Αν μεγάλωσες στα 90s και τα 00s, υπάρχουν μερικά πράγματα που δύσκολα εξηγούνται σε κάποιον που δεν τα έζησε. Όπως το άγχος του να πάρεις τηλέφωνο στο σταθερό ενός φίλου και να το σηκώσει ο πατέρας του. Ή η ικανοποίηση του να κάνεις αναπάντητη και να προλάβεις να το κλείσεις πριν χρεωθείς.
Ήταν η εποχή που δεν είχαμε μονίμως Internet στην τσέπη μας, το «πού είσαι;» δεν συνοδευόταν από live location και για να ακούσεις το αγαπημένο σου τραγούδι ίσως χρειαζόταν να περιμένεις υπομονετικά δίπλα στο ραδιόφωνο.
Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά κάναμε πράγματα που σήμερα μοιάζουν από αστεία μέχρι εντελώς παράλογα. Τότε, βέβαια, ήταν απλώς η καθημερινότητά μας.
Αν έχεις κάνει τουλάχιστον τα μισά από τα παρακάτω, μάλλον ήρθε η στιγμή να παραδεχτούμε δύο πράγματα... Μεγαλώσαμε και περάσαμε πολύ ωραία!
1. Έπαιρνες τηλέφωνο στο σταθερό του φίλου σου και ευχόσουν να το σηκώσει ο ίδιος
Caller ID; Κινητό; Μήνυμα «κατέβα»; Πολυτέλειες.
Σήκωνες το ακουστικό, πληκτρολογούσες τον αριθμό που ήξερες απέξω και περίμενες. Αν απαντούσε ο φίλος σου, όλα καλά. Αν όμως άκουγες «παρακαλώ;» από τη μαμά ή τον μπαμπά του, ξεκινούσε η δύσκολη αποστολή: «Καλησπέρα σας, μπορώ να μιλήσω με τον…;».
Κοινωνικές δεξιότητες από μικρή ηλικία.
2. Έκανες αναπάντητη γιατί δεν υπήρχε περίπτωση να χαλάσεις μονάδες
Όσοι πρόλαβαν τα πρώτα κινητά των 00s γνωρίζουν πως η αναπάντητη ήταν ολόκληρη γλώσσα.
Μία αναπάντητη μπορούσε να σημαίνει «πάρε με», «έφτασα», «κατέβα», «σε σκέφτομαι» ή απλώς «δεν έχω κάρτα».
Και αν κατά λάθος απαντούσε ο άλλος και χρεωνόσουν; Μικρή οικονομική καταστροφή.
3. Πήγαινες «κάτω» και κανείς δεν ήξερε ακριβώς πού βρισκόσουν
«Μαμά, πάω κάτω».
Αυτή ήταν περίπου όλη η ενημέρωση που χρειαζόταν. Το «κάτω» μπορούσε να είναι η πυλωτή, η πλατεία, το σπίτι κάποιου φίλου, το περίπτερο ή μια βόλτα με τα ποδήλατα αρκετά τετράγωνα μακριά.
Και κάπως μαγικά, όλοι κατάφερναν στο τέλος να ξαναβρεθούν.
4. Έκανες μπουγέλο που ξεκινούσε αθώα και κατέληγε σε ολοκληρωτικό πόλεμο
Ένα μπουκαλάκι νερό. Αυτό αρκούσε.
Κάποιος έβρεχε κάποιον «για πλάκα», εκείνος έπρεπε φυσικά να πάρει εκδίκηση και είκοσι λεπτά αργότερα έτρεχαν παιδιά παντού με κουβάδες, νεροπίστολα και ό,τι άλλο μπορούσε να μεταφέρει νερό.
Και πάντα υπήρχε ένας που το παράκανε και χάλαγε το παιχνίδι.
5. Είχες μια συλλογή που αντιμετώπιζες σαν προσωπική περιουσία
Τάπες, αυτοκόλλητα, κάρτες, μπίλιες, χαρτάκια, μικρά παιχνιδάκια από γαριδάκια.
Η αξία τους στην πραγματική οικονομία ήταν μηδενική. Στη δική σας οικονομία όμως μπορούσε να γίνει κανονικό χρηματιστήριο.
«Σου δίνω αυτές τις τρεις για εκείνη».
Και φυσικά υπήρχε πάντα κάποιος που είχε το «σπάνιο» και δεν το αντάλλασσε με τίποτα.
6. Πήγαινες στο video club και χρειαζόσουν μισή ώρα για να αποφασίσεις τι θα δεις
Το σημερινό ατελείωτο scrolling στις streaming πλατφόρμες είχε έναν πρόγονο: να πηγαινοέρχεσαι στους διαδρόμους του video club κοιτάζοντας εξώφυλλα.
Έπρεπε όμως κάποια στιγμή να αποφασίσεις, γιατί θα έφευγες από εκεί με μία συγκεκριμένη ταινία. Και αν τελικά ήταν χάλια, δεν υπήρχε «βάλε κάτι άλλο».
Είχες δεσμευτεί.
7. Περίμενες με το δάχτυλο στο REC να παίξει το τραγούδι σου στο ραδιόφωνο
Το Spotify θα ακουγόταν τότε σαν επιστημονική φαντασία.
Αν ήθελες ένα τραγούδι, μπορούσες να περιμένεις να το παίξει το ραδιόφωνο και να το γράψεις σε κασέτα. Όλα πήγαιναν τέλεια μέχρι ο παραγωγός να αποφασίσει να μιλήσει πάνω στην εισαγωγή ή –ακόμα χειρότερα– πριν τελειώσει.
Και κάπως έτσι είχες το αγαπημένο σου hit μαζί με ένα «και αμέσως μετά επιστρέφουμε με περισσότερη μουσική».
8. Περίμενες συγκεκριμένη ώρα για να δεις αυτό που ήθελες στην τηλεόραση
Το πρόγραμμα της τηλεόρασης ήταν πραγματικό πρόγραμμα.
Αν η αγαπημένη σου σειρά ή το cartoon ξεκινούσε στις 10:00, στις 10:00 έπρεπε να είσαι εκεί. Δεν υπήρχε pause, «θα το δω από την αρχή» ή επεισόδιο διαθέσιμο για πάντα κάπου στο Internet.
Αν το έχανες, απλώς το έχανες.
Και ναι, αυτό έκανε την αναμονή για το επόμενο επεισόδιο πολύ πιο σοβαρή υπόθεση.
9. Έκανες φίλους στις διακοπές και μέσα σε τρεις μέρες είχατε γίνει κολλητοί
Δεν χρειαζόταν ιδιαίτερη διαδικασία.
Έβλεπες ένα άλλο παιδί στην παραλία, στο camping, στο ξενοδοχείο ή στο χωριό, παίζατε μία φορά μαζί και μέχρι το ίδιο βράδυ ήσασταν αχώριστοι.
Λίγες ημέρες αργότερα ερχόταν ο αποχωρισμός μαζί με τις μεγάλες υποσχέσεις ότι «θα μιλάμε συνέχεια».
Κάποιες φορές ανταλλάσσατε τηλέφωνα. Αργότερα MSN. Τις περισσότερες φορές χαθήκατε.
Για εκείνο το καλοκαίρι, όμως, ήταν ο καλύτερός σου φίλος.
10. Έβγαζες φωτογραφίες και μάθαινες αν πέτυχαν... όταν πια ήταν πολύ αργά
Στην εποχή του φιλμ, κάθε «κλικ» είχε αξία. Είχες 24 ή 36 ευκαιρίες και κανένα preview για να ελέγξεις αν βγήκες ωραίος/α, αν κοίταζες τον φακό ή αν κάποιος είχε βάλει κατά λάθος το δάχτυλό του μπροστά.
Έπρεπε να τελειώσει το φιλμ, να εμφανιστούν οι φωτογραφίες και μετά να έρθει η μεγάλη αποκάλυψη.
Οι μισές μπορεί να ήταν κουνημένες, σκοτεινές ή εντελώς αποτυχημένες. Κι όμως, σήμερα αυτές είναι συχνά οι φωτογραφίες που χαζεύουμε περισσότερο.
Τελικά, αυτά τα μικρά πράγματα είναι που θυμόμαστε περισσότερο
Τότε κανένα από αυτά δεν μας φαινόταν ιδιαίτερο. Οι αναπάντητες, τα απογεύματα στη γειτονιά, το video club, οι κασέτες και η αγωνία μέχρι να εμφανιστεί το φιλμ ήταν απλώς κομμάτια της καθημερινότητάς μας.
Και σίγουρα δεν σημαίνει ότι όλα ήταν καλύτερα πριν από τα smartphones, τα social media και το streaming. Ήταν απλώς μια εντελώς διαφορετική εποχή, με άλλους τρόπους να επικοινωνούμε, να διασκεδάζουμε και –κυρίως– να γεμίζουμε τον χρόνο μας.
Το περίεργο είναι ότι, τόσα χρόνια μετά, συχνά δεν είναι οι «μεγάλες» στιγμές που επιστρέφουν πρώτες στο μυαλό. Είναι το «ΓΙΩΡΓΟΟΟ, ΤΗΛΕΦΩΝΟ» που ακουγόταν από το βάθος ενός σπιτιού, ο πανικός μην προλάβει ο άλλος να σηκώσει την αναπάντητη, η βόλτα μέχρι το video club και εκείνη η κασέτα που έγραφε απλώς «HITS» με στυλό.
Γιατί κάπως έτσι λειτουργεί η νοσταλγία: παίρνει όλα εκείνα τα μικρά και ασήμαντα που κάποτε θεωρούσαμε δεδομένα και, χρόνια αργότερα, τα μετατρέπει στις πιο ζωντανές μας αναμνήσεις.
Φωτογραφίες: Pexels
Διαβάστε ακόμα
9+1 πράγματα που κάθε καλοκαίρι ορκιζόμαστε ότι θα κάνουμε... από Σεπτέμβρη
7 αλήθειες για τον Αύγουστο που σχεδόν κανείς δεν παραδέχεται
Τα 10 αντικείμενα που μαρτυρούν ότι μια τσάντα θαλάσσης ανήκει σε Έλληνα/Ελληνίδα
