Το “The Spectacle” είναι ένα μικρού μήκους ντοκιμαντέρ της Yasmin van Dorp που κινείται κάπου ανάμεσα σε visual ποίηση και ήσυχη κοινωνική παρατήρηση. Δεν είναι από τα films που σου “εξηγούν” τι να σκεφτείς, είναι από αυτά που σε αφήνουν να το νιώσεις.
Υπάρχει μια πολύ γνώριμη στιγμή που έχουμε ζήσει όλοι. Βρίσκεσαι μπροστά σε κάτι πραγματικά όμορφο ένα τοπίο, μια θέα, ένα μέρος που περίμενες καιρό να δεις και πριν καν προλάβεις να το απορροφήσεις, σχεδόν αυτόματα σηκώνεις το κινητό για να το φωτογραφίσεις. Δεν το σκέφτεσαι ιδιαίτερα. Είναι πια μια φυσική κίνηση, σχεδόν αντανακλαστική.
Ακριβώς αυτή τη μικρή, καθημερινή συνήθεια παρατηρεί το ντοκιμαντέρ μικρού μήκους “The Spectacle” της Yasmin van Dorp, με έναν τρόπο απλό αλλά πολύ εύστοχο. Το film δείχνει μέρη εντυπωσιακής ομορφιάς, πασίγνωστα landmarks από διάφορες χώρες που έγιναν τουριστικά αξιοθέατα, τοπία που πραγματικά κόβουν την ανάσα, αλλά δεν στέκεται μόνο εκεί. Η κάμερα στρέφεται και στους ανθρώπους που βρίσκονται μπροστά τους. Πλήθη επισκεπτών που περιμένουν στη σειρά, στριμώχνονται, σηκώνουν κινητά και προσπαθούν να αποτυπώσουν τη στιγμή όσο πιο “σωστά” γίνεται. Φυσικά για να την ποστάρουν. Θέλοντας να δείξει πως το να βγάλεις την τέλεια φωτογραφία τελικά καταστρέφει τον τουρισμό.
Και κάπου εκεί αρχίζεις να παρατηρείς κάτι που σε κάνει να κοντοσταθείς. Το θέαμα δεν είναι μόνο το τοπίο και η αλλοίωσή του από τον τουρισμό, αλλά και ο τρόπος που το ζούμε. Ή μάλλον, ο τρόπος που δεν το ζούμε πλήρως.
Το ενδιαφέρον είναι ότι το “The Spectacle” δεν σου εξηγεί τίποτα. Δεν έχει αφήγηση, δεν έχει φωνή που να καθοδηγεί τη σκέψη σου, δεν σου λέει ποιο είναι το “μήνυμα”. Απλώς σε αφήνει να κοιτάξεις. Και όσο κοιτάς, τα ερωτήματα έρχονται μόνα τους. Είμαι πραγματικά παρών στη στιγμή ή προσπαθώ απλώς να τη φυλακίσω σε μια εικόνα; Θα θυμάμαι αυτό που είδα ή τη φωτογραφία που τράβηξα;
Σήμερα, το να καταγράφουμε τις εμπειρίες μας έχει γίνει κάτι πολύ περισσότερο από μια απλή συνήθεια. Είναι ένας τρόπος να επιβεβαιώνουμε ότι ήμασταν κάπου, ότι ζήσαμε κάτι, ότι “αξίζει” να το δείξουμε. Το ταξίδι γίνεται εικόνα και η εμπειρία μετατρέπεται σε περιεχόμενο. Και κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβουμε, αρχίζουμε να βλέπουμε τον κόσμο μέσα από την οθόνη, αντί να τον κοιτάμε απευθείας.
Το πιο δυνατό στοιχείο του ντοκιμαντέρ είναι ότι δεν κατηγορεί κανέναν. Δεν σε κάνει να νιώθεις ότι κάνεις κάτι λάθος. Αντίθετα, σου δημιουργεί μια ήσυχη, σχεδόν άβολη αναγνώριση. Γιατί καταλαβαίνεις ότι δεν μιλά για “τους άλλους”, μιλά και για σένα. Για εκείνες τις στιγμές που προσπαθείς να βγάλεις την τέλεια φωτογραφία, ενώ η πραγματική στιγμή περνάει μπροστά σου.
Ίσως τελικά αυτό που σου μένει από το “The Spectacle” δεν είναι μια απάντηση, αλλά μια μικρή υπενθύμιση. Ότι δεν χρειάζεται κάθε εμπειρία να καταγραφεί για να έχει αξία. Και ότι μερικές φορές, το πιο ουσιαστικό που μπορείς να κάνεις είναι απλώς να κατεβάσεις το κινητό και να κοιτάξεις. Γιατί κάποια πράγματα δεν χρειάζονται απόδειξη ότι τα έζησες, αρκεί που τα έζησες.
Διαβάστε ακόμα
Café Pli: Το καφέ όπου γράφεις… στον μελλοντικό εαυτό σου
Το πιο περίεργο parenting hack trend που σταματάει το παιδικό κλάμα στο λεπτό είναι ένα όνομα
