Ζούμε σε μια εποχή που όλα γίνονται με ένα μήνυμα, μια οθόνη, μια ειδοποίηση. Οι σχέσεις γίνονται όλο και πιο “virtual” συζητάμε, γελάμε, ερωτευόμαστε, χωρίζουμε μέσα από οθόνες και pixels. Μιλάμε με όλους, αλλά αγγίζουμε ελάχιστους. Και κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβουμε, έχουμε αρχίσει να πεινάμε για ανθρώπινη επαφή.
Η πανδημία απλώς το έκανε πιο ξεκάθαρο. Μάθαμε να κρατάμε αποστάσεις, να φοβόμαστε την εγγύτητα, να αποφεύγουμε το άγγιγμα. Οι αγκαλιές έγιναν “επικίνδυνες”, τα χέρια έπρεπε να μένουν μακριά, και το σώμα -το πιο φυσικό μέσο επικοινωνίας που έχουμε- μπήκε σε καραντίνα. Ακόμα κι αν σήμερα όλα δείχνουν να έχουν “επιστρέψει”, η αλήθεια είναι πως πολλοί άνθρωποι δεν έχουν ξαναβρεί τη σωματική οικειότητα.
Το “Touch Hunger” είναι πραγματικό
Οι ειδικοί το ονομάζουν touch hunger ή skin hunger που σημαίνει “πείνα” για ανθρώπινη επαφή. Δεν είναι ρομαντικό ή μεταφορικό. Είναι κάτι που νιώθει το σώμα μας πραγματικά.
Η σωματική επαφή, ακόμα και η πιο απλή -ένα χάδι, μια αγκαλιά, ένα φιλικό άγγιγμα στον ώμο- απελευθερώνει, όπως έχουμε πει πολλές φορές, οξυτοκίνη, τη λεγόμενη “ορμόνη της αγάπης”. Μειώνει το άγχος, ηρεμεί τον καρδιακό ρυθμό, ρυθμίζει την πίεση και κάνει τον εγκέφαλο να νιώθει ασφάλεια.
Όταν λείπει αυτή η επαφή για μεγάλο διάστημα, το σώμα “ξεχνάει” πώς είναι να χαλαρώνει. Πολλοί βιώνουν ένταση στους μυς, αϋπνία, ή ακόμα και συναισθηματική αποστασιοποίηση χωρίς να ξέρουν γιατί. Δεν είναι πάντα ψυχολογικό, είναι και βιολογικό. Το σώμα ζητά αυτό που του λείπει: άγγιγμα, παρουσία, επαφή.
Photo by Helena Lopes on Unsplash
Το άγγιγμα δεν είναι πολυτέλεια, είναι ανάγκη
Η κοινωνία μας έχει μάθει να θεωρεί την αφή κάτι “προσωπικό”, “ρομαντικό” ή σε κάποιες περιπτώσεις ίσως και “άβολο”. Αλλά η αλήθεια είναι ότι το άγγιγμα είναι τόσο βασική ανάγκη όσο ο ύπνος και η τροφή. Από μωρά, χρειαζόμαστε το κράτημα για να νιώσουμε ασφάλεια. Ως ενήλικες, το χρειαζόμαστε για να θυμόμαστε ότι ανήκουμε κάπου.
Η έλλειψη φυσικής επαφής δεν αφορά μόνο όσους είναι μόνοι, αφορά όλους όσοι ζουν σε έναν κόσμο όπου η φυσική εγγύτητα αντικαταστάθηκε από emoji. Το άγγιγμα είναι η πιο άμεση μορφή ενσυναίσθησης. Είναι το “είμαι εδώ” χωρίς λόγια.
Photo by Hannah Busing on Unsplash
Πώς μπορείς να το “θεραπεύσεις”
Δεν χρειάζεται πάντα να βρεις αγκαλιά σε κάποιον άλλον, μπορείς να ξεκινήσεις από σένα. Μάθε να ακουμπάς συνειδητά:
Αγκαλιάζοντας ένα φίλο λίγο πιο σφιχτά.
Κρατώντας το χέρι κάποιου χωρίς βιασύνη.
Ή ακόμα κι αγκαλιάζοντας τον εαυτό σου.
Οι έρευνες δείχνουν ότι και το απλό χάδι στον εαυτό σου μπορεί να ενεργοποιήσει τους ίδιους νευρώνες της “ασφάλειας”. Επίσης, δραστηριότητες όπως το μασάζ, η γιόγκα ή το να έχεις κοντά σου ένα κατοικίδιο, βοηθούν το σώμα να “θυμηθεί” τι σημαίνει επαφή.
Photo by Kristina Litvjak on Unsplash
Μια πιο ανθρώπινη κανονικότητα
Το “touch hunger” δεν είναι αδυναμία, είναι σημάδι ότι είμαστε άνθρωποι. Ζούμε σε μια εποχή που η επαφή έγινε πολυτέλεια, αλλά το σώμα μας δεν ξέρει να λειτουργεί έτσι. Ίσως, τελικά, αυτό που λείπει από τη “νέα κανονικότητα” δεν είναι η ταχύτητα ή η τεχνολογία. Είναι το να νιώθουμε τον άλλον κοντά μας, κυριολεκτικά. Μια απλή αγκαλιά, ένα χέρι στον ώμο, ένα “είμαι εδώ” με πράξη και όχι με μήνυμα.
Γιατί καμιά οθόνη, όσο high-definition κι αν είναι, δεν μπορεί να αντικαταστήσει τη ζεστασιά ενός πραγματικού ανθρώπινου αγγίγματος.
Διαβάστε ακόμα
Τα μικρά πράγματα που μπορούν πραγματικά να μας φτιάξουν τη μέρα
Γιατί το άδειο inbox μας κάνει να νιώθουμε ότι «τακτοποιήσαμε» τη ζωή μας
Solo Travel για γυναίκες: Γιατί αξίζει να ταξιδέψεις μόνη σου τουλάχιστον μια φορά
