Υπάρχουν μέρες που νιώθεις ότι πρέπει να γεμίσεις κάθε λεπτό. Να απαντήσεις σε όλα τα μηνύματα, να προλάβεις όλες τις υποχρεώσεις, να είσαι παντού, να μη μείνεις πίσω. Κι αν για λίγα λεπτά δεν κάνεις τίποτα, έρχεται εκείνη η μικρή φωνή που σου λέει «τεμπελιάζεις», «χάνεις χρόνο», «θα έπρεπε να κάνεις κάτι χρήσιμο».
Όμως τι θα γινόταν αν σου έλεγα ότι αυτό το «τίποτα» δεν είναι κενό; Ότι δεν είναι χαμένος χρόνος, αλλά ένας χώρος που σε ξαναβάζει στη θέση σου. Ένα μικρό διάλειμμα που δεν είναι πολυτέλεια, αλλά ανάγκη. Και κυρίως, ότι αυτό το «κενό» μπορεί να είναι το πιο παραγωγικό πράγμα που μπορείς να κάνεις για τον εαυτό σου.
Το «τίποτα» δεν είναι τεμπελιά, είναι επαναφορά
Η ζωή σήμερα σε έχει μάθει να λειτουργείς σαν μηχανή. Να κάνεις λίστες, να τσεκάρεις κουτάκια, να μετράς την αξία σου με βάση το πόσα πρόλαβες. Κι έτσι, χωρίς να το καταλάβεις, αρχίζεις να πιστεύεις πως αν δεν είσαι διαρκώς σε κίνηση, δεν είσαι αρκετή.
Αλλά ο άνθρωπος δεν είναι εφαρμογή. Δεν δουλεύει με συνεχή φόρτιση. Θέλει παύσεις. Θέλει ανάσες. Θέλει στιγμές που δεν συμβαίνει κάτι, για να μπορεί να συμβεί κάτι μέσα του.
Το «τίποτα» δεν είναι αδυναμία. Είναι επαναφορά. Είναι το σημείο που ο εγκέφαλος, το σώμα και η ψυχή σου λένε «σε ευχαριστώ, επιτέλους».
Γιατί σε τρομάζει τόσο το «κενό»
Αν το σκεφτείς, δεν είναι ότι δεν έχεις χρόνο. Είναι ότι έχεις μάθει να φοβάσαι τη σιωπή. Γιατί όταν σταματάς να τρέχεις, εμφανίζονται σκέψεις που τις είχες στην άκρη. Συναισθήματα που δεν προλάβαινες να νιώσεις. Μια κούραση που την είχες βαφτίσει «κανονικότητα».
Το κενό είναι καθρέφτης. Και ο καθρέφτης δεν είναι πάντα άνετος. Αλλά είναι τίμιος.
Μέσα σε αυτό το κενό, μπορεί να συνειδητοποιήσεις ότι δεν είσαι απλώς κουρασμένη, είσαι εξαντλημένη. Ότι δεν θες «να οργανωθείς καλύτερα», θες να ηρεμήσεις. Ότι δεν χρειάζεσαι άλλη μία υποχρέωση, χρειάζεσαι χώρο.
Unsplash
Το μυαλό σου δουλεύει καλύτερα όταν «δεν δουλεύει»
Υπάρχει κάτι μαγικό σε εκείνες τις στιγμές που δεν κάνεις κάτι συγκεκριμένο. Όταν κοιτάς έξω από το παράθυρο. Όταν περπατάς χωρίς προορισμό. Όταν κάθεσαι στον καναπέ χωρίς να έχεις πρόγραμμα.
Εκείνες τις στιγμές, το μυαλό σου δεν σταματά. Απλώς αλλάζει λειτουργία. Ξεμπλέκει κόμπους. Βάζει τα πράγματα σε σειρά. Κάνει συνδέσεις που δεν προλαβαίνει όταν είσαι σε mode «τρέχω».
Κι έτσι, πολλές φορές, η καλύτερη ιδέα σου δεν έρχεται όταν πιέζεσαι. Έρχεται όταν αφήνεσαι. Όταν δίνεις χώρο να εμφανιστεί.
Η παραγωγικότητα δεν είναι μόνο «να κάνεις», είναι και «να είσαι»
Έχεις μάθει να θεωρείς παραγωγική μόνο τη δράση. Να καθαρίσεις, να τελειώσεις, να προλάβεις, να φτιάξεις. Αλλά υπάρχει κι άλλη παραγωγικότητα. Η εσωτερική.
- Είναι παραγωγικό να ξεκουράζεσαι πριν καταρρεύσεις.
- Είναι παραγωγικό να κοιμάσαι αρκετά για να ξυπνήσεις άνθρωπος.
- Είναι παραγωγικό να μην απαντάς αμέσως σε όλα.
- Είναι παραγωγικό να λες «όχι» χωρίς τύψεις.
- Είναι παραγωγικό να μένεις λίγο μόνη σου, για να θυμηθείς τι θέλεις.
Γιατί στο τέλος, δεν έχει σημασία μόνο πόσα έκανες. Έχει σημασία και πώς ένιωθες ενώ τα έκανες.
Το «κενό» είναι το μέρος που ξαναβρίσκεις τον εαυτό σου
Όταν είσαι συνεχώς απασχολημένη, ζεις στην επιφάνεια. Πας από το ένα πράγμα στο άλλο, χωρίς να προλαβαίνεις να σταθείς. Και κάπου εκεί, χάνεις κάτι πολύ βασικό. Την επαφή σου με σένα.
Το κενό είναι το σημείο που επιστρέφεις. Είναι σαν να βγαίνεις λίγο από τον θόρυβο και να μπαίνεις σε ένα δωμάτιο πιο ήσυχο, πιο καθαρό. Εκεί που μπορείς να ακούσεις τη σκέψη σου. Να καταλάβεις τι σε βαραίνει. Να θυμηθείς τι σε κάνει καλά.
Και αυτό δεν είναι «χάσιμο χρόνου». Αυτό είναι φροντίδα. Είναι συναισθηματική τάξη. Είναι ψυχική υγιεινή.
Unsplash
Μικρές ιδέες για να βάλεις «τίποτα» στη μέρα σου χωρίς ενοχές
Δεν χρειάζεται να εξαφανιστείς σε βουνό για να ξεκουραστείς. Το «τίποτα» μπορεί να είναι μικρό και καθημερινό, αρκεί να είναι αληθινό.
Μπορείς να ξεκινήσεις απλά:
1. Κάτσε πέντε λεπτά χωρίς να πιάσεις κινητό
2. Πιες τον καφέ σου χωρίς να κάνεις κάτι άλλο ταυτόχρονα
3. Κάνε ένα μικρό περπάτημα χωρίς μουσική, μόνο με τον ήχο της πόλης
4. Κοίτα τον ουρανό σαν να έχεις χρόνο, γιατί έχεις
5. Μείνε λίγο σιωπηλή χωρίς να νιώσεις ότι πρέπει να γεμίσεις το κενό
6. Κλείσε για λίγο τις ειδοποιήσεις, δεν θα χαθεί ο κόσμος
7. Άφησε ένα απόγευμα χωρίς σχέδιο, μόνο για να ανασάνεις
Το πιο δύσκολο δεν είναι να το κάνεις. Είναι να το επιτρέψεις στον εαυτό σου.
Το «τίποτα» θέλει θάρρος
Παράξενο, αλλά αληθινό: θέλει θάρρος να ξεκουραστείς. Θέλει θάρρος να μην αποδείξεις τίποτα σε κανέναν. Να μην είσαι διαρκώς χρήσιμη. Να μην είσαι σε μόνιμη ετοιμότητα.
Γιατί η κοινωνία σε χειροκροτά όταν τρέχεις. Αλλά δεν σου μαθαίνει να ζεις όταν σταματάς.
Κι όμως, εκεί βρίσκεται η πραγματική ισορροπία. Όχι στο να κάνεις περισσότερα, αλλά στο να κάνεις τα σωστά, με τρόπο που να μην σε αδειάζει.
Το «κενό» δεν είναι απουσία. Είναι χώρος. Είναι η μικρή σιωπή που σε ξαναγεμίζει, η ανάσα που σε ξεμπλοκάρει, το διάλειμμα που σε κάνει να θυμάσαι ότι δεν είσαι μόνο οι υποχρεώσεις σου.
Την επόμενη φορά που θα σε πιάσει ενοχή επειδή δεν κάνεις τίποτα, δοκίμασε να το δεις αλλιώς. Δεν χάνεις χρόνο. Επενδύεις σε σένα. Και αυτό, όσο κι αν ακούγεται απλό, είναι από τα πιο έξυπνα πράγματα που μπορείς να κάνεις.
Διαβάστε ακόμα
Micro wellbeing: Πέντε λεπτά τη μέρα αρκούν για να αλλάξεις διάθεση
Το wellbeing των social media: Μπορείς όντως να τα χρησιμοποιείς χωρίς να σε εξαντλούν;
