Υπάρχουν δύο πράγματα που συμβαίνουν κάθε Μάιο. Ξεκινά η Eurovision και ξαφνικά όλοι αποκτούμε άποψη για σκηνικά, φωνητικά και televoting λες και δουλεύουμε χρόνια στον διαγωνισμό. Μέσα σε λίγα λεπτά γινόμαστε experts σε σκηνικά, outfits και σκηνοθεσία χωρίς καν να το καταλάβουμε.
Και κάπως έτσι ξεκινούν οι σκέψεις που κάνουμε σχεδόν όλοι μπροστά στην τηλεόραση.
«Πώς γίνεται αυτό να είναι πρώτο στα στοιχήματα;»
Αυτή είναι ίσως η πιο κλασική Eurovision σκέψη κάθε χρονιάς. Βλέπεις μια συμμετοχή που όλοι αποθεώνουν και προσπαθείς να καταλάβεις τι ακριβώς συμβαίνει.
Συνήθως ξεκινάς κάπως έτσι: «ΟΚ… δεν το πιάνω καθόλου».
Και περίπου δύο ώρες μετά καταλήγεις να το τραγουδάς μηχανικά μέσα στο σπίτι, να το ψάχνεις στο Spotify και να λες ότι «τελικά έχει κάτι».
Η Eurovision έχει έναν μαγικό τρόπο να αλλάζει γνώμη στον κόσμο μέσα σε μία βραδιά.
«Αυτό το staging ποιος το ενέκρινε;»
Κάθε χρόνο υπάρχει τουλάχιστον μία εμφάνιση που μοιάζει σαν fever dream. Φωτιές, καπνοί, χορευτές που εμφανίζονται από το πουθενά, γιγάντια props και κάμερες που γυρίζουν με ταχύτητα action movie.
Και κάπου εκεί όλοι καθόμαστε για λίγα δευτερόλεπτα σιωπηλοί προσπαθώντας να επεξεργαστούμε αυτό που μόλις είδαμε.
«Εγώ θα το έλεγα καλύτερα»
Η αυτοπεποίθηση του καναπέ στη Eurovision είναι πραγματικά άλλο επίπεδο.
Ξαφνικά όλοι πιστεύουμε ότι:
- θα λέγαμε καλύτερα το κομμάτι
- θα κάναμε καλύτερα την χορογραφία
- και θα κοιτούσαμε την κάμερα με ύφος «γ@μ@ω και δέρνω»
Μέχρι να δοκιμάσουμε να τραγουδήσουμε δυνατά το ρεφρέν και να κοπεί η ανάσα μας στα πρώτα δέκα δευτερόλεπτα.
«Αυτό αύριο θα γίνει meme παντού»
Κάποιες συμμετοχές δεν έρχονται μόνο για να διαγωνιστούν. Έρχονται για να ζήσουν αιώνια στο internet.
Το καταλαβαίνεις αμέσως. Το βλέπεις και ξέρεις ήδη ότι μέσα στις επόμενες ώρες θα υπάρχουν:
- memes
- TikTok edits
- reaction videos
- και screenshots που θα κυκλοφορούν για μήνες
Και συνήθως αυτές οι εμφανίσεις είναι που τελικά θυμόμαστε περισσότερο.
Unsplash
«Γιατί μου αρέσει τόσο αυτό ξαφνικά;»
Αυτό είναι ίσως το πιο περίεργο πράγμα που συμβαίνει στη Eurovision.
Ένα τραγούδι που στην αρχή σου φάνηκε εντελώς random, ξαφνικά γίνεται το soundtrack της βραδιάς. Χωρίς να το καταλάβεις κουνάς ρυθμικά το κεφάλι, λες το ρεφρέν και υπερασπίζεσαι τη συμμετοχή λες και έχεις προσωπική σχέση με τη χώρα.
Και κάπως έτσι γεννιούνται κάθε χρόνο τα πιο απρόσμενα Eurovision obsessions.
Οι βαθμολογίες μάς μετατρέπουν σε αναλυτές
Η στιγμή των «12αριών» είναι το απόλυτο χάος.
Ξαφνικά όλοι:
- κάνουμε υπολογισμούς
- αναλύουμε σχέσεις χωρών
- φωνάζουμε στην τηλεόραση
- και κοιτάμε τον πίνακα λες και κρίνεται κάτι εξαιρετικά σοβαρό
Και φυσικά πάντα υπάρχει κάποιος που θα πει: «ΜΑ ΚΑΛΑ, ΟΥΤΕ ΕΝΑ 12ΑΡΙ;»
«Θα κοιμηθώ νωρίς σήμερα»
Το μεγαλύτερο ψέμα κάθε Eurovision βραδιάς.
Γιατί τελικά δεν βλέπουμε μόνο τον τελικό. Βλέπουμε και reactions μετά, μπαίνουμε στα social media, συζητάμε στο group chat και συνεχίζουμε να αναλύουμε αποτελέσματα λες και είμαστε σε πάνελ επόμενης ημέρας.
Και κάπως έτσι η Eurovision καταλήγει κάθε χρόνο να είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένας μουσικός διαγωνισμός.
Είναι μικρό τηλεοπτικό χάος, inside jokes, υπερβολικές αντιδράσεις και μια βραδιά όπου όλοι παίρνουμε τα πάντα λίγο πιο σοβαρά απ’ όσο θα έπρεπε.
Διαβάστε ακόμα
Eurovision week: Οι πιο περίεργες συνήθειες που αποκτούμε κάθε Μάιο
Η ανοιξιάτικη κούραση είναι πιο αληθινή απ’ όσο νομίζεις και υπάρχει λόγος
Βαριέσαι πιο εύκολα απ’ ό,τι παλιά; Δεν είναι τυχαίο ούτε αυτό που νομίζεις
