Μπορεί μια γυναίκα στα 80 της να αποτελεί κεντρικό θέμα στη Vogue; Η απάντηση είναι ναι όταν μιλάμε για την ανυπέρβλητη Charlotte Rampling (Σάρλοτ Ράμπλινγκ) που πόζαρε στη βρετανική έκδοση βάζοντας τα γυαλιά σε πολύ νεότερές της σταρ και μοντέλα με το ύφος, το στυλ και τον τρόπο που υποστήριξε τα ρούχα που φόρεσε για τις ανάγκες της φωτογράφισης και της συνέντευξης.
Η Rampling αρνήθηκε το Χόλιγουντ και είναι η ζωντανή απόδειξη ότι μπορεί να υπάρξει σταρ διεθνούς βεληνεκούς και χωρίς αυτό. Aμέτρητες υποψηφιότητες, άλλα τόσα βραβεία, τιμητικό Σεζάρ αλλά και τίτλος τιμής (ΟΒΕ) από τη Βασίλισσα Ελισάβετ το 2001 και το Παράσημο της Λεγεώνας της τιμής την επόμενη χρονιά.
Φωτογραφημένη από τον Mark Kean και με την στυλιστική επιμέλεια της Robbie Spencer, η Ράμπλινγκ μίλησε στον Giles Hattersley και έδωσε μαθήματα όχι μόνο ομορφιάς αλλά κυρίως ζωής και σχέσεων.
Ασυνήθιστα όμορφη από τότε που θυμάται κανείς, βρήκε τον δρόμο της προς τη μεγάλη οθόνη μέσα από μια διαφήμιση της Cadbury’s και μια πρώιμη εμφάνιση στη Vogue ως έφηβο μοντέλο. Το κινηματογραφικό της ντεμπούτο ήρθε ως μη αναφερόμενη χορεύτρια στο A Hard Day’s Night και, ύστερα από μια σειρά ρόλων, φλέρταρε με την ιδέα να μετακομίσει στο Λος Άντζελες. Όμως: «Δεν μου άρεσε καθόλου το Χόλιγουντ. Δεν μου άρεσε το κλίμα. Δεν ήθελα να είμαι αυτό το άτομο και δεν ήθελα να είμαι αυτό το είδος ηθοποιού. Ήθελα να εξερευνήσω τη ζωή με έναν διαφορετικό τρόπο από το να παίρνω απλώς “μεγάλους” ρόλους και να θέλω να κερδίσω Όσκαρ. Δεν ήθελα να είμαι διασημότητα», λέει χαρακτηριστικά στη συνέντευξή της.
Ήταν ο Λουκίνο Βισκόντι, που τη σκηνοθέτησε στο The Damned το 1969, ο οποίος της είπε: «Έχεις μεγάλο ταλέντο, έχεις μεγάλη ομορφιά, μπορείς να πας στο Χόλιγουντ, μπορείς να γίνεις μεγάλο αστέρι ή μπορείς να το κάνεις αλλιώς». Έτσι, εκείνη επέλεξε το δεύτερο, καλλιεργώντας «μια πιο ευρωπαϊκή αντίληψη για το τι σημαίνει επιτυχία». Και αυτό λειτούργησε αρκετά καλά.
Παρότι ενσάρκωνε το ανήσυχο πνεύμα της εποχής της, δεν ήταν ποτέ ιδιαίτερα των εφήμερων σχέσεων ή της χρήσης ουσιών. «Ναι, βέβαια, ήταν η εποχή της ελεύθερης αγάπης, έτσι δεν είναι; Στο Λονδίνο ήταν τεράστιο. Ξαφνικά μπορούσες απλώς να το κάνεις με οποιονδήποτε, και ήταν σχεδόν πολύ συναρπαστικό, αλλά αυτό στην πραγματικότητα δεν με ενδιέφερε. Όταν το κάνεις και το έχεις κάνει, σκέφτεσαι: “Α, εντάξει. Δεν νιώθω πραγματικά υπέροχα με όλα αυτά"». Ελεύθερη αγάπη ή όχι, η κριτική προς τις γυναίκες παρέμενε αυστηρή, λέει. Επιπλέον, υποψιαζόταν ότι όλο αυτό ταίριαζε περισσότερο στα ανδρικά πρότυπα επιθυμίας.
Το 1972 παντρεύτηκε τον ηθοποιό που έγινε δημοσιοσχετίστας Μπράιαν Σάουθκομπ και απέκτησε τον πρώτο της γιο, τον Μπάρναμπι. Τότε υπήρξε μεγάλη φημολογία για το γεγονός ότι κάποια στιγμή ζούσαν επίσης με τον Ράνταλ Λόρενς, ένα μοντέλο. Εκείνη είναι μεγαλόψυχη. «Κάθε γενιά πρέπει να επανεφευρίσκει τον εαυτό της», εξηγεί. «Πρέπει να νιώθουν ότι θα μπορέσουν να κατανοήσουν τα πράγματα με διαφορετικό τρόπο, και ίσως όχι καλύτερο, αλλά απλώς με τον δικό τους τρόπο». Με τον Σάουθκομπ χώρισαν το 1976.
Ακολούθησε ένας μακρύς και πολυτάραχος γάμος με τον Γάλλο μουσικό Ζαν-Μισέλ Ζαρ, με τον οποίο απέκτησε έναν γιο, τον Νταβίντ, καθώς και μια στενή σχέση με την κόρη του, Εμιλί. Στα τέλη της δεκαετίας του ’90 χώρισαν, όταν εκείνη ανακάλυψε ότι ο Ζαρ είχε εξωσυζυγική σχέση διαβάζοντάς το στις εφημερίδες – ένα βήμα πολύ πέρα ακόμη και για τη δική της μεγάλη ανοχή στις ανθρώπινες αδυναμίες.
«Είναι ένας από τους καλύτερους φίλους μου. Τον αγάπησα βαθιά και τον αγαπώ ακόμη, απλώς έπρεπε να αλλάξει. Με τον Ζαν-Μισέλ πήρε χρόνο. Πολύ, πολύ χρόνο. Αλλά είναι ένα τεράστιο θέμα: η πικρία. Δηλητηριάζει εντελώς τη ζωή σου. Αν μπορείς να βρεις τρόπους απλώς να την αφήσεις, να την αφήσεις».
Ανταμείφθηκε με μια μακρά και ευτυχισμένη σχέση με τον δημοσιογράφο και επιχειρηματία Ζαν-Νοέλ Τασέζ, ο οποίος – αν και 10 χρόνια νεότερός της – πέθανε από καρκίνο το 2015.
«Έτσι, τα τελευταία 10 χρόνια ήταν μια εκμάθηση του να ζω μόνη. Είναι κάτι σημαντικό, να περνάς σε αυτό το στάδιο της ζωής σου μαθαίνοντας τι σημαίνει η δική σου μοναχικότητα και να συμφιλιώνεσαι με αυτήν. Τώρα μένω κυρίως στο Παρίσι, ζω με τις γάτες μου, έχω έναν υπέροχο άντρα. Une amitié amoureuse, έτσι λέγεται. Είναι κάπως μια ερωτική φιλία».
«Τώρα όλοι είμαστε 10 χρόνια νεότεροι. Τα 60 είναι διασκεδαστικά, αλλά τα 70 είναι δύσκολα, να σε προειδοποιήσω από τώρα. Κατά τη διάρκεια των 70 μου, έκανα τεράστια προσπάθεια για να φτάσω σε ένα σημείο όπου, αν είχα μόνο, ας πούμε, άλλα 10 χρόνια – κάτι που είναι πολύ πιθανό – αυτά τα 10 χρόνια να είναι πραγματικά γεμάτα. Και να μη χρειάζεται να συνεχίζω τη δουλειά που έπρεπε να κάνω για τόσο καιρό για να συνεχίσω. Να εκφράζομαι, να γράφω ημερολόγιο, να κλαίω, να φωνάζω, να χαμογελώ, να μιλάω, να κάνω συζητήσεις. Τώρα θα ήθελα να ζήσω από όλα αυτά» δηλώνει.
Διαβάστε ακόμα:
Το Hermès Game: Το μυστικό παιχνίδι πίσω από τις πιο διάσημες τσάντες στον κόσμο
