Υπάρχουν αγάπες που μας μεγαλώνουν και αγάπες που μας ραγίζουν. Και καμιά φορά, αυτές οι δεύτερες αφήνουν μέσα μας σημάδια τόσο βαθιά, που δεν φαίνονται με γυμνό μάτι αλλά αλλάζουν ολόκληρο τον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο.
Μετά από μια δύσκολη σχέση, δεν κλείνει μόνο ένα κεφάλαιο, κλείνει συχνά και μια ολόκληρη εποχή της ζωής μας. Μαζί της κλειδώνουμε την εμπιστοσύνη, την αθωότητα, την αυθόρμητη πίστη ότι η αγάπη είναι ένα ασφαλές μέρος για να μείνεις. Και κάπως έτσι, αρχίζουμε να περπατάμε πιο προσεκτικά, να νιώθουμε πιο συγκρατημένα, να αγαπάμε με φόβο.
Το τραύμα δεν φαίνεται πάντα. Δεν γράφει επάνω του “πληγώθηκα”. Ζει όμως μέσα στις μικρές μας αντιδράσεις, στη δυσκολία να αφεθούμε, στην ανάγκη να ελέγχουμε τα πάντα, στην καχυποψία απέναντι σε κάθε νέο ξεκίνημα. Μας κάνει να πιστεύουμε ότι η καρδιά μας έχει σπάσει οριστικά, ότι δεν μπορεί να νιώσει ξανά το ίδιο.
Κι όμως, μέσα σε όλη αυτή τη σιωπηλή άμυνα, κρύβεται μια βαθιά ανθρώπινη ανάγκη: να ξαναπιστέψουμε. Να αγαπήσουμε χωρίς να τρέμουμε. Να αφήσουμε κάποιον να μας πλησιάσει χωρίς να φοβόμαστε ότι θα μας γκρεμίσει ξανά.
Και κάπου εκεί γεννιέται το πιο δύσκολο, αλλά και το πιο σημαντικό ερώτημα: πώς ξανανοίγεις την πόρτα της αγάπης όταν κάποτε σου την έκλεισαν με δύναμη στα μούτρα;
Photo by Sydney Latham on Unsplash
Το τραύμα αλλάζει τη γλώσσα της καρδιάς
Όταν έχεις ζήσει προδοσία, απόρριψη, ψέματα, συναισθηματική κακοποίηση ή απλώς έναν έρωτα που σε διέλυσε, δεν επιστρέφεις ποτέ ακριβώς ο ίδιος άνθρωπος. Μαθαίνεις να φοβάσαι λίγο περισσότερο, να εμπιστεύεσαι λίγο λιγότερο, να κρατάς αποστάσεις ακόμα κι από εκείνους που θέλουν πραγματικά να σε πλησιάσουν.
Αυτό δεν είναι αδυναμία. Είναι άμυνα. Ένας τρόπος της ψυχής να προστατεύσει τον εαυτό της από τον ίδιο πόνο.
Η καρδιά θυμάται. Και όταν έχει πονέσει, χτίζει τείχη, όχι από πείσμα αλλά από ανάγκη επιβίωσης. Γι’ αυτό, μετά από τραύμα, η αγάπη μοιάζει συχνά με ρίσκο που δεν είσαι σίγουρη αν έχεις ξανά το κουράγιο να πάρεις.
Photo by Alexas_Fotos on Unsplash
Πρώτα έρχεται η θεραπεία, όχι ο επόμενος έρωτας
Πολλοί πιστεύουν ότι ο καλύτερος τρόπος να ξεπεράσεις μια πληγή είναι να βρεις γρήγορα κάτι καινούργιο. Στην πραγματικότητα όμως, η αληθινή διαδρομή είναι πιο αργή και πιο εσωτερική.
Χρειάζεται χρόνος.
Χρειάζεται σιωπή.
Χρειάζεται να σταθείς μόνη σου και να ξαναγνωρίσεις τον άνθρωπο που έμεινε μετά το τέλος.
Η αγάπη μετά από τραύμα δεν ξεκινά από μια νέα γνωριμία. Ξεκινά από μια νέα σχέση με τον εαυτό σου. Από το να μάθεις ξανά να εμπιστεύεσαι τη διαίσθησή σου, να τιμάς τα όριά σου και να θυμάσαι την αξία σου χωρίς να την καθορίζει κανείς άλλος.
Photo by Deepak Gupta on Unsplash
Το θάρρος να δοκιμάσεις ξανά
Κάποια στιγμή, όσο κι αν το αποφεύγεις, η ζωή σου χτυπά ξανά την πόρτα. Ένας άνθρωπος εμφανίζεται, ένα βλέμμα σε αγγίζει, μια συζήτηση ξυπνά κάτι που νόμιζες ότι είχε παγώσει για πάντα.
Και τότε έρχεται ο φόβος.
Είναι απολύτως φυσιολογικό. Το να ξανανοίξεις την καρδιά σου μετά από πόνο θέλει γενναιότητα. Η αγάπη μετά από τραύμα δεν είναι ποτέ ίδια με πριν. Είναι πιο προσεκτική, πιο ήρεμη, πιο σοφή. Δεν βιάζεται να ονομάσει συναισθήματα. Μαθαίνει να εμπιστεύεται ξανά βήμα βήμα.
Photo by Ecliptic Graphic on Unsplash
Νέα αγάπη, αλλά και με καινούργια όρια
Το να ξαναγαπήσεις δεν σημαίνει να ξεχάσεις όσα έμαθες. Σημαίνει να τα χρησιμοποιήσεις υπέρ σου.
Μετά από μια δύσκολη εμπειρία, μαθαίνεις να αναγνωρίζεις πιο γρήγορα τι σου κάνει κακό, να λες πιο εύκολα «όχι», να μη θυσιάζεις τον εαυτό σου για να κρατήσεις κάποιον δίπλα σου.
Η ώριμη αγάπη δεν απαιτεί να μικρύνεις για να χωρέσεις. Σε θέλει ολόκληρη. Με τις πληγές, τις αλήθειες και την ιστορία σου.
Και αυτή η γνώση είναι ίσως το μεγαλύτερο δώρο που αφήνει πίσω του κάθε τραύμα.
Δεν χρειάζεται να βιαστείς
Δεν υπάρχει σωστός χρόνος για να ξανανοίξεις την πόρτα. Ο καθένας έχει τον δικό του ρυθμό. Κάποιοι χρειάζονται μήνες, άλλοι χρόνια. Κάποιοι θέλουν απλώς να μείνουν μόνοι μέχρι να νιώσουν ξανά ασφαλείς.
Όλα είναι εντάξει.
Η αγάπη δεν είναι υποχρέωση, ούτε έχει χρονοδιάγραμμα. Είναι μια προσωπική διαδρομή που θέλει σεβασμό και υπομονή.
Photo by Henry Lai on Unsplash
Και όταν τελικά ξανασυμβεί…
Όταν έρθει η στιγμή και βρεθεί ένας άνθρωπος που θα σε κάνει να νιώσεις ξανά ηρεμία, μην τον τιμωρήσεις για όσα δεν έκανε εκείνος. Μην αφήσεις το παρελθόν να κλέψει το παρόν σου.
Το να ξανανοίξεις την πόρτα μετά από πόνο δεν σημαίνει ότι ξεχνάς. Σημαίνει ότι συνεχίζεις.
Γιατί η καρδιά, όσο κι αν πληγωθεί, έχει μια μαγική ικανότητα. Να θεραπεύεται, να μαθαίνει και όταν έρθει η σωστή στιγμή, να αγαπά ξανά.
Διαβάστε ακόμα
7 σημάδια που δείχνουν ότι είσαι υπερβολικά σκληρός/ή με τον εαυτό σου
