Κάποτε μιλούσατε σχεδόν καθημερινά. Ήξερες τι συνέβαινε στη ζωή του άλλου, μοιραζόσασταν τα νέα σας και κανονίζατε να βρεθείτε χωρίς να χρειάζεται ιδιαίτερη προσπάθεια. Ώσπου, κάποια στιγμή, οι συζητήσεις άρχισαν να αραιώνουν. Τα μηνύματα έγιναν λιγότερα, οι συναντήσεις αναβάλλονταν και το «να κανονίσουμε σύντομα» έμεινε μια υπόσχεση που δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ.
Δεν υπήρξε καβγάς, κάποια μεγάλη απογοήτευση ή μια συγκεκριμένη στιγμή που αποφασίσατε να απομακρυνθείτε. Απλώς, μια μέρα συνειδητοποίησες ότι ένας άνθρωπος που κάποτε ήταν σημαντικό κομμάτι της καθημερινότητάς σου δεν βρίσκεται πια σε αυτήν. Και ίσως αυτό να είναι ένα από τα πιο παράξενα πράγματα στις φιλίες. Μπορούν να τελειώσουν χωρίς κανείς να πει ότι τελείωσαν.
Όταν η καθημερινότητα αρχίζει να σας απομακρύνει
Οι φιλίες δεν μένουν πάντα ίδιες, γιατί δεν μένουν ίδιες ούτε οι ζωές μας. Μια αλλαγή δουλειάς, μια μετακόμιση, μια νέα σχέση ή απλώς διαφορετικά ωράρια μπορούν να περιορίσουν τον χρόνο που περνάμε με ανθρώπους που αγαπάμε.
Στην αρχή, η απόσταση μοιάζει προσωρινή. Ακυρώνετε έναν καφέ επειδή προέκυψε κάτι στη δουλειά, αφήνετε ένα μήνυμα για αργότερα και υπόσχεστε ότι θα τα πείτε όταν ηρεμήσουν τα πράγματα. Μόνο που τα πράγματα σπάνια ηρεμούν από μόνα τους.
Οι εβδομάδες γίνονται μήνες και η επικοινωνία περιορίζεται σε ευχές γενεθλίων, αντιδράσεις στα stories και μερικά τυπικά «τι κάνεις;». Η οικειότητα που κάποτε υπήρχε χωρίς προσπάθεια αρχίζει να χάνεται, όχι απαραίτητα επειδή μειώθηκε η αγάπη, αλλά επειδή σταματήσατε να συμμετέχετε ενεργά ο ένας στη ζωή του άλλου.
Δεν χρειάζεται να έχει συμβεί κάτι κακό
Έχουμε συνηθίσει να συνδέουμε το τέλος μιας σχέσης με κάποιο γεγονός. Μια προδοσία, μια παρεξήγηση ή μια συμπεριφορά που μας πλήγωσε μοιάζουν με επαρκείς εξηγήσεις για να απομακρυνθούμε από έναν άνθρωπο.
Στις φιλίες, όμως, τα πράγματα δεν είναι πάντα τόσο ξεκάθαρα. Μπορεί να εξακολουθείς να εκτιμάς έναν παλιό φίλο ή μια παλιά φίλη, να χαίρεσαι πραγματικά όταν μαθαίνεις ότι του ή της συμβαίνει κάτι καλό και παρ' όλα αυτά να μην αισθάνεσαι πια την ανάγκη να επικοινωνήσετε.
Μερικές φορές αλλάζουν οι προτεραιότητές μας. Άλλες φορές ανακαλύπτουμε ότι δεν έχουμε πλέον τόσα κοινά όσα πιστεύαμε. Και υπάρχουν περιπτώσεις όπου δύο άνθρωποι εξελίσσονται προς διαφορετικές κατευθύνσεις, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι κάποιος έκανε κάτι λάθος. Το γεγονός ότι μια φιλία δεν συνεχίστηκε δεν ακυρώνει όσα πρόσφερε όσο υπήρχε.
Η αμηχανία του πρώτου μηνύματος μετά από καιρό
Όσο περισσότερο καιρό έχεις να μιλήσεις με κάποιον, τόσο πιο δύσκολο μπορεί να σου φαίνεται να κάνεις την αρχή. Σκέφτεσαι ότι έχει περάσει πολύς καιρός, ότι ίσως ο άλλος παρεξηγήθηκε ή ότι θα χρειαστεί να εξηγήσεις γιατί εξαφανίστηκες. Έτσι, αναβάλλεις την επικοινωνία για μια πιο κατάλληλη στιγμή. Και όσο περιμένεις, τόσο μεγαλώνει η απόσταση.
Το παράδοξο είναι ότι ο άλλος άνθρωπος μπορεί να σκέφτεται ακριβώς το ίδιο. Δύο φίλοι που θα ήθελαν να ξαναμιλήσουν ενδέχεται να μένουν σιωπηλοί, επειδή κανείς δεν ξέρει πώς να επιστρέψει σε μια σχέση που κάποτε ήταν τόσο αυτονόητη.
Δεν χρειάζεται, πάντως, κάθε επανασύνδεση να ξεκινά με μια μεγάλη συζήτηση. Ένα απλό μήνυμα, μια κοινή ανάμνηση ή μια πρόταση για καφέ μπορούν να ανοίξουν ξανά την επικοινωνία, εφόσον υπάρχει διάθεση και από τις δύο πλευρές.
Όταν συνειδητοποιείς ότι μόνο εσύ προσπαθείς
Δεν απομακρύνονται όλες οι φιλίες επειδή οι δύο άνθρωποι δεν βρίσκουν χρόνο. Κάποιες αρχίζουν να ξεθωριάζουν όταν η προσπάθεια γίνεται μονόπλευρη. Είσαι πάντα εκείνος ή εκείνη που στέλνει πρώτος, που προτείνει να βρεθείτε και που προσπαθεί να κρατήσει ζωντανή την επικοινωνία. Ο άλλος ανταποκρίνεται ευγενικά, αλλά σπάνια παίρνει πρωτοβουλία.
Μπορεί να υπάρχουν πολλοί λόγοι πίσω από αυτή τη συμπεριφορά και δεν είναι απαραίτητα ένδειξη αδιαφορίας. Ωστόσο, όταν το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται για μεγάλο διάστημα, είναι φυσικό να αναρωτηθείς αν η συγκεκριμένη φιλία έχει την ίδια σημασία και για τους δύο.
Η φιλία δεν χρειάζεται να λειτουργεί σαν λογαριασμός, όπου μετράμε ποιος έστειλε περισσότερα μηνύματα. Χρειάζεται, όμως, να υπάρχει η αίσθηση ότι και οι δύο θέλουν να παραμείνουν μέρος της ζωής του άλλου.
Γιατί μας στενοχωρούν ακόμη και οι φιλίες που χάθηκαν αθόρυβα;
Το ότι δεν υπήρξε σύγκρουση δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει στενοχώρια. Μπορεί να δεις μια παλιά φωτογραφία, να ακούσεις ένα τραγούδι που σας θυμίζει κάτι ή να περάσεις από ένα μέρος όπου συνηθίζατε να συναντιέστε και να αισθανθείς ξαφνικά την απουσία εκείνου του ανθρώπου.
Δεν σου λείπει απαραίτητα μόνο ο φίλος ή η φίλη που είχες. Μπορεί να σου λείπει και μια συγκεκριμένη περίοδος της ζωής σου, οι συνήθειες που μοιραζόσασταν ή ο τρόπος που ένιωθες τότε.
Αυτή η στενοχώρια γίνεται κάποιες φορές πιο περίπλοκη επειδή δεν υπάρχει ένα σαφές τέλος. Δεν ξέρεις αν πρέπει να προσπαθήσεις ξανά, να περιμένεις μια κίνηση από την άλλη πλευρά ή να αποδεχτείς ότι η σχέση έχει αλλάξει.
Αξίζει να προσπαθήσεις να ξαναβρείτε την επαφή;
Αν ένας άνθρωπος σου λείπει πραγματικά, δεν υπάρχει λόγος να θεωρείς ότι είναι αργά μόνο και μόνο επειδή πέρασε καιρός. Οι φιλίες μπορούν να περάσουν περιόδους απόστασης και να ξαναβρούν τον ρυθμό τους, ακόμη κι αν η καθημερινότητα των δύο ανθρώπων έχει αλλάξει.
Αυτό που έχει σημασία είναι να ξεχωρίσεις αν θέλεις να ξαναχτίσεις τη σχέση ή αν απλώς νοσταλγείς αυτό που υπήρχε κάποτε. Στην πρώτη περίπτωση, μια ειλικρινής προσπάθεια επικοινωνίας μπορεί να αξίζει. Στη δεύτερη, ίσως χρειάζεται να αποδεχτείς ότι κάποιες όμορφες σχέσεις ανήκουν σε συγκεκριμένες περιόδους της ζωής μας.
Δεν είναι όλες οι φιλίες φτιαγμένες για να διαρκέσουν για πάντα. Κάποιες μας συντροφεύουν για χρόνια, άλλες για λιγότερο, αλλά αυτό δεν τις κάνει λιγότερο αληθινές. Κι αν υπάρχει κάτι που αξίζει να κρατήσεις από μια φιλία που χάθηκε χωρίς εξηγήσεις, είναι ότι μπορείς να θυμάσαι έναν άνθρωπο με αγάπη, ακόμη κι αν δεν έχετε πια θέση ο ένας στην καθημερινότητα του άλλου.
Φωτογραφίες: Pexels
Διαβάστε ακόμα
Η εποχή των ακυρώσεων ξεκίνησε: Πότε το «δεν θα έρθω τελικά» αρχίζει να κουράζει μια φιλία
