Δύο λέξεις που χρησιμοποίησε ο Νίνο μιλώντας με αφορμή τον θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη ήταν αρκετές για να κάνουν τη Μορφούλα Ντώνα να σταθεί, να σκεφτεί και τελικά να μοιραστεί δημόσια κάποιες δικές της σκέψεις και εμπειρίες από τον χώρο του αθλητισμού.
«Αυτόφωτοι» και «ετερόφωτοι» άνθρωποι.
Η πρώην πρωταθλήτρια της ρυθμικής γυμναστικής, που μετά το τέλος της αγωνιστικής της πορείας παρέμεινε στον χώρο ως προπονήτρια, άκουσε όσα είπε ο Νίνο και αναγνώρισε μέσα σε αυτά συμπεριφορές που, όπως εξομολογείται, έχει συναντήσει και η ίδια στα τόσα χρόνια της στον πρωταθλητισμό.
Χωρίς να κατονομάζει κανέναν και χωρίς να αναφέρεται σε κάποιο συγκεκριμένο περιστατικό, η Μορφούλα Ντώνα μίλησε για ανθρώπους που προχωρούν μέσα από τη δική τους δουλειά, αλλά και για εκείνους που περιμένουν την αποτυχία του άλλου για να αισθανθούν καλύτερα με τη δική τους πορεία.
Και μια μικρή φράση της δείχνει ότι όσα γράφει δεν αποτελούν απλώς μια γενική παρατήρηση: «Το έχω δει. Το έχω νιώσει».
«Όσο μεγαλώνω, τόσο περισσότερο καταλαβαίνω πράγματα»
«Με αφορμή το θάνατο του αγαπημένου μας Γιώργου άκουσα τον Νίνο να μιλάει για “αυτόφωτους” και “ετερόφωτους” ανθρώπους.
Και κόλλησα σε αυτές τις δύο λέξεις.
Γιατί τελικά δεν υπάρχουν μόνο στον χώρο της μουσικής.
Υπάρχουν παντού.
Υπάρχουν και στον αθλητισμό.
Είμαι σε αυτόν τον χώρο σχεδόν όλη μου τη ζωή. Πρώτα ως αθλήτρια και τώρα ως προπονήτρια. Και όσο μεγαλώνω, τόσο περισσότερο καταλαβαίνω πράγματα που παλιότερα ίσως δεν μπορούσα να δω.
Υπάρχουν άνθρωποι που προχωρούν μέσα από τη δουλειά τους. Που μπορεί να κάνουν λάθη, να πέφτουν, να ξανασηκώνονται, αλλά δεν χρειάζονται να μικρύνουν κανέναν για να μεγαλώσουν οι ίδιοι.
Και υπάρχουν και εκείνοι που λειτουργούν διαφορετικά.
Που ψιθυρίζουν.
Που περιμένουν ένα λάθος.
Που χαίρονται λίγο περισσότερο απ' όσο θα έπρεπε με την αποτυχία κάποιου άλλου.
Που δυσκολεύονται να αναγνωρίσουν την επιτυχία του άλλου, αλλά είναι πάντα έτοιμοι να σχολιάσουν την πτώση του.
Το έχω δει. Το έχω νιώσει.
Και μεγαλώνοντας κατάλαβα κάτι:
Οι πραγματικά φωτεινοί άνθρωποι δεν χρειάζεται να σβήσουν το φως κανενός άλλου για να φανεί το δικό τους.
Γιατί τελικά το φως δεν λιγοστεύει όταν το μοιράζεσαι.
Μεγαλώνει».
Η Μορφούλα Ντώνα γνωρίζει καλά τον χώρο για τον οποίο μιλά. Έζησε για χρόνια τον πρωταθλητισμό από μέσα, με τις απαιτήσεις, τον ανταγωνισμό, τις μεγάλες στιγμές αλλά και τις απογοητεύσεις που αναπόφευκτα υπάρχουν σε μια τόσο απαιτητική διαδρομή.
Το ευρύ τηλεοπτικό κοινό τη γνώρισε ακόμη καλύτερα το 2015, όταν συμμετείχε στο «Dancing with the Stars 5» και κατάφερε να φτάσει μέχρι το τέλος, κατακτώντας την πρώτη θέση μαζί με τον παρτενέρ της, Παύλο Μανόγιαννο. Ήταν μια διαφορετική «πίστα» για την Ολυμπιονίκη της ρυθμικής, στην οποία όμως η πειθαρχία, η σωματική της έκφραση και φυσικά η εμπειρία χρόνων στον πρωταθλητισμό αποδείχθηκαν σημαντικά εφόδια.
Σήμερα παραμένει κοντά στον αθλητισμό από τη θέση της προπονήτριας και, όπως η ίδια παραδέχεται, ο χρόνος την έχει κάνει να βλέπει διαφορετικά συμπεριφορές και καταστάσεις που παλαιότερα ίσως δεν μπορούσε να αποκωδικοποιήσει με τον ίδιο τρόπο.
Ίσως γι' αυτό και η συγκεκριμένη ανάρτησή της έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Δεν στρέφεται ευθέως εναντίον κάποιου ούτε αποκαλύπτει τι ακριβώς κρύβεται πίσω από το «το έχω νιώσει». Αφήνει, όμως, να εννοηθεί ότι πίσω από τις σκέψεις της υπάρχουν καταστάσεις που έχει βιώσει προσωπικά.
Και τελικά κρατά από τα λόγια του Νίνο όχι τόσο τη διάκριση ανάμεσα στους «αυτόφωτους» και τους «ετερόφωτους», όσο κάτι πολύ πιο απλό: ότι η επιτυχία κάποιου δεν χρειάζεται την αποτυχία κάποιου άλλου για να αποκτήσει αξία.
Διαβάστε ακόμα
Ιωάννα Τούνη: Από την παραγκούπολη στο room service. Το σοκ, οι αντιθέσεις και το...Netflix
Γιώργος Σαμπάνης: Ένα ζεϊμπέκικο για τον Μαζωνάκη, δάκρυα και φόρτιση στα μέρη του
Βικτώρια Δέλλα: Doctor in progress! Η νέα ζωή στην Κύπρο και η πρώτη φωτό με την ιατρική ρόμπα
