Υπάρχουν μέρες που όλα κινούνται γρήγορα. Το ξυπνητήρι χτυπά αργά, το κινητό γεμίζει ειδοποιήσεις, οι δρόμοι είναι ήδη φορτωμένοι πριν προλάβεις να πιεις καφέ. Κι εκεί, ανάμεσα σε βήματα βιαστικά και βλέμματα καρφωμένα μπροστά, δοκιμάζεται κάτι απλό αλλά πολύτιμο. Η ευγένεια. Όχι η τυπική, αλλά η καθημερινή. Αυτή που δεν φωνάζει, δεν επιδεικνύεται, δεν ζητά ανταπόδοση. Αυτή που κάνει τον κόσμο λίγο πιο υποφερτό, ακόμη κι όταν όλα τρέχουν.
Η ευγένεια δεν είναι χάσιμο χρόνου
Υπάρχει η ψευδαίσθηση ότι για να είσαι ευγενικός χρειάζεσαι χρόνο. Στην πραγματικότητα χρειάζεσαι επίγνωση. Ένα συγγνώμη όταν σκοντάφτεις πάνω σε κάποιον. Ένα ευχαριστώ όταν κάποιος σου κρατά την πόρτα. Ένα νεύμα κατανόησης όταν βλέπεις εκνευρισμό. Όλα κρατούν δευτερόλεπτα και αλλάζουν τον τόνο ολόκληρης της ημέρας.
Unsplash
Το βλέμμα κάνει τη διαφορά
Δεν χρειάζεται κουβέντα για να δείξεις σεβασμό. Ένα βλέμμα που αναγνωρίζει τον άλλον λέει πολλά. Όταν κοιτάς κάποιον για να περάσεις πρώτος, όταν αγνοείς πλήρως την παρουσία του, στέλνεις μήνυμα. Το ίδιο ισχύει και αντίστροφα. Το να δεις, να προσέξεις, να μην προσπεράσεις σαν να μην υπάρχει, είναι μορφή ευγένειας σπάνια πια.
Ο χώρος είναι κοινός
Στο πεζοδρόμιο, στο μετρό, στο ασανσέρ, στον δρόμο. Ο χώρος δεν είναι ποτέ μόνο δικός σου. Η ευγένεια εκεί φαίνεται καθαρά. Να μην κλείνεις τον δρόμο. Να μην σπρώχνεις. Να μην μιλάς δυνατά στο τηλέφωνο σαν να είσαι μόνος. Να θυμάσαι ότι και ο άλλος κάπου πάει. Και ίσως βιάζεται το ίδιο.
Η ευγένεια στις μικρές τριβές
Στα πιο μικρά σημεία γεννιούνται οι μεγαλύτερες εντάσεις. Στην ουρά, στο ταμείο, στο φανάρι. Εκεί που η υπομονή τελειώνει. Εκεί ακριβώς η ευγένεια γίνεται πράξη συνειδητή. Δεν είναι αδυναμία να περιμένεις. Είναι δύναμη. Δεν είναι ήττα να αφήσεις κάποιον να περάσει. Είναι επιλογή.
Unsplash
Δεν φταις πάντα εσύ αλλά δεν φταίει πάντα ο άλλος
Η καθημερινότητα έχει πίεση. Όλοι κουβαλούν κάτι. Όταν το θυμάσαι, μαλακώνεις. Δεν χρειάζεται να δικαιολογείς τα πάντα, αλλά μπορείς να μην τα οξύνεις. Η ευγένεια δεν σημαίνει να καταπίνεις τα όρια σου. Σημαίνει να τα εκφράζεις χωρίς να πληγώνεις.
Πρότυπο χωρίς να το καταλάβεις
Κάθε ευγενική πράξη δημιουργεί μια μικρή αλυσίδα. Κάποιος θα σου χαμογελάσει επειδή χαμογέλασες. Κάποιος θα περιμένει επειδή περίμενες. Δεν το ελέγχεις, αλλά το ξεκινάς. Και σε μια εποχή που όλοι βιάζονται, αυτό έχει αξία.
Η ευγένεια δεν είναι κανόνας καλών τρόπων. Είναι στάση ζωής. Δεν χρειάζεται ησυχία για να υπάρξει. Υπάρχει μέσα στον θόρυβο, στο τρέξιμο, στην πίεση. Υπάρχει κάθε φορά που επιλέγεις να φερθείς ανθρώπινα, ακόμα κι όταν θα μπορούσες εύκολα να μην το κάνεις. Κι ίσως τελικά, αυτό να είναι το πιο ήσυχο και δυνατό αντίβαρο σε έναν κόσμο που τρέχει συνέχεια.
Διαβάστε ακόμα
Γιατί το voice note έγινε η νέα μας «φωνή» στα μηνύματα
