Τα τελευταία χρόνια, όλο και περισσότεροι άνθρωποι βρίσκονται αντιμέτωποι με κρίσεις πανικού. Δεν είναι κάτι σπάνιο πια. Είναι μια εμπειρία που πολλοί κουβαλούν σιωπηλά στην καθημερινότητά τους. Αν έχεις βρεθεί δίπλα σε κάποιον τη στιγμή που του συμβαίνει, πιθανότατα ένιωσες αμήχανα ή και λίγο χαμένη. Είναι απολύτως λογικό.

Γιατί η αλήθεια είναι πως μια κρίση πανικού δεν μοιάζει με «απλό άγχος». Για εκείνον που τη βιώνει, είναι κάτι πολύ πιο έντονο. Μπορεί να νιώθει ότι χάνει τον έλεγχο, ότι κάτι κακό πρόκειται να συμβεί ή ακόμα και ότι κινδυνεύει. Δεν έχει έλεγχο σε αυτό που του συμβαίνει και ως εικόνα είναι αρκεκτά τρομαχτική και για όποιον βρίσκεται εκεί καθώς ναι, μοιάζει σαν να συμβαίνει κάτι πολύ πιο σοβαρό. Όπως για παράδειγμα ένα έμφραγμα. Εκείνη τη στιγμή, η παρουσία σου έχει μεγαλύτερη αξία απ’ όσο φαντάζεσαι.

Photo by Pawel Czerwinski on Unsplash

Η δική σου ηρεμία είναι το πρώτο στήριγμα

Δεν χρειάζεται να ξέρεις τι να πεις. Χρειάζεται απλώς να είσαι εκεί και ήρεμη. Ακόμα κι αν μέσα σου αγχώνεσαι, προσπάθησε να κρατήσεις έναν σταθερό, ήπιο τόνο. Ο άνθρωπος απέναντί σου «πιάνει» την ενέργειά σου. Αν νιώσει ότι εσύ είσαι γειωμένος, θα αρχίσει σιγά-σιγά να ηρεμεί κι εκείνος.

Μην μειώνεις αυτό που βιώνει

Ίσως σου βγει αυθόρμητα να πεις «δεν είναι τίποτα» ή «ηρέμησε». Όμως εκείνη τη στιγμή, για εκείνον είναι κάτι πολύ μεγάλο. Αντί να το μικρύνεις, δοκίμασε να το αναγνωρίσεις. Ένα απλό «είμαι εδώ μαζί σου» ή «σε καταλαβαίνω, είναι δύσκολο αυτό που περνάς τώρα» μπορεί να κάνει τεράστια διαφορά. Τον βοηθά να νιώσει ότι δεν είναι μόνος μέσα σε αυτό.

Βοήθησέ τον να βρει τον ρυθμό της αναπνοής του

Στις κρίσεις πανικού, η αναπνοή γίνεται γρήγορη και κοφτή. Δεν χρειάζεται να κάνεις κάτι περίπλοκο. Μπορείς απλά να του μιλήσεις ήρεμα και να τον καθοδηγήσεις: «πάρε μια αργή ανάσα… και τώρα άφησέ την σιγά-σιγά». Αν το κάνεις κι εσύ μαζί του, ακόμα καλύτερα. Ο ρυθμός σου μπορεί να λειτουργήσει σαν οδηγός.

Αν βοηθάει, μπορείς να μετράς: 4 δευτερόλεπτα εισπνοή, 4–6 δευτερόλεπτα εκπνοή

Photo by engin akyurt on Unsplash

Φέρε τον πίσω στο παρόν

Το μυαλό εκείνη την ώρα τρέχει μακριά, σε φόβους και σενάρια. Μπορείς να τον βοηθήσεις να «επιστρέψει» στο εδώ και τώρα. Μίλα του για όσα υπάρχουν γύρω του. Ζήτησέ του απαλά να σου πει τι βλέπει, τι ακούει, τι αγγίζει. Μια απλή ερώτηση, 5 πράγματα που βλέπει γύρω του ή 5 πράγματα που μπορεί να αγγίξει. Δεν χρειάζεται να γίνει σαν άσκηση, απλώς σαν μια ήρεμη κουβέντα που τον προσγειώνει.

Μην υποθέτεις ότι θέλει επαφή

Μερικές φορές ένα άγγιγμα καθησυχάζει. Άλλες φορές όχι. Και σε αυτή τη συνθήκη τίποτα δεν είναι δεδομένο. Πριν κάνεις οτιδήποτε, ρώτα. Ένα «θες να σου κρατήσω το χέρι;» δείχνει φροντίδα και σεβασμό. Και μόνο το ότι ρωτάς, είναι ήδη υποστηρικτικό.

Δεν χρειάζεται να το “φτιάξεις”

Είναι εύκολο να νιώσεις ότι πρέπει να κάνεις κάτι για να σταματήσει όλο αυτό. Αλλά η αλήθεια είναι πως δεν χρειάζεται να λύσεις τίποτα. Η κρίση θα κάνει τον κύκλο της και θα περάσει. Ο ρόλος σου δεν είναι να τη σταματήσεις, αλλά να είσαι δίπλα του όσο συμβαίνει.

Photo by Philip Ho on Unsplash

Μείνε λίγο ακόμα

Όταν τα πράγματα αρχίσουν να ηρεμούν, μην απομακρυνθείς αμέσως. Η παρουσία σου συνεχίζει να είναι σημαντική. Μερικές φορές, το να πεις «κάθομαι λίγο ακόμα μαζί σου» είναι ό,τι ακριβώς χρειάζεται εκείνη τη στιγμή. Όταν τελειώσει, μπορεί να νιώθει κουρασμένος, εκτεθειμένος ή ακόμα και ντροπή. Δεν χρειάζονται πολλές αναλύσεις. Λίγη ησυχία, ένα ποτήρι νερό, μια ήρεμη παρουσία. Κι αν θέλει να μιλήσει, θα το κάνει.

Το πιο σημαντικό απ’ όλα

Δεν χρειάζεται να είσαι ειδικός. Ούτε να έχεις όλες τις απαντήσεις. Αρκεί να είσαι εκεί, ανθρώπινα. Να δείξεις με την παρουσία σου ότι δεν είναι μόνος. Και πολλές φορές, αυτό είναι το πιο δυνατό «βοήθημα» που μπορείς να προσφέρεις.

Διαβάστε ακόμα

Το σύνδρομο του καλού παιδιού: Γιατί μας βαραίνει και πώς να το αφήσουμε πίσω

Γιατί οι έξυπνοι άνθρωποι κουράζονται πιο εύκολα ψυχικά

Το overthinking σε 5 γνώριμα σενάρια και πώς να τα περιορίσεις