Στο Happy Day και την Όλγα Λαφαζάνη μίλησε η Μίρκα Παπακωνσταντίνου, η «κακιά» αλλά τελικά τόσο καλή πεθερά Αλεξάνδρα Τριανταφύλλου από το Σόι σου.
«Δεν νομίζω ότι άλλαξα φέτος την Αλεξάνδρα. Νομίζω ότι μένει αναλλοίωτη στα βάθη των αιω΄νων! Είναι χτες, σήμερα και αύριο» ει΄πε με χιούμορ για τον ρόλο της στην κωμική σειρά του Alpha. «Μια αγαπητή αντιπαθητική ηρωίδα. Εγώ έχω κάνει πολλές τέτοιες. Γιατί με διαλέγουν; Ρώτα με! Καθόλου δεν είμαι σαν την Αλεξάνδρα» παραδέχτηκε.
Μιλώντας για τον εαυτό της παραδέχτηκε ότι έχει ανασφάλειες και κατάλοιπα απο΄ την παιδική της ηλικία. Παρόλα αυτά όταν πήγε σε ψυχολόγο εκείνος την έδιωξε!
«Δεν έχω πει ποτέ στη ζωή μου "αξίζω". Δεν ξέρω αν είναι από ηττοπαθή ή κομπλεξική θέση. Θα έπρεπε να το έχω πει.
Έχω αναρίθμητες ανασφάλειες, για χιλιάδες πράγματα από κατάλοιπα που φέρω από μικρή. Ήμουν ανασφαλές, κομπλεξικό και εσωστρεφές παιδί. Ακόμα και τώρα είμαι. Έρχονται ανασφάλειας από τα 13. Βλέπω τον εαυτό μου όταν πιέζομαι, λέω "να ανοίξω μια πόρτα, να φύγω". Πρώτον, δεν γίνεται, και δεύτερον, δεν πρέπει.
Η καλύτερη φράση μου ει΄ναι από την ελληνική ταινία Ο Ηλίας του 16ου που λέει ο Χατζηχρήστος στον Βέγγο "τρέχα να αρχίσω να τρέχω κι εγώ".
Έχω ανοίξει πόρτα να φύγω. Έδινα κανονικές εξετάσεις να προσληφθώ στο Εθνικό Θέατρο. Μου είπαν να κάνω ότι με κυνηγάνε οι Ερινύες, να τρέχω αριστερά-δεξιά. Την ώρα που το έκανα ένιωθα γελοιοδεστάτη, που ήμουν αλλά δεν υπήρχε λόγος να το νιώσω εκείνη την ώρα. Όπως με κυνηγούσαν οι Ερινύες πήγα στην πόρτα και βγήκα στην Αγίου Κωνσταντίνου και έφυγα. Τώρα είναι αστείο, τότε δεν ήταν.
Πήγα σε ψυχολόγο και με έδιωξε ο άνθρωπος!».
Ερωτώμενη αν έχει νιώσει έπαρση είπε:
«Όλοι οι άνθρωποι που έχουν κόμπλεξ ηττοπάθειας έχουν και έπαρση. Είναι δύο όψεις στο ίδιο νόμισμα. Το έχω δει! Αυτό που λέμε “δεν μ’ αρέσει ο εαυτός μου”. Γιατί δεν μ’ αρέσει; Γιατί νομίζω ότι είμαι καλύτερος.
Άργησα να καταλάβω την έπαρση. Τον πρώτο καιρό με έβλεπα και έλεγα «αχ, πώς μιλάω έτσι;», θεωρώντας ότι μιλάω πολύ καλύτερα. Έλεγα "αχ δεν είμαι έτσι". Μωρέ έτσι είσαι και χειρότερα!» ανε΄φερε.
Αναφερόμενη στους γονείς της είπε:
«Είχα μια τρομακτική επιβεβαίωση και λατρεία από τη μητέρα μου. Όλη αυτή η αγάπη της μητέρας μου που ήταν εξοργιστική γιατί με ξεχω΄ριζε ίσως επειδή ήμουν λίγο φιλάσθενη και με είχε υπό την προστασία της. Η αδελφή μου το έζησε όλο αυτό όχι με ζήλια αλλά με απίστευτη περιφρόνηση. Είχαμε και διαφορά 8 χρόνια. Ήμουν "αυτό". Πήγαινε το κορίτσι ραντεβού και έλεγα "θα πάω μαζί". Ο πατέρας μου είχε ένα βαθύ χιούμορ».
«Η φράση που έχω σαν οδηγό και τη λέω και στους άλλους: Στη ζωή κλαις και γελάς δυνατά. Και ο ήχος του ενός και του άλλου είναι παρηγορητικός, πίστεψέ με!» είπε στο τέλος.
Διαβάστε ακόμα:
