Φοράμε τα αθλητικά μας, ξεκινάμε… και πολύ γρήγορα οι πνεύμονές μας «καίνε», τα πόδια μας βαραίνουν και αναρωτιόμαστε γιατί υποβάλλουμε τον εαυτό μας σε αυτή τη δοκιμασία. Τι προκαλεί, λοιπόν, αυτό το δύσκολο ξεκίνημα στο τρέξιμο;
Όλοι γνωρίζουμε αυτό το συναίσθημα. Αφού πάρουμε την απόφαση να γυμναστούμε, φορέσουμε τα καλύτερα αθλητικά μας και δέσουμε αποφασιστικά τα παπούτσια, επιτέλους ξεκινάμε. Τα πρώτα βήματα περνούν γρήγορα… και μετά, πολύ σύντομα, αρχίζουμε να αμφιβάλλουμε. Η αναπνοή γίνεται πιο δύσκολη, τα πόδια βαραίνουν και τα πρώτα λεπτά μοιάζουν ατελείωτα. Σε τέτοιο βαθμό, που το υπόλοιπο τρέξιμο μοιάζει ήδη ακατόρθωτο.
Πρόκειται για ένα γνώριμο, σχεδόν καθολικό συναίσθημα, την πραγματική εξήγηση του οποίου όμως συχνά δεν γνωρίζουμε. Κι όμως, πίσω από αυτή την προσωρινή δυσφορία κρύβεται ένας απόλυτα φυσιολογικός, και μάλιστα απαραίτητος, μηχανισμός του οργανισμού και του μυαλού για τη συγκεκριμένη δραστηριότητα.
Προσαρμόζοντας το σώμα ώστε να μπει σε «λειτουργία τρεξίματος»
Καταρχάς, είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι το σώμα δεν είναι σε θέση να περάσει αμέσως από την κατάσταση ηρεμίας στην έντονη σωματική προσπάθεια. «Στα πρώτα στάδια ενός τρεξίματος, τα συστήματα του οργανισμού εξακολουθούν να προσαρμόζονται στις νέες απαιτήσεις που τους θέτετε», εξηγεί η fitness coach Lillie Bleasdale. «Πράγματα όπως οι καρδιακοί παλμοί, η αναπνοή και η ροή του αίματος χρειάζονται χρόνο για να προσαρμοστούν και να βρουν τον ρυθμό τους».
Αυτή ακριβώς η φάση προσαρμογής δημιουργεί την αίσθηση των βαριών ποδιών και της δύσπνοιας. Η καρδιά χτυπά πιο γρήγορα, οι πνεύμονες προσπαθούν να διοχετεύσουν περισσότερο οξυγόνο στους μυς και το νευρικό σύστημα προσπαθεί να σταθεροποιήσει την προσπάθεια. Ακόμη και όταν τρέχουμε με χαλαρό ρυθμό, χρειάζονται μερικά λεπτά μέχρι να επανέλθει η αίσθηση του «φυσικού» τρεξίματος.
Τρέξιμο: ο ρόλος του εγκεφάλου και τα σήματα επιβίωσης
Όμως δεν είναι μόνο θέμα μυών και αναπνοής, ο εγκέφαλος παίζει επίσης κεντρικό ρόλο. «Το τρέξιμο απαιτεί πολλά από το σώμα και το μυαλό ταυτόχρονα. Η αναπνοή αλλάζει, οι καρδιακοί παλμοί αυξάνονται γρήγορα, οι μύες χρειάζονται περισσότερο οξυγόνο και ο εγκέφαλος προσπαθεί να καταλάβει αν αυτή η προσπάθεια είναι ασφαλής», εξηγεί η προπονήτρια τρεξίματος Sabrina Pace-Humphreys.
Αυτός ο νοητικός μηχανισμός λειτουργεί, επομένως, σαν ένα είδος προστατευτικού συστήματος, στην αρχή της άσκησης μπορεί να κάνει την προσπάθεια να φαίνεται πιο δύσκολη απ’ ό,τι είναι στην πραγματικότητα, ενθαρρύνοντάς μας να επιβραδύνουμε ή να σταματήσουμε.
Έτσι, τα πρώτα λεπτά μοιάζουν ιδιαίτερα δύσκολα όχι επειδή είμαστε λιγότερο ικανοί, αλλά επειδή το σώμα και το μυαλό προσπαθούν να συγχρονιστούν. Μόλις βρούμε τον ρυθμό μας, συμβαίνει η «μαγεία», ο διασκελισμός γίνεται πιο ομαλός, η αναπνοή πιο σταθερή και η προσπάθεια μοιάζει πιο εύκολη. Συχνά είναι ακριβώς σε αυτό το σημείο, μετά από αυτά τα δύσκολα δέκα λεπτά, που αρχίζουμε πραγματικά να τρέχουμε, και, κυρίως, να αισθανόμαστε τα οφέλη της άσκησης.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Τι είναι ο «ύπνος της ιδιοφυΐας», η τεχνική ξεκούρασης που διχάζει τους ειδικούς;
