Δεν είναι πάντα κάποιος που μας πιέζει εξωτερικά. Συχνά η μεγαλύτερη πίεση έρχεται από μέσα μας. Από μια εσωτερική φωνή που λέει πως πρέπει να ανταποκριθούμε σε όλους τους ρόλους ταυτόχρονα και μάλιστα με επιτυχία.
Μεγαλώσαμε ακούγοντας ότι μπορούμε να τα έχουμε όλα και πράγματι, αυτό ήταν μια σημαντική κατάκτηση. Όμως μαζί με τη δυνατότητα ήρθε και μια σιωπηλή απαίτηση: να μην αφήσουμε τίποτα να πέσει κάτω. Έτσι, αντί η ελευθερία να ελαφρύνει τη ζωή μας, πολλές φορές την έκανε πιο απαιτητική.
Οι προσδοκίες δεν αντικατέστησαν τις παλιές. Προστέθηκαν πάνω τους.
Freepik
Όταν η καθημερινότητα γίνεται αγώνας αντοχής
Οι μέρες αρχίζουν να μοιάζουν με έναν συνεχή αγώνα δρόμου. Από τη δουλειά στις υποχρεώσεις του σπιτιού, από τις ανάγκες των παιδιών στη σχέση, και μετά σε μια προσπάθεια να μείνει λίγος χρόνος για εμάς, συνήθως όταν η ενέργεια έχει ήδη τελειώσει.
Και ενώ αντικειμενικά κάνουμε πολλά, στο τέλος της ημέρας μένει ένα περίεργο συναίσθημα ανεπάρκειας. Σαν να μην ήταν ποτέ αρκετά. Σαν πάντα κάτι να έμεινε πίσω. Η αλήθεια είναι πως το πρόβλημα δεν είναι η προσπάθεια. Είναι ότι ο πήχης έχει τοποθετηθεί σε ένα σημείο που κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να φτάσει μόνιμα.
Ο μύθος της τέλειας ισορροπίας
Μιλάμε συχνά για “ισορροπία”, σαν να είναι μια σταθερή κατάσταση που αν τη βρούμε όλα θα λειτουργούν αρμονικά. Στην πραγματικότητα, η ζωή δεν ισορροπεί, μετακινείται.
Υπάρχουν περίοδοι που η δουλειά χρειάζεται περισσότερο χώρο. Άλλες που η οικογένεια ή η προσωπική μας ανάγκη για ξεκούραση έρχεται πρώτη. Η ισορροπία δεν σημαίνει ότι όλα έχουν ίσο βάρος κάθε μέρα, αλλά ότι επιτρέπουμε στις προτεραιότητες να αλλάζουν χωρίς ενοχή.
Δεν χρειάζεται όλα να πηγαίνουν τέλεια ταυτόχρονα για να πηγαίνει καλά η ζωή.
Freepik
Η ενοχή της ξεκούρασης
Ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα για πολλές γυναίκες είναι να ξεκουραστούν χωρίς να αισθάνονται ότι «χάνουν χρόνο». Σαν η αξία μας να μετριέται από το πόσα προλαβαίνουμε και όχι από το πώς νιώθουμε.
Όμως η ξεκούραση δεν είναι πολυτέλεια ούτε ανταμοιβή αφού εξαντληθούμε. Είναι βασική ανάγκη. Όταν δεν της δίνουμε χώρο, το σώμα και το μυαλό τελικά τον απαιτούν με τρόπους πιο έντονους: κούραση, εκνευρισμός, απομάκρυνση από όσα κάποτε μας έδιναν χαρά.
Μια διαφορετική ματιά στην επιτυχία και την ευτυχία
Ίσως η μεγαλύτερη ανακούφιση έρχεται όταν αρχίζουμε να αμφισβητούμε την ιδέα ότι πρέπει να τα χωρέσουμε όλα σε μία τέλεια εικόνα ζωής. Η επιτυχία δεν είναι ενιαία για όλους, ούτε η ευτυχία μοιάζει ίδια σε κάθε φάση.
Κάποιες μέρες η επιτυχία είναι απλώς ότι τα κατάφερες χωρίς να πιέσεις τον εαυτό σου περισσότερο απ’ όσο άντεχε. Άλλες φορές είναι ότι είπες «όχι», ότι ζήτησες βοήθεια ή ότι επέλεξες να ξεκουραστείς αντί να συνεχίσεις μηχανικά.
Η ευτυχία συχνά δεν βρίσκεται στο να προλάβεις τα πάντα, αλλά στο να επιτρέψεις στον εαυτό σου να ζήσει αυτό που ήδη υπάρχει, χωρίς τη διαρκή αίσθηση βιασύνης.
Freepik
Όταν σταματάς να κυνηγάς το “όλα”
Ίσως τελικά το ζητούμενο δεν είναι να τα προλάβουμε όλα, αλλά να αποφασίσουμε τι αξίζει πραγματικά να κρατήσουμε. Να αφήσουμε λίγο χώρο ανάμεσα στις υποχρεώσεις, ώστε να χωρέσει και η αναπνοή.
Γιατί δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα μέσα από την εξάντληση. Δεν χρειάζεται να είσαι τα πάντα για όλους κάθε στιγμή. Μερικές φορές, το πιο γενναίο πράγμα που μπορεί να κάνει μια γυναίκα είναι να χαμηλώσει τον ρυθμό και να πει: αρκεί αυτό που είμαι σήμερα.
Και εκεί, συνήθως, αρχίζει να επιστρέφει και η πραγματική αίσθηση ευτυχίας, όχι ως στόχος που πρέπει να κατακτηθεί, αλλά ως χώρος που επιτρέπεις στον εαυτό σου να κατοικήσει.
Διαβάστε ακόμα
Σταματήστε να αμελείτε αυτή την πρωινή συνήθεια (είναι πολύ πιο σημαντική απ’ όσο νομίζετε)
Vagueposting: H τέχνη του να λες… τίποτα (και τελικά να λες πολλά)
