Υπάρχει μια στιγμή που όλοι την έχουμε ζήσει. Στέλνεις ένα μήνυμα, το βλέπεις να παραδίδεται, ίσως και να διαβάζεται, και μετά… τίποτα. Δεν είναι ακριβώς απόρριψη. Δεν είναι και αδιαφορία, τουλάχιστον όχι πάντα. Είναι αυτή η μικρή σιωπή που χωράει μέσα της χίλιες σκέψεις, χίλιες ερμηνείες και μια περίεργη ανησυχία που κάνει την καρδιά να σφίγγεται λίγο, χωρίς να ξέρεις γιατί.
Και κάπως έτσι, το πιο απλό πράγμα στον κόσμο, ένα «θα απαντήσω σε λίγο», μετατρέπεται σε ένα μικρό ψυχολογικό θρίλερ. Γιατί στις σχέσεις μας, ειδικά στις ψηφιακές, η σιωπή δεν είναι ποτέ απλώς σιωπή. Είναι μήνυμα από μόνη της.
Γιατί οι σιωπές στα μηνύματα μας επηρεάζουν τόσο
Ας το πούμε καθαρά. Δεν μας πειράζει που ο άλλος έχει ζωή. Μας πειράζει που, εκείνη τη στιγμή, δεν ξέρουμε τι σημαίνει η απουσία του.
Η αναμονή στα μηνύματα είναι ύπουλη, γιατί αφήνει χώρο στο μυαλό να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα. Να συμπληρώνει τα κενά. Και συνήθως, τα συμπληρώνει με το πιο απαισιόδοξο σενάριο, ειδικά όταν υπάρχει συναίσθημα, προσδοκία ή ανασφάλεια.
Δεν είναι ότι γινόμαστε υπερβολικοί. Είναι ότι, μέσα από μια οθόνη, δεν έχουμε βλέμμα, τόνο, έκφραση. Έχουμε μόνο χρόνο. Και ο χρόνος, όταν δεν εξηγείται, γίνεται ερώτηση.
Unsplash
Η μικρή σιωπή που δεν σημαίνει τίποτα (και εμείς της δίνουμε τα πάντα)
Υπάρχουν σιωπές που είναι απλώς… ανθρώπινες.
Ο άλλος μπορεί να οδηγεί, να δουλεύει, να μιλάει με κάποιον, να έχει μια δύσκολη μέρα ή να είναι από αυτούς που δεν απαντούν αμέσως, γιατί δεν τους βγαίνει. Μπορεί να είδε το μήνυμα και να σκέφτηκε «θα απαντήσω σε λίγο» και να το ξέχασε. Όχι επειδή δεν νοιάζεται, αλλά επειδή η καθημερινότητα είναι χάος.
Κι όμως, εμείς συχνά το παίρνουμε προσωπικά. Γιατί όταν μας ενδιαφέρει κάποιος, θέλουμε σημάδια. Μια επιβεβαίωση ότι είμαστε εκεί, ότι μετράμε, ότι δεν μιλάμε μόνοι μας στο κενό.
Όταν η σιωπή είναι μήνυμα και το νιώθεις στο στομάχι
Υπάρχει όμως και η άλλη κατηγορία. Εκείνη που δεν χρειάζεται εξήγηση, γιατί την καταλαβαίνεις πριν καν τη σκεφτείς.
Είναι η σιωπή που έρχεται ξαφνικά, ενώ πριν υπήρχε ροή. Είναι η σιωπή που κρατάει λίγο παραπάνω απ’ όσο «ταιριάζει» στην επικοινωνία σας. Είναι η σιωπή που επαναλαμβάνεται. Που γίνεται μοτίβο.
Και εκεί, όσο κι αν προσπαθείς να το δικαιολογήσεις, κάτι μέσα σου ψιθυρίζει την αλήθεια. Ότι ο άλλος απομακρύνεται. Ότι δεν ξέρει τι θέλει. Ότι δεν σε βάζει πια στις προτεραιότητές του. Ή ότι δεν θέλει να πει ξεκάθαρα αυτό που θα έπρεπε να πει.
Η σιωπή, πολλές φορές, είναι ο πιο «ευγενικός» τρόπος να μην δώσεις απάντηση. Και ταυτόχρονα, ο πιο σκληρός.
Οι σιωπές που κρύβουν ανασφάλεια και όχι αδιαφορία
Δεν είναι πάντα θέμα έλλειψης ενδιαφέροντος. Μερικές φορές, η σιωπή είναι φόβος.
Κάποιοι άνθρωποι δυσκολεύονται να εκφραστούν. Άλλοι παγώνουν όταν νιώθουν ότι κάτι γίνεται πιο σοβαρό. Άλλοι δεν ξέρουν πώς να διαχειριστούν μια συζήτηση που τους φέρνει σε αμηχανία. Και έτσι, αντί να απαντήσουν, εξαφανίζονται λίγο.
Όχι επειδή δεν νιώθουν, αλλά επειδή δεν ξέρουν τι να κάνουν με αυτό που νιώθουν.
Το θέμα είναι πως, ακόμα κι αν η πρόθεση δεν είναι κακή, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Εσύ μένεις με το κενό. Και το κενό πονάει, γιατί δεν μπορείς να το αγκαλιάσεις. Δεν μπορείς να το λύσεις. Δεν μπορείς να το τελειώσεις.
Unsplash
Το «είδα» και δεν απάντησα: η νέα μορφή απόστασης
Κάποτε, αν κάποιος δεν απαντούσε, υπήρχε η αμφιβολία. «Μήπως δεν το είδε;»
Τώρα δεν υπάρχει αυτό. Το «διαβάστηκε» είναι σαν μικρή σφραγίδα πραγματικότητας. Και όταν δεν ακολουθεί απάντηση, η σκέψη πάει αυτόματα εκεί που δεν θέλεις.
Γιατί το «είδα» χωρίς συνέχεια μοιάζει με κάτι πολύ συγκεκριμένο. Μοιάζει με επιλογή.
Και κάπως έτσι, ένα απλό chat γίνεται χώρος όπου δοκιμάζεται η αυτοεκτίμησή σου. Όχι επειδή είσαι αδύναμος, αλλά επειδή είσαι άνθρωπος και θες να νιώθεις ότι έχεις αξία για τον άλλον.
Τι σου δείχνει η σιωπή για τη σχέση σου με τον άλλον
Οι μικρές σιωπές είναι σαν καθρέφτης. Δεν σου δείχνουν πάντα τον άλλον. Σου δείχνουν και εσένα.
Σου δείχνουν πόσο εύκολα αγχώνεσαι. Πόσο ανάγκη έχεις από σιγουριά. Πόσο φοβάσαι την απόρριψη. Ή πόσο έχεις μάθει να συμβιβάζεσαι με λίγα.
Και σου δείχνουν επίσης κάτι πολύ πρακτικό. Τη συνέπεια του άλλου. Τη διάθεσή του. Τον τρόπο που επικοινωνεί. Το αν είναι παρών ή απλώς περνάει.
Γιατί η αλήθεια είναι απλή. Όταν κάποιος θέλει, βρίσκει τρόπο. Μπορεί να μην απαντήσει αμέσως, αλλά θα απαντήσει. Θα επιστρέψει. Θα σε θυμηθεί. Θα σου δείξει ότι υπάρxεις στο μυαλό του, χωρίς να χρειαστεί να το κυνηγήσεις.
Πώς να διαχειριστείς τις σιωπές χωρίς να χάνεις τον εαυτό σου
Το πιο σημαντικό είναι να μη μετατρέπεις κάθε καθυστέρηση σε απόδειξη ότι δεν αξίζεις. Δεν φταις επειδή περιμένεις. Δεν είναι αδυναμία να σε νοιάζει.
Αλλά είναι καλό να θυμάσαι μερικά πράγματα:
Πρώτον, μην απαντάς στη σιωπή με πανικό. Μην στέλνεις δέκα μηνύματα για να πάρεις μια απάντηση που δεν έρχεται. Αν κάποιος σε θέλει στη ζωή του, δεν χρειάζεται να τον πιέσεις να το αποδείξει.
Δεύτερον, παρατήρησε το μοτίβο. Μια φορά δεν λέει τίποτα. Δέκα φορές λένε ιστορία.
Τρίτον, δώσε αξία στον χρόνο σου. Δεν είναι εγωισμός. Είναι αυτοσεβασμός. Αν περιμένεις πάντα, κάποια στιγμή θα ξεχάσεις πώς είναι να σε περιμένουν κι εσένα.
Τέταρτον, μίλα καθαρά. Αν κάτι σε βαραίνει, πες το απλά. Όχι με δράμα, αλλά με ειλικρίνεια. Ένα «όταν αργείς να απαντήσεις, μπερδεύομαι» είναι πιο ώριμο από το να κάνεις τον ντετέκτιβ της σιωπής.
Η αλήθεια είναι ότι θέλεις απλότητα
Στην πραγματικότητα, δεν ζητάς πολλά. Ζητάς μια σταθερότητα. Μια αίσθηση ότι δεν χρειάζεται να αποκωδικοποιείς τα πάντα. Ότι δεν χρειάζεται να είσαι συνέχεια σε επιφυλακή.
Θέλεις να ξέρεις ότι όταν στέλνεις κάτι, υπάρχει κάποιος στην άλλη πλευρά που σε βλέπει. Όχι μόνο στο «διαβάστηκε». Σε βλέπει και ως άνθρωπο.
Και αυτό δεν είναι υπερβολή. Είναι το ελάχιστο.
Γιατί η επικοινωνία δεν είναι μόνο λέξεις. Είναι και ο τρόπος που δεν εξαφανίζεσαι. Είναι και το πώς επιστρέφεις. Είναι και το αν αφήνεις τον άλλον να νιώθει ασφαλής, αντί να τον κρατάς σε μια μόνιμη αναμονή.
Και κάπου εδώ έρχεται η πιο απλή, αλλά και πιο δύσκολη αλήθεια. Οι μικρές σιωπές στα μηνύματα δεν είναι πάντα κακό σημάδι. Αλλά όταν επαναλαμβάνονται, σου λένε κάτι που δεν χρειάζεται μετάφραση. Σου λένε πόσο χώρο σου δίνει ο άλλος στη ζωή του.
Κι αν αυτός ο χώρος είναι πάντα λίγος, ίσως ήρθε η ώρα να σταματήσεις να χωράς τον εαυτό σου σε κάτι τόσο μικρό.
Διαβάστε ακόμα
Η απρόσμενη χαρά του να βρίσκεις μια κενή θέση στο μετρό
