Στην Εύη Φραγκάκη και την διαδικτυακή εκπομπή Faces μίλησε ο Βασίλης Μπισμπίκης για τη ζωή, την τέχνη, τα λάθη, τις δεύτερες ευκαιρίες και τη σχέση του με τους ανθρώπους.
Μέσα στον θεατρικό χώρο Cartel που δημιούργησε και αποτελεί σημείο αναφοράς για το σύγχρονο ελληνικό θέατρο, ο ηθοποιός αναφέρθηκε στα παιδικά του χρόνια, τη δύσκολη διαδρομή προς την υποκριτική, τη ζωή εκτός προβολέων αλλά και τη δημοσιότητα που συχνά αλλοιώνει την πραγματική εικόνα ενός ανθρώπου.
Παράλληλα, αναφέρθηκε στις προβολές που έχει κάνει σε φυλακές, στις ατελείωτες βόλτες στην Ομόνοια, στην ατελείωτη παρατήρηση των ανθρώπων, στην ψυχανάλυση, στον γιο του και στους ανθρώπους που αγαπά, στη νέα γενιά αλλά και στην ανάγκη να παραμένει αληθινός απέναντι στον εαυτό του.
«Δεν είμαι αυτός που βλέπουν στους ρόλους»
Ο Βασίλης Μπισμπίκης εξήγησε πως η δημόσια εικόνα που δημιουργείται μέσα από τους ρόλους απέχει αρκετά από τον πραγματικό του εαυτό. Όπως είπε, πίσω από τους χαρακτήρες που υποδύεται υπάρχει ένας άνθρωπος που αγαπά τη δημιουργία, το θέατρο και τις απλές στιγμές της καθημερινότητας.
«Σίγουρα δεν είμαι αυτός που βλέπουν στους ρόλους. Ταυτίζονται οι άνθρωποι πάρα πολύ με αυτά που κάνω κυρίως στην τηλεόραση. Από την άλλη νομίζουν ότι ο Βασίλης είναι κάπου εκεί κοντά. Αυτό απέχει παρασάγγας. Στην πραγματικότητα είμαι ένας καλλιτέχνης που δημιουργώ, κάνω θέατρο, αγαπάω τους ανθρώπους, έχω μια κανονική ζωή με τη σύντροφό μου, έχω ένα παιδί, προσπαθώ να είμαι καλός μπαμπάς και σύντροφος, προφανώς έχω πολλά ελαττώματα. Κάποιοι τα συγχωρούν και άλλοι όχι. Προσπαθώ να είμαι ο εαυτός μου. Ή θα είσαι ελεύθερος ή θα έχεις αποδοχή. Τον τελευταίο καιρό τον αγαπάω αρκετά τον Βασίλη γιατί βρίσκομαι σε μια ομάδα που κάνω μαζί τους ένα πνευματικό ταξίδι αυτογνωσίας και ανακαλύπτω πού κατέστρεφα τον εαυτό μου και νομίζω είμαι σε μια πολύ καλή πορεία να τον αγαπήσω.
Θα ήθελα να αποτινάξω από πάνω μου την κακή έννοια της παλιάς κοπής, του αρσενικού, του μπρουτάλ, αυτή την ταμπέλα που έχει φορεθεί από τους ρόλους μου. Αυτή την ταμπέλα που παρασύρονται κάποιοι και μου κολλάνε με ενοχλεί» είπε αρχικά.
Μιλώντας για την παιδική του ηλικία και όταν έφυγε από το Λουτράκι, εξήγησε ότι οι γονείς του είναι κανονικοί άνθρωποι, χωρίς τσακωμούς και δεν χρειάζεται να έχουν προβλήματα για να ξεφύγει ένα παιδί.
«Από τα 25 μέχρι τώρα δεν έχω σταματήσει να ζω από το θέατρο και την τέχνη μου»
Ο ηθοποιός ανέτρεξε στην επαγγελματική του πορεία και ανέλυσε τη σχέση ζωής που έχει χτίσει με το θέατρο. Παρά τις δυσκολίες και τις ανασφάλειες, παραμένει προσηλωμένος στην τέχνη, την οποία θεωρεί βασικό κομμάτι της ύπαρξής του. «Αναπνέω για την τέχνη, δεν μπορώ χωρίς να δημιουργήσω. Είναι ευλογία που μπορώ να ζω από αυτή τη δουλειά» είπε.
«Θα μπορούσα να είμαι ή σε φυλακή ή σε ιδρύματα ή νεκρός»
Με ειλικρίνεια μιλά για τις επιλογές, τις συγκρούσεις και τις εμπειρίες που σημάδεψαν τη ζωή του, παραδεχόμενος ότι η δική του πορεία θα μπορούσε να είχε εξελιχθεί πολύ διαφορετικά. Για τον ίδιο, η τέχνη λειτούργησε ως διέξοδος και ως τρόπος να βρει κατεύθυνση.
«Οι σπασμένοι ήρωες είναι αυτοί που αντιλαμβάνομαι πιο καλά γιατί κι εγώ υπήρξα σπασμένος, ακυβέρνητος, ξεκαπίστρωτος, παράωρος, οπότε και συγκινούμαι με αυτούς τους ήρωες και καταλαβαίνω ότι εμβολίστηκαν από κάτι. Συνεχίζω και πάω στην Ομόνοια και κοιτάζω πού βρισκόμουν. Γειώνομαι. Είναι πράγματα αόρατα για τον πολύ κόσμο. Υπάρχει ένας πόλεμος στο κέντρο της Αθήνας. Είναι ψυχές που είχαν όνειρα κι αυτές. Είναι προδομένα όνειρα και γοητεύομαι από αυτούς τους ανθρώπους.
Νιώθω άσχημα όταν πηγαίνω στις φυλακές για αυτούς τους ανθρώπους, που δεν έχουν δεύτερες ευκαιρίες. Η ρουτίνα της φυλακής είναι πάρα πολύ δύσκολη. Θέλω πολύ να βοηθήσω κόσμο χωρίς να φαίνεται γιατί κι εγώ δεν είμαι το καλύτερο παράδειγμα, δεν είμαι ξαφνικά άγιος που τα κα΄νει αυτά. Έχω πάρα πολλά ελαττώματα, έχω κάνει πολλά λάθη.
Ήμουν παραβατικός. Θα μπορούσα να είμαι ή σε φυλακή ή σε ιδρύματα ή νεκρός. Ήμουν τυχερός».
«Η δημοσιότητα είναι αναγκαίο κακό, ένα κομμάτι ανελευθερίας»
Ο Βασίλης Μπισμπίκης σχολίασε και τη σχέση του με τη δημοσιότητα, την έκθεση και την ανάγκη της κοινωνίας -ειδικά μέσω της τηλεόρασης- να παρακολουθεί τις ζωές των άλλων. Όπως είπε, δεν επιδιώκει την καθολική αποδοχή και δεν σκοπεύει να αλλάξει τον εαυτό του εξαιτίας της δημόσιας εικόνας.
«Δεν θέλω την αποδοχή από όλους. Το τρακάρισμα ήταν ένα λάθος, το πλήρωσα. Δεν υπήρχαν θύματα. Θέλω να κα΄νω ό,τι θέλω στη ζωή μου, να χορεύω, να φιλιέμαι. Την άλλη μέρα παίζεις παντού και σε σχολιάζει ο κάθε άνθρωπος στην τηλεόραση. Άσε τους ανθρώπους να κάνουν ό,τι θέλουν. Σου πείραξαν την οικογένεια; Να κρυφτεί κάποιος επειδή είναι αναγνωρίσιμος; Εγώ ό,τι και να κάνω είμαι ο εαυτός μου και βγαίνει προς τα έξω. Εγώ δεν έχω πρόβλημα, οι διπλανοί μου έχουν. Εγώ δεν επηρεάζομαι. Μη σου πω ότι τη βρίσκω που τους τη σπάω. Μαζεύομαι μόνο για τους ανθρώπους στον στενό μου κύκλο.
Δεν υπάρχουν αυτά τα πράγματα (σ.σ. να είμαστε πιο σεμνοί με τη Δέσποινα), δεν θα σταματήσουμε να αισθανόμαστε και να είμαστε ο εαυτός μας επειδή οι άλλοι θα σηκώσουν ένα κινητό και ζούνε μέσα από τις ζωές των άλλων. Υπάρχει μια θεωρία ότι οι άνθρωποι έχουν ηδονή να δομούν, περισσότερο να σε αποδομούν και μετά να σε ξαναδομούν. Η τηλεόραση φτια΄χνει όλη αυτή την αγάπη που έχει ο κόσμος και δεν έχει να κάνει με την ψυχαγωγία. Αν πάρεις αποδοχή από αυτούς τους ανθρώπους κάτι δεν κάνεις καλά ή γίνεσαι ίδιος».
Διαβάστε ακόμα:
Αργύρης Αγγέλου: Ένας δύσκολος αποχαιρετισμός - «Σε κράτησα όσο μπορούσα…»
