Το να είναι κανείς single δεν αποτελεί πλέον εξαίρεση, έχει γίνει ο κανόνας, σύμφωνα με τις πιο πρόσφατες έρευνες. Σε μια κοινωνία όπου οι σχέσεις είναι λιγότερες, ξεκινούν αργότερα και συχνά είναι πιο εύθραυστες, το πρώτο ραντεβού έχει μετατραπεί σε πραγματική δοκιμασία, μια στιγμή υψηλής έντασης, ανάμεσα στην ελπίδα και στον φόβο του λάθους. Είναι μια ευκαιρία να αναλογιστούμε αυτή τη κομβική στιγμή της ερωτικής μας ζωής και, ίσως, να δώσουμε στον εαυτό μας μια πιθανότητα να μη γίνει ghosted τόσο γρήγορα. Γιατί ορισμένες ερωτήσεις, όταν τίθενται πρόωρα, μπορούν να σκοτώσουν τον έρωτα πριν καν γεννηθεί.
«Γιατί είσαι ακόμα single;»
Το ύπουλο στοιχείο αυτής της ερώτησης είναι ότι μεταφέρει την ευθύνη της ερωτικής κατάστασης στον ίδιο τον άνθρωπο. Υπονοεί πως το να είναι κανείς single αποτελεί μια ανωμαλία που χρειάζεται εξήγηση, παρότι σήμερα η μοναχικότητα αυξάνεται σε όλες τις ηλικιακές ομάδες. Έτσι, το άτομο νιώθει ότι κρίνεται, αντί να προκαλεί τη γνήσια περιέργεια που του αξίζει.
«Πόσους/πόσες πρώην είχες;»
Εκ πρώτης όψεως αθώα, αυτή η ερώτηση δημιουργεί μια περιττή λογική «καταμέτρησης», σαν η αξία μας να εξαρτάται από τον αριθμό των προηγούμενων σχέσεων. Ενθαρρύνει τις συγκρίσεις, την έμμεση κριτική και μπορεί να πυροδοτήσει ανασφάλειες στο άτομο που έχουμε απέναντί μας. Σε ένα πρώτο ραντεβού, μετατρέπει άθελά της τη ρομαντική συνάντηση σε έναν συναισθηματικό έλεγχο.
«Γιατί δεν πέτυχε η τελευταία σου σχέση;»
Είναι πολύ νωρίς για να ανοίξουν παλιές πληγές! Η ερώτηση αυτή φέρνει στην επιφάνεια επώδυνες αναμνήσεις και μετατοπίζει τη συζήτηση σε πιο βαριά, σοβαρή τροχιά. Δεν είναι απαραίτητα ιδανική για ένα πρώτο ραντεβού, αν και, φυσικά, δεν υπάρχουν απόλυτοι κανόνες. Σε κάθε περίπτωση, μπορεί να δώσει την εντύπωση ότι προσπαθείς να εντοπίσεις τα «ελαττώματα» του άλλου, αντί να δημιουργήσεις μια αυθεντική σύνδεση.
«Με πόσα άτομα έχεις κοιμηθεί;»
Αυτή η κάπως αδιάκριτη ερώτηση εισάγει αμέσως μια ηθική, ακόμη και ανταγωνιστική, διάσταση σε έναν χώρο που δεν προσφέρεται για κάτι τέτοιο. Ξέρουμε ήδη ότι άνδρες και γυναίκες δεν κρίνονται με τον ίδιο τρόπο σε αυτό το θέμα, και αυτό από μόνο του ενοχλεί. Πέρα όμως από την αμηχανία που προκαλεί, η ερώτηση μπορεί να ωθήσει τον άλλον να ωραιοποιήσει την αλήθεια για να αποφύγει την κριτική.
«Θέλεις παιδιά;»
Συμφωνούμε όλοι, ουσιαστικά, είναι μια σημαντική ερώτηση. Αλλά είναι όντως η κατάλληλη στιγμή; Όταν τίθεται πολύ νωρίς, βάζει αμέσως το πλαίσιο μιας σοβαρής σχέσης, πολύ πέρα από ένα απλό φλερτ. Το να προβάλλεις τόσο μακριά στο μέλλον, πριν καν ξέρεις αν θέλεις δεύτερο ποτό, δεν είναι η καλύτερη ιδέα. Σε μια κοινωνία ιδιαίτερα επιφυλακτική απέναντι στη δέσμευση, αυτή η ερώτηση μπορεί να τρομάξει, ή να πιέσει, με την υπερβολική της σοβαρότητα.
«Πόσα χρήματα βγάζεις;»
Τα χρήματα παραμένουν ένα μεγάλο ταμπού, ειδικά στις ερωτικές σχέσεις. Σωστά ή λάθος; Σε κάθε περίπτωση, το ζήτημα αυτό μπορεί να υπονοήσει ότι τα υλικά κριτήρια υπερισχύουν της προσωπικότητας και να δημιουργήσει αμφιβολίες για τις πραγματικές μας προθέσεις.
«Είσαι δεξιός/ά ή αριστερός/ή;»
Η πολιτική συμπυκνώνει ταυτότητες και αποτελεί ένα δύσκολο θέμα για ένα ραντεβού. Το να τεθεί ευθέως από την αρχή ενέχει τον κίνδυνο να περιορίσεις τον άλλον σε μια ιδεολογική ετικέτα. Γιατί να μην εξερευνήσουμε πρώτα όσα μας ενώνουν, αντί για όσα μας χωρίζουν;
«Με βρίσκεις ελκυστικό/ή;»
Η άμεση αναζήτηση επιβεβαίωσης από τον άλλον μπορεί να δημιουργήσει αμηχανία. Πάνω απ’ όλα όμως, μια τόσο ευθεία ερώτηση σπάει ακαριαία τη δυναμική της αποπλάνησης, η οποία βασίζεται ακριβώς σε ένα στοιχείο μυστηρίου. Ακόμη πιο προβληματικό, μπορεί να προδώσει έλλειψη αυτοπεποίθησης. Και στην τέχνη της γοητείας, αυτό σίγουρα δεν είναι καλή ιδέα, έτσι δεν είναι;
Έμμεσα, αυτές οι ερωτήσεις αποκαλύπτουν πολλά για τις δικές μας ανασφάλειες. Πάνω απ’ όλα, αντανακλούν τον φόβο της σιωπής, της αποτυχίας ή ακόμη και του «χαμένου χρόνου», τον οποίο προβάλλουμε εύκολα στις ερωτικές σχέσεις. Στην εποχή των κριτηρίων και των λιστών, φοβόμαστε διαρκώς μήπως σπαταλήσουμε τον χρόνο μας. Κι αν μαθαίναμε ξανά να επιβραδύνουμε; Να αφήνουμε χώρο στο απρόσμενο και στην έκπληξη; Γιατί προσπαθώντας να πάμε πολύ γρήγορα, ξεχνάμε το ουσιώδες, ένα πρώτο ραντεβού δεν είναι ούτε αξιολόγηση απόδοσης ούτε συνέντευξη για δουλειά, αλλά ένας χώρος αμοιβαίας περιέργειας, ελεύθερος, ανάλαφρος… και ανοιχτός.
