλώς περισσότερα χρόνια. Κουβαλάς εμπειρίες. Σχέσεις που σε διαμόρφωσαν, λάθη που σε δίδαξαν, απογοητεύσεις που σε προσγείωσαν, μικρές νίκες που σε έκαναν πιο δυνατό.

Κάπου εκεί, αρχίζεις να βλέπεις πιο καθαρά τι αξίζει και τι όχι. Και αυτό από μόνο του αλλάζει την ψυχολογία σου. Γιατί σταματάς να κυνηγάς την ένταση και αρχίζεις να αναζητάς την ουσία.

Μαθαίνεις να αντέχεις χωρίς να καταρρέεις

Όταν είσαι μικρότερος, πολλά συναισθήματα σε πιάνουν απροετοίμαστο. Ένας χωρισμός, μια απόρριψη, μια αποτυχία μοιάζουν τεράστια. Όχι επειδή είσαι υπερβολικός, αλλά επειδή δεν έχεις ακόμα χτίσει «εσωτερικά εργαλεία».

Με τα χρόνια, δεν σημαίνει ότι δεν πονάς. Σημαίνει ότι ξέρεις πως θα το περάσεις. Και αυτή η σιγουριά είναι τεράστια αλλαγή.

Δεν είναι ότι δεν σε νοιάζει. Είναι ότι δεν σε διαλύει.

Unsplash

Η αυτοεκτίμησή σου γίνεται πιο αληθινή

Μικρότερος μπορεί να βασίζεις την αξία σου σε εξωτερικά πράγματα. Στο αν σε θέλουν, αν σε εγκρίνουν, αν τα πας καλά, αν είσαι «αρκετός» για τους άλλους.

Μεγαλώνοντας, αρχίζεις να χτίζεις αυτοεκτίμηση από μέσα προς τα έξω. Μαθαίνεις τι σε κάνει να νιώθεις καλά, τι σε ρίχνει, τι δεν σου ταιριάζει. Και σιγά σιγά σταματάς να ζητάς επιβεβαίωση για τα πάντα.

Αυτό δεν γίνεται μαγικά. Γίνεται μέσα από τις φορές που έπεσες και σηκώθηκες.

Οι προτεραιότητές σου αλλάζουν και μαζί τους αλλάζει και το μυαλό σου

Κάποια στιγμή, αρχίζεις να μετράς αλλιώς τον χρόνο σου. Δεν έχεις την ίδια όρεξη να σκορπάς ενέργεια σε ανθρώπους που σε μπερδεύουν ή σε καταστάσεις που σε εξαντλούν.

Δεν είναι «μεγάλωσα και ξενέρωσα». Είναι ότι ωρίμασες και δεν θέλεις να πληρώνεις ακριβά πράγματα που δεν αξίζουν.

Γι’ αυτό και η ψυχολογία σου αλλάζει. Γιατί αλλάζει το τι επιτρέπεις να σε αγγίζει.

Γίνεσαι πιο ευαίσθητος σε άλλα και πιο δυνατός σε άλλα

Αυτό είναι το πιο ενδιαφέρον κομμάτι. Μεγαλώνοντας μπορεί να γίνεις πιο ανθεκτικός σε καταστάσεις που κάποτε σε τρόμαζαν. Αλλά ταυτόχρονα μπορεί να γίνεις πιο ευαίσθητος σε πράγματα που πριν δεν έβλεπες καν.

Μπορεί να σε συγκινεί περισσότερο η μοναξιά, η απώλεια, η οικογένεια, η έννοια του «σπιτιού». Μπορεί να σε νοιάζει περισσότερο η ηρεμία σου, η ψυχική σου ισορροπία, η καθημερινότητά σου.

Και αυτό είναι εξέλιξη. Όχι αδυναμία.

Unsplash

Σταματάς να θέλεις να αρέσεις σε όλους

Αν υπάρχει ένα πράγμα που αλλάζει σχεδόν σε όλους, είναι αυτό. Όσο μεγαλώνεις, αρχίζεις να καταλαβαίνεις ότι δεν γίνεται να είσαι ο αγαπημένος όλων. Και κυρίως, δεν χρειάζεται.

Σιγά σιγά επιλέγεις ανθρώπους που σε χωράνε όπως είσαι. Όχι όπως πρέπει να είσαι.

Και κάπως έτσι η ψυχολογία σου ησυχάζει. Γιατί δεν έχεις πια τόση ανάγκη να αποδείξεις.

Αρχίζεις να φροντίζεις τον εαυτό σου χωρίς ενοχές

Μεγαλώνοντας καταλαβαίνεις ότι δεν είσαι μηχανή. Δεν γίνεται να είσαι πάντα διαθέσιμος, πάντα δυνατός, πάντα χαμογελαστός.

Και αυτό σε πάει σε μια πιο ώριμη σχέση με τον εαυτό σου. Μαθαίνεις να ξεκουράζεσαι. Να λες «όχι». Να απομακρύνεσαι όταν κάτι σου κάνει κακό. Να ζητάς βοήθεια όταν χρειάζεσαι.

Η ψυχολογία σου δεν αλλάζει επειδή «έτσι είναι η ηλικία». Αλλάζει επειδή επιτέλους επιτρέπεις στον εαυτό σου να ζει πιο ανθρώπινα.

Unsplash

Ηρεμείς γιατί καταλαβαίνεις ότι όλα περνάνε

Δεν είναι κλισέ. Είναι αλήθεια. Όσο μεγαλώνεις, βλέπεις κύκλους να κλείνουν και άλλους να ανοίγουν. Βλέπεις ανθρώπους να φεύγουν και άλλους να έρχονται. Βλέπεις εσένα να αλλάζεις χωρίς να το καταλάβεις.

Και κάπου εκεί γεννιέται μια νέα ψυχολογία. Πιο ήρεμη. Πιο γειωμένη. Όχι πάντα πιο χαρούμενη, αλλά πιο αληθινή.

Οπότε ναι, η ψυχολογία σου αλλάζει όσο μεγαλώνεις. Όχι γιατί «σκληραίνεις» ή γιατί χάνεις την καρδιά σου, αλλά γιατί μαθαίνεις να ζεις με μεγαλύτερη επίγνωση. Μαθαίνεις να ξεχωρίζεις το σημαντικό από το θορυβώδες. Να κρατάς χώρο για όσα σε γεμίζουν και να αφήνεις πίσω όσα σε βαραίνουν.

Και αν κάτι αξίζει να θυμάσαι, είναι αυτό: δεν γίνεσαι λιγότερο εσύ. Γίνεσαι περισσότερο εσύ.

Διαβάστε ακόμα

Οι πιο κρυφές μορφές άγχους που δεν αναγνωρίζουμε

Η διαφορά ανάμεσα στην κούραση και την ψυχική εξάντληση

Οι μικρές καθημερινές συνήθειες που δυναμώνουν την αυτοεκτίμηση