Το συναντάμε παντού στον λόγο γύρω από την ομορφιά, όμως ο όρος απέχει πολύ από το να είναι μια πρόσφατη επινόηση του μάρκετινγκ. Ο όρος «inflammaging» επινοήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 2000 από τον επιστήμονα Claudio Franceschi για να περιγράψει μια πολύ χαμηλής έντασης, χρόνια φλεγμονή που αναπτύσσεται σταδιακά, χωρίς να προκαλεί εμφανή συμπτώματα. Αν και συζητήθηκε για χρόνια (κυρίως) στον χώρο της ιατρικής, η έννοια αυτή κερδίζει πλέον έδαφος και στη δερματολογία. Οι ειδικοί εξηγούν ότι η φλεγμονή μπορεί να λειτουργήσει ως δύναμη που κάνει τα σημάδια της γήρανσης πιο έντονα και ορατά.
Η φλεγμονή δεν είναι η μοναδική αιτία
Η δερματολόγος Aiza Jamil υπενθυμίζει στο περιοδικό Marie Claire UK ότι η γήρανση του δέρματος βασίζεται σε δύο βασικούς πυλώνες, σε ό,τι είναι γραμμένο στη βιολογία μας (γενετική, ορμόνες, πέρασμα του χρόνου) και σε ό,τι προέρχεται από το περιβάλλον (υπεριώδης ακτινοβολία, ρύπανση, τρόπος ζωής). Η φλεγμονή δεν αντικαθιστά αυτούς τους παράγοντες, αλλά τους ενισχύει αλυσιδωτά, αυξάνοντας το οξειδωτικό στρες, τις κυτταρικές βλάβες και τους μηχανισμούς που συνδέονται με την κυτταρική φθορά. Με άλλα λόγια, το δέρμα θα γερνούσε έτσι κι αλλιώς, όμως η φλεγμονή μπορεί να το κάνει να γερνά πιο γρήγορα και πιο άναρχα.
freepick
Τι βιώνει το δέρμα όταν ο «συναγερμός» δεν σβήνει ποτέ πραγματικά
Βραχυπρόθεσμα, η φλεγμονή είναι μια χρήσιμη αντίδραση, γιατί προστατεύει, επιδιορθώνει και επουλώνει. Το πρόβλημα, όπως εξηγούν οι ειδικοί, ξεκινά όταν η ανοσολογική απόκριση παραμένει συνεχώς ενεργοποιημένη, έστω και σε χαμηλό επίπεδο. Η Aiza Jamil περιγράφει μια παρατεταμένη απελευθέρωση φλεγμονωδών παραγόντων και ουσιών που, με τον χρόνο, φθείρουν τις στηρικτικές ίνες, αποδιοργανώνουν το δέρμα και θαμπώνουν την όψη του. Ουσιαστικά, τα κύτταρα παύουν να ακολουθούν το αρχικό τους «πρόγραμμα». Εκείνα που θα έπρεπε να επικεντρώνονται στην αποκατάσταση αρχίζουν να στέλνουν σήματα συναγερμού, ενώ όσα παράγουν κολλαγόνο και ελαστίνη λειτουργούν περισσότερο σε αμυντική παρά σε δημιουργική λειτουργία. Σε αυτή την κατάσταση, το δέρμα συμπεριφέρεται σαν να πρέπει να προστατεύεται συνεχώς. Το αποτέλεσμα; Η δομή στήριξης του δέρματος εξασθενεί και η μελάγχρωση γίνεται υπερβολική, καθώς τα κύτταρα που παράγουν μελανίνη αντιδρούν έντονα στο στρες.
Καθημερινοί εκλυτικοί παράγοντες: η υπεριώδης ακτινοβολία είναι ο βασικός, αλλά όχι ο μόνος
Η δερματολόγος είναι ξεκάθαρη, ο ήλιος αποτελεί έναν από τους πιο ισχυρούς παράγοντες αυτού που αποκαλείται «inflammaging». Η Aiza Jamil τονίζει ότι οι ακτίνες UV μπορούν να πυροδοτήσουν φλεγμονώδη αντίδραση ακόμη και χωρίς ορατή ερυθρότητα, εξ ου και η σημασία της καθημερινής χρήσης αντηλιακού ευρέος φάσματος. Η ρύπανση συμβάλλει επίσης σε αυτή τη διάχυτη φλεγμονή, κυρίως μέσω μηχανισμών οξειδωτικού στρες. Και η εξίσωση δεν σταματά στο περιβάλλον… Το παρατεταμένο στρες και η έλλειψη ύπνου μπορούν επίσης να αποδυναμώσουν τον δερματικό φραγμό και να διαταράξουν τον τρόπο με τον οποίο το δέρμα ρυθμίζει τις ανοσολογικές του αντιδράσεις.
