Υπάρχει ένα πολύ συγκεκριμένο συναίσθημα που δεν μοιάζει με τίποτα άλλο. Είναι αυτό το μικρό «αχ… επιτέλους» που σου ξεφεύγει όταν ακυρώνεται μια έξοδος που δεν ήθελες να πας. Και δεν μιλάμε για την περίπτωση που σου έτυχε κάτι σοβαρό ή που χάλασε το πρόγραμμα της τελευταίας στιγμής. Μιλάμε για εκείνη την έξοδο που είχε μπει στο ημερολόγιο από ευγένεια, από υποχρέωση, από «μην παρεξηγηθεί», από «έλα μωρέ, θα πάω».
Και μετά έρχεται το μήνυμα. «Τελικά δεν θα μπορέσω». Και εσύ… νιώθεις ανακούφιση. Μια γλυκιά, καθαρή ανακούφιση. Σχεδόν σαν να γύρισες σπίτι, χωρίς καν να φύγεις.
Αν έχεις νιώσει ενοχές γι’ αυτό, να σου πω κάτι; Είναι πιο φυσιολογικό απ’ όσο νομίζεις. Και σύμφωνα με τους ειδικούς, έχει εξήγηση.
Δεν είναι τεμπελιά. Είναι το σώμα σου που ξεκουράζεται πριν καν κουραστεί
Όταν δεν θέλεις να πας κάπου, το σώμα σου το ξέρει πριν από το μυαλό σου. Ακόμα κι αν εσύ λες «θα πάω, θα περάσω καλά», μέσα σου έχει ήδη ξεκινήσει μια μικρή αντίσταση.
Η σκέψη μιας εξόδου που δεν σου ταιριάζει μπορεί να δημιουργεί στρες, έστω και ήπιο. Σαν μια εσωτερική ένταση που δεν φαίνεται, αλλά υπάρχει. Μπορεί να νιώθεις κούραση πριν καν ετοιμαστείς. Μπορεί να βαραίνεις μόνο στην ιδέα ότι θα πρέπει να μιλήσεις, να κοινωνικοποιηθείς, να είσαι «σε φόρμα».
Όταν ακυρώνεται, το νευρικό σου σύστημα παίρνει το σήμα ότι ο κίνδυνος πέρασε. Και αυτή η ανακούφιση είναι το αποτέλεσμα.
Unsplash
Η κοινωνική εξάντληση είναι αληθινή, ακόμα κι αν αγαπάς τους ανθρώπους
Δεν χρειάζεται να είσαι αντικοινωνικός σαν άνθρωπος για να μην έχεις διάθεση. Μπορεί να είσαι το πιο κοινωνικό άτομο του κόσμου και πάλι να υπάρχουν μέρες που απλώς δεν αντέχεις άλλη επαφή.
Οι ειδικοί μιλούν συχνά για την κοινωνική εξάντληση, δηλαδή την κούραση που έρχεται από τη συνεχή αλληλεπίδραση, την ανάγκη να ανταποκριθείς, να μιλήσεις, να ακούσεις, να είσαι παρών.
Και κάπου εκεί, η ακύρωση λειτουργεί σαν ένα μικρό δώρο. Σου επιστρέφει ενέργεια, χρόνο και ησυχία. Και αυτά τα τρία, πολλές φορές, είναι πιο πολύτιμα από οποιοδήποτε ποτό σε οποιοδήποτε μαγαζί.
Δεν θες να πας, αλλά δεν θες και να φανείς «bad guy»
Εδώ είναι το ζουμί. Πολλές φορές δεν πας κάπου επειδή θέλεις. Πας επειδή νιώθεις ότι πρέπει.
Για να μην παρεξηγηθεί ο άλλος. Για να μη σε πουν ξενερουά. Για να μην νιώσεις ότι απογοητεύεις. Για να μην χαλάσεις την εικόνα σου.
Οι ειδικοί εξηγούν ότι αυτή η κοινωνική πίεση μάς κάνει να λέμε «ναι» ενώ μέσα μας φωνάζουμε «όχι». Και αυτό το «ναι» δεν είναι ουδέτερο. Έρχεται με άγχος, με εσωτερική γκρίνια, με ένα βάρος που κουβαλάς μέχρι την τελευταία στιγμή.
Όταν ακυρώνεται η έξοδος, δεν φεύγει μόνο η έξοδος. Φεύγει και η υποχρέωση να προσποιηθείς ότι τη θέλεις.
Η ανακούφιση είναι σημάδι ότι ξεπέρασες τα όριά σου
Αν κάθε φορά που κανονίζεις κάτι νιώθεις πίεση, αν σε πιάνει σφίξιμο, αν περιμένεις πότε θα περάσει η ώρα, τότε ίσως δεν φταίει η έξοδος. Ίσως φταίει ότι έχεις φορτώσει πολλά.
Η ανακούφιση, σύμφωνα με τους ειδικούς, είναι συχνά ένα ξεκάθαρο σημάδι ότι το πρόγραμμά σου δεν σε χωράει άλλο. Ότι έχεις ανάγκη από κενό χρόνο. Από ξεκούραση. Από χώρο.
Και όταν επιτέλους ανοίγει αυτός ο χώρος, έστω και με μια ακύρωση, το νιώθεις σαν να παίρνεις πίσω τον εαυτό σου.
Unsplash
Το «δεν πάω» είναι αυτοφροντίδα, όχι εγωισμός
Υπάρχει μια παλιά ιδέα που λέει ότι αν ακυρώνεις είσαι αγενής. Ότι αν δεν βγαίνεις, κάτι δεν πάει καλά. Ότι αν προτιμάς σπίτι, είσαι βαρετός.
Στην πραγματικότητα, οι ειδικοί τονίζουν πως η ξεκούραση είναι ανάγκη, όχι πολυτέλεια. Και το να επιλέγεις τι σε γεμίζει είναι πράξη αυτοφροντίδας.
Αν μια έξοδος σε αγχώνει, σε πιέζει ή σε εξαντλεί, τότε το να μην πας δεν είναι «κακία». Είναι σεβασμός προς τα όριά σου.
Γιατί όμως νιώθεις και ενοχές μαζί με την ανακούφιση;
Αυτό το περίεργο κοκτέιλ, ανακούφιση και ενοχές μαζί, είναι κλασικό.
Η ανακούφιση έρχεται από το ότι γλιτώνεις κάτι που δεν ήθελες. Οι ενοχές έρχονται από το ότι έχεις μάθει πως «πρέπει» να το θέλεις.
Οι ειδικοί εξηγούν ότι οι ενοχές εμφανίζονται όταν υπάρχει σύγκρουση ανάμεσα σε αυτό που χρειάζεσαι και σε αυτό που πιστεύεις ότι οφείλεις.
Με απλά λόγια, μέσα σου υπάρχει ένα κομμάτι που λέει «επιτέλους» και ένα άλλο που λέει «μήπως είμαι κακός άνθρωπος;».
Η αλήθεια είναι ότι δεν είσαι. Είσαι απλώς άνθρωπος που κουράζεται.
Πότε η ακύρωση είναι ευλογία και πότε είναι καμπανάκι
Αν νιώθεις ανακούφιση μια στο τόσο, είναι φυσιολογικό. Όλοι έχουμε μέρες που δεν μας χωράει άλλη κοινωνικότητα.
Αν όμως σχεδόν κάθε έξοδος σου φαίνεται βουνό, αν κάθε πρόσκληση σε βαραίνει, αν το «να βγω» μοιάζει με αγγαρεία, τότε ίσως κάτι σου λέει ο εαυτός σου.
Μπορεί να έχεις ανάγκη από πιο ουσιαστικές σχέσεις. Μπορεί να έχεις ανάγκη από λιγότερα «πρέπει». Μπορεί να έχεις ανάγκη να αλλάξεις ρυθμό.
Και το πιο σημαντικό, μπορεί να έχεις ανάγκη να αρχίσεις να λες «όχι» χωρίς να περιμένεις να σε σώσει η ακύρωση του άλλου.
Unsplash
Πώς να λες «όχι» χωρίς να νιώθεις ότι καταστρέφεις τη φιλία
Δεν χρειάζεται να εξαφανιστείς, ούτε να γίνεις απότομος. Μπορείς να είσαι ξεκάθαρος και ευγενικός.
Μερικές φράσεις που βοηθούν:
- «Σ’ ευχαριστώ πολύ, αλλά αυτή τη φορά δεν έχω ενέργεια για έξοδο.»
- «Θα προτιμήσω να ξεκουραστώ σήμερα, αλλά θέλω να κανονίσουμε κάτι άλλη μέρα.»
- «Δεν θα τα καταφέρω, αλλά χαίρομαι που με σκέφτηκες.»
Το κλειδί είναι να μην απολογείσαι υπερβολικά. Δεν χρειάζεται να αποδείξεις ότι «δικαιούσαι» να κουραστείς.
Η αλήθεια είναι απλή: δεν γίνεται να είσαι παντού, πάντα
Κάποιες φορές η καλύτερη έξοδος είναι αυτή που δεν έγινε ποτέ. Και δεν είναι κακό να το παραδεχτείς.
Γιατί όταν ακυρώνεται κάτι που δεν ήθελες, δεν κερδίζεις μόνο χρόνο. Κερδίζεις ησυχία. Κερδίζεις ανάσα. Κερδίζεις την άδεια να είσαι ο εαυτός σου, χωρίς πρόγραμμα, χωρίς κοινωνική υποχρέωση, χωρίς προσπάθεια.
Και αν το καλοσκεφτείς, αυτή η ανακούφιση δεν είναι «χαρά που ακυρώθηκε». Είναι χαρά που γλίτωσες από κάτι που δεν σου ταίριαζε. Είναι το σώμα και το μυαλό σου που σου λένε: «Μπράβο. Άκουσες αυτό που χρειαζόσουν».
Διαβάστε ακόμα
Οι μικρές σιωπές στα μηνύματα και η αλήθεια που φανερώνουν
