Υπάρχουν χαρές μεγάλες και χαρές μικρές. Οι μικρές είναι αυτές που δεν τις προγραμματίζεις, δεν τις περιμένεις και γι’ αυτό ακριβώς σε βρίσκουν απροετοίμαστο. Μία από αυτές είναι και η στιγμή που μπαίνεις στο μετρό, ρίχνεις μια γρήγορη ματιά γύρω σου και συνειδητοποιείς ότι υπάρχει μια κενή θέση. Και όχι οποιαδήποτε θέση. Μια κανονική, καθαρή, ελεύθερη θέση που σε περιμένει.

Εκείνη τη στιγμή δεν κάθεσαι απλώς. Νιώθεις ότι κέρδισες κάτι. Μικρό, καθημερινό, αλλά καθόλου ασήμαντο.

Η καθημερινή μάχη της διαδρομής

Το μετρό δεν είναι απλώς μέσο μεταφοράς. Είναι ένα μικρό κοινωνικό πείραμα. Άνθρωποι κουρασμένοι από τη δουλειά, άνθρωποι βιαστικοί, άλλοι χαμένοι στις σκέψεις τους, άλλοι στο κινητό τους. Όλοι όρθιοι, όλοι στριμωγμένοι, όλοι σε μια σιωπηλή συμφωνία αντοχής.

Σε αυτή τη διαδρομή, το να στέκεσαι όρθιος είναι σχεδόν δεδομένο. Το έχεις αποδεχτεί πριν καν κατέβεις τις σκάλες. Και ίσως γι’ αυτό, όταν εμφανίζεται μπροστά σου μια κενή θέση, η αίσθηση είναι σχεδόν θριαμβευτική.

Unsplash

Η στιγμή της ανακούφισης

Το κάθισμα δεν είναι απλώς κάθισμα. Είναι ξεκούραση για τα πόδια, μια μικρή παύση για το σώμα, μια ανάσα. Κάθεσαι και νιώθεις αμέσως ότι ο χρόνος κυλάει αλλιώς. Η διαδρομή μικραίνει. Η κούραση μαλακώνει.

Ακουμπάς την πλάτη, χαλαρώνεις τους ώμους και για λίγα λεπτά νιώθεις ότι σε φρόντισε λίγο η μέρα. Δεν χρειάζεται κάτι παραπάνω. Δεν ζητάς πολλά. Μόνο αυτό.

Η σιωπηλή χαρά που δεν μοιράζεται

Το περίεργο με αυτή τη χαρά είναι ότι δεν τη δείχνεις. Δεν χαμογελάς πλατιά, δεν πανηγυρίζεις. Κρατάς μια σοβαρότητα, σχεδόν ευγένεια απέναντι στους όρθιους γύρω σου. Κι όμως μέσα σου υπάρχει μια μικρή ικανοποίηση.

Είναι μια προσωπική νίκη που δεν χρειάζεται κοινό. Ένα μυστικό χαμόγελο που μένει μέσα σου και κάνει τη διαδρομή πιο ανθρώπινη.

Unsplash

Όταν οι μικρές χαρές κάνουν τη διαφορά

Ίσως τελικά αυτές οι στιγμές να είναι πιο σημαντικές απ’ όσο νομίζουμε. Γιατί μας θυμίζουν ότι η καθημερινότητα δεν είναι μόνο υποχρεώσεις, άγχος και τρέξιμο. Είναι και αυτές οι απροσδόκητες ανάσες που εμφανίζονται χωρίς προειδοποίηση.

Μια κενή θέση στο μετρό δεν αλλάζει τη ζωή σου. Αλλά αλλάζει λίγο τη μέρα σου. Και καμιά φορά αυτό είναι αρκετό.

Στο τέλος της διαδρομής σηκώνεσαι, δίνεις τη θέση σου σε κάποιον άλλον ή απλώς κατεβαίνεις στη στάση σου λίγο πιο ήρεμος. Και κάπου μέσα σου σκέφτεσαι ότι, ναι, σήμερα σου έτυχε κάτι καλό. Μικρό, απλό, αλλά αληθινό.

Διαβάστε ακόμα

Ιδέες για ήρεμα χειμωνιάτικα απογεύματα στην πόλη

Οι Millennials δεν μπορούν να πάθουν κρίση μέσης ηλικίας. Και ο λόγος είναι απλός και δυσάρεστος

Μικρές απολαύσεις που δεν γράφονται στη λίστα υποχρεώσεων