Το κουτί με τα παιχνίδια δεν κλείνει, τα ράφια έχουν γεμίσει και κάπου στο βάθος του παιδικού δωματίου υπάρχει εκείνο το λούτρινο που κανείς δεν έχει αγγίξει εδώ και μήνες. Κι όμως, τη στιγμή που θα προτείνεις να το χαρίσετε, μπορεί ξαφνικά να μετατραπεί στο... αγαπημένο παιχνίδι του παιδιού.
Το ξεκαθάρισμα στο παιδικό δωμάτιο δεν είναι πάντα τόσο απλό όσο το «αυτό δεν το χρησιμοποιείς πια». Για ένα παιδί, ένα παιχνίδι μπορεί να συνδέεται με μια ανάμνηση, ένα πρόσωπο ή απλώς με την αίσθηση ότι είναι «δικό του».
Γι' αυτό και το να μάθει σταδιακά να αποχωρίζεται κάποια πράγματα μπορεί να γίνει μια χρήσιμη διαδικασία, αρκεί να μην αντιμετωπιστεί σαν επιχείρηση εκκαθάρισης στην οποία ο γονιός αποφασίζει και το παιδί απλώς παρακολουθεί.
Πόσα παιχνίδια είναι τελικά αρκετά;
Δεν υπάρχει ένας «σωστός» αριθμός παιχνιδιών που χρειάζεται κάθε παιδί. Η ηλικία, τα ενδιαφέροντα, ο διαθέσιμος χώρος και ο τρόπος με τον οποίο παίζει είναι πολύ πιο σημαντικά από έναν συγκεκριμένο αριθμό.
Περισσότερα παιχνίδια, άλλωστε, δεν σημαίνουν απαραίτητα και περισσότερο ή καλύτερο παιχνίδι. Όταν υπάρχουν υπερβολικά πολλές επιλογές διαθέσιμες ταυτόχρονα, μπορεί να είναι δυσκολότερο για ένα μικρό παιδί να συγκεντρωθεί σε μία δραστηριότητα και να ασχοληθεί μαζί της για περισσότερη ώρα.
Ο στόχος, λοιπόν, δεν είναι ένα σχεδόν άδειο παιδικό δωμάτιο. Είναι να υπάρχουν παιχνίδια που το παιδί πράγματι χρησιμοποιεί, μπορεί να βλέπει και να βρίσκει εύκολα και αντιστοιχούν στα ενδιαφέροντα και στο στάδιο ανάπτυξής του.
Μην ξεκινήσεις το ξεκαθάρισμα όταν λείπει
Μπορεί να μοιάζει πολύ πιο εύκολο να γεμίσεις δύο σακούλες όσο το παιδί βρίσκεται στο σχολείο, όμως έτσι χάνεται ένα σημαντικό κομμάτι της διαδικασίας.
Από μια ηλικία και μετά, αξίζει να συμμετέχει στις αποφάσεις για τα δικά του πράγματα. Αυτό του δίνει έναν βαθμό ελέγχου και ταυτόχρονα το βοηθά σταδιακά να μάθει να αξιολογεί τι χρησιμοποιεί, τι αγαπά πραγματικά και τι μπορεί πλέον να αποχωριστεί.
Και ναι, αυτό πιθανότατα σημαίνει ότι το ξεκαθάρισμα θα πάρει περισσότερο χρόνο.
Ξεκινήστε από τα εύκολα
Μην αρχίσεις με το αρκουδάκι που κοιμάται μαζί του από τριών ετών. Υπάρχουν πολύ ευκολότεροι υποψήφιοι.
Σπασμένα παιχνίδια που δεν επισκευάζονται, παζλ από τα οποία λείπουν κομμάτια, αντικείμενα που δεν αντιστοιχούν πλέον στην ηλικία του ή παιχνίδια που έχει ξεπεράσει εδώ και καιρό μπορούν να αποτελέσουν την αρχή.
Μόλις το παιδί εξοικειωθεί με τη διαδικασία, μπορείτε να περάσετε σε πράγματα για τα οποία χρειάζεται πραγματικά να αποφασίσει.
Φτιάξτε τρεις κατηγορίες
Αντί για το απόλυτο «μένει ή φεύγει», κάντε τη διαδικασία πιο εύκολη δημιουργώντας τρεις ομάδες: Κρατάμε - Χαρίζουμε - Δεν είμαι ακόμη σίγουρος/η.
Η τρίτη κατηγορία είναι ιδιαίτερα χρήσιμη. Βάλτε όσα παιχνίδια προκαλούν δίλημμα σε ένα κουτί και αφήστε τα για λίγο στην άκρη. Αν περάσουν μερικές εβδομάδες και το παιδί δεν τα αναζητήσει καθόλου, μπορείτε να επιστρέψετε μαζί στο κουτί και να ξανασυζητήσετε τι θέλει να κάνει.
Έτσι δεν αισθάνεται ότι πρέπει να πάρει όλες τις αποφάσεις μέσα σε ένα απόγευμα.
Εξήγησέ του πού θα πάνε τα παιχνίδια
Το «θα το πετάξουμε» και το «θα το δώσουμε σε ένα άλλο παιδί που μπορεί να παίξει μαζί του» ακούγονται πολύ διαφορετικά.
Εφόσον ένα παιχνίδι βρίσκεται σε καλή κατάσταση, μπορείτε να συζητήσετε μαζί πού θα μπορούσε να δοθεί. Ακόμη καλύτερα, άφησε το παιδί να συμμετέχει: να επιλέξει τι θέλει να χαρίσει, να το βάλει στο κουτί ή στη σακούλα και, όπου είναι εφικτό, να γνωρίζει πού θα καταλήξει.
Έτσι η διαδικασία δεν συνδέεται μόνο με την απώλεια ενός αντικειμένου, αλλά και με την ιδέα ότι κάτι που εκείνο δεν χρησιμοποιεί πλέον μπορεί να αποκτήσει μια δεύτερη ζωή.
Μην πιέσεις ένα αντικείμενο με συναισθηματική αξία
Εσύ μπορεί να βλέπεις «ένα παλιό λούτρινο». Το παιδί μπορεί να βλέπει το παιχνίδι που είχε μαζί του σε ένα ταξίδι, που του χάρισε η γιαγιά ή που κρατούσε κάθε βράδυ για δύο χρόνια.
Δεν χρειάζεται κάθε αντικείμενο που δεν χρησιμοποιείται καθημερινά να φύγει. Ένα μικρό κουτί αναμνήσεων μπορεί να κρατήσει μερικά πράγματα που έχουν πραγματική συναισθηματική αξία χωρίς να γεμίζει ολόκληρο το δωμάτιο.
Το να μάθει ένα παιδί να αποχωρίζεται δεν σημαίνει ότι πρέπει να μάθει να μην δένεται με τίποτα.
Δώσε το παράδειγμα
Είναι δύσκολο να ζητάς από ένα παιδί να αποχωριστεί δέκα παιχνίδια όταν βλέπει τους μεγάλους του σπιτιού να κρατούν πράγματα που δεν έχουν χρησιμοποιήσει εδώ και χρόνια.
Μπορείτε να κάνετε παράλληλο ξεκαθάρισμα: εκείνο στα παιχνίδια του κι εσύ σε ρούχα, βιβλία ή αντικείμενα που δεν χρειάζεσαι. Δείξε του ότι κι εσύ χρειάζεται μερικές φορές να σκεφτείς «το θέλω πραγματικά ή απλώς δυσκολεύομαι να το αφήσω;».
Ξαφνικά δεν είναι κάτι που «πρέπει να κάνει το παιδί», αλλά μια συνήθεια που εφαρμόζει όλη η οικογένεια.
Μην μετρήσεις την επιτυχία σε σακούλες
Μπορεί στο πρώτο ξεκαθάρισμα να συμφωνήσει να χαρίσει μόνο δύο παιχνίδια. Δεν πειράζει. Ο στόχος δεν είναι να αδειάσει το δωμάτιο μέσα σε ένα Σάββατο.
Το σημαντικότερο είναι να αρχίσει να συμμετέχει στη διαδικασία και να καταλαβαίνει ότι δεν χρειάζεται να κρατά για πάντα κάθε αντικείμενο που πέρασε από τα χέρια του.
Με τον καιρό, το «δεν το θέλω πια, μπορούμε να το χαρίσουμε;» μπορεί να έρθει και από το ίδιο. Και τότε το ξεκαθάρισμα θα έχει πετύχει κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένα πιο τακτοποιημένο παιδικό δωμάτιο.
Φωτογραφίες: Pexels
Διαβάστε ακόμα
Πρώτες ιώσεις στο σχολείο: 5 συνήθειες που αξίζει να μάθει τώρα το παιδί
Από την παιδική χαρά στο σαλόνι: 8 ιδέες για να μη γίνει η οθόνη η εύκολη λύση τις βροχερές μέρες
