Ζούμε στην εποχή που τα παιδιά μαθαίνουν να κάνουν swipe πριν μάθουν να δένουν τα κορδόνια τους. Μια εποχή όπου το «παίξε λίγο» σημαίνει άνοιξε YouTube, το «ζωγράφισε κάτι» σημαίνει κατέβασε εφαρμογή, και η «φωτογραφία» δεν μυρίζει πλέον χαρτί, μυρίζει... Wi-Fi.
Οι οθόνες είναι παντού: στο χέρι, στο σαλόνι, στο αυτοκίνητο, ακόμα και στο… ψυγείο. Και μέσα σε όλο αυτό το ψηφιακό πανόραμα, τα παιδιά μας μεγαλώνουν με μια απολύτως φυσική βεβαιότητα ότι όλα αντιδρούν στο άγγιγμα. Αν κάτι δεν “κουνιέται” ή δεν κάνει “zoom”, απλώς δεν λειτουργεί σωστά.
Και τότε συμβαίνει κάτι μικρό, τρυφερό και αποκαλυπτικό: ένα εξάχρονο παιδί κρατάει ένα παλιό φωτογραφικό άλμπουμ, κοιτάζει μια εικόνα και προσπαθεί -με απόλυτη σοβαρότητα- να ζουμάρει με τα δάχτυλά του.
Το σκηνικό απλό: οικογενειακό τραπέζι, μεσημεριανός καφές, και κάπου στη μέση ένα άλμπουμ γεμάτο τυπωμένες φωτογραφίες. Δικές του από την εποχή που ήταν μικρούλης. Και του το δίνουν για να το δει.
Ο μικρός το ανοίγει, κοιτάζει τις σελίδες με ενδιαφέρον, σταματά σε μία φωτογραφία και… κάνει αυτό που έχει μάθει: το γνωστό “άνοιγμα δαχτύλων”, το zoom των οθονών.
Η φωτογραφία παραμένει ακίνητη. Ο μικρός ξαναδοκιμάζει, λίγο πιο επίμονα. Τίποτα.
Τα παιδιά της “ζουμ γενιάς”
Για τα σημερινά παιδιά, ο κόσμος είναι διαδραστικός από προεπιλογή. Η πληροφορία δεν υπάρχει, αν δεν “απαντάει” στο άγγιγμα. Οι εικόνες είναι κινούμενες, οι ήχοι συνοδεύουν τα πάντα, και το “στατικό” μοιάζει ξένο.
Εμείς μεγαλώσαμε περιμένοντας να εμφανιστούν οι φωτογραφίες σε ένα μαγαζί με κόκκινο φως στο βάθος. Εκείνα μεγαλώνουν περιμένοντας να φορτώσει το cloud.
Photo by hessam nabavi on Unsplash
Κι όμως, υπάρχει κάτι όμορφο στο να τους δείχνεις πώς ήταν “πριν”. Στο να πιάνουν μια φωτογραφία με τα χέρια, να νιώθουν τη γυαλάδα του χαρτιού, να βλέπουν πώς “παγώνει” μια στιγμή, χωρίς φίλτρα, χωρίς retouch, χωρίς likes.
Είναι μια μικρή άσκηση υπομονής, παρατήρησης και πραγματικής σύνδεσης. Και κάπου ανάμεσα στις σελίδες, κρύβεται και η απόδειξη ότι κάποτε ζούσαμε τις στιγμές, δεν τις “ανεβάζαμε”.
Ζούμε στην εποχή του swipe
Οι εικόνες σήμερα έρχονται και φεύγουν με ρυθμό καταιγιστικό.
Swipe left, swipe right, επόμενη. Η μνήμη μας είναι scrollable, όχι απτή.
Αλλά εκεί, σ’ εκείνο το άλμπουμ, ο μικρός έμαθε κάτι σημαντικό:
ότι υπάρχουν στιγμές που δεν κάνουν zoom, δεν αλλάζουν γωνία, δεν έχουν φίλτρο και γι’ αυτό αξίζουν περισσότερο.
Μια μικρή υπενθύμιση για εμάς τους μεγάλους
Ίσως τελικά να μην είναι τόσο κακό που τα παιδιά προσπαθούν να “ζουμάρουν” στις φωτογραφίες μας. Ίσως απλώς να μας δείχνουν ότι ψάχνουν να μπουν πιο βαθιά σε έναν κόσμο που εμείς αφήσαμε πίσω.
Κι εμείς, αντί να γελάμε, μπορούμε να τους πούμε: «Έλα, θα σου δείξω πώς “ζουμάραμε” παλιά, φέρνοντας τη φωτογραφία πιο κοντά στα μάτια μας.»
Γιατί όσο κι αν προχωρήσει η τεχνολογία, κανένα zoom δεν θα σε φέρει πιο κοντά σ’ εκείνον που αγαπάς, αν δεν σηκώσεις τα μάτια σου από την οθόνη.
Διαβάστε ακόμα
Γεννιόμαστε με 300 κόκαλα και μεγαλώνουμε με 206… Πού πάνε τα υπόλοιπα;
Θα σας φανεί απίστευτο, αλλά 19 μηνών μωρό εκτοξεύτηκε από αυτοκίνητο ενώ έστριβε
Η χώρα με το πιο γρήγορο ίντερνετ: Τα νούμερα που εντυπωσιάζουν
