Η άσκηση θα έπρεπε να είναι μία από εκείνες τις σπάνιες στιγμές κατά τις οποίες σκέφτεσαι αποκλειστικά τον εαυτό σου. Την αναπνοή σου, τους μυς που δουλεύουν, εκείνη την προσεκτικά επιλεγμένη playlist που σε βοηθά να συνεχίσεις για λίγα ακόμη λεπτά.
Ωστόσο, για πολλές γυναίκες, η προπόνηση ξεκινά πολύ πριν από το ζέσταμα. Ξεκινά με την επιλογή μιας διαδρομής που θεωρείται αρκετά πολυσύχναστη, μιας ώρας που δεν φαίνεται υπερβολικά επικίνδυνη ή ενός ρούχου που δεν θα τραβήξει ανεπιθύμητη προσοχή.
Αυτές οι προφυλάξεις έχουν γίνει τόσο βαθιά ενσωματωμένες στην καθημερινότητα, ώστε σχεδόν αντιμετωπίζονται ως απλές συνήθειες. Στην πραγματικότητα, όμως, αποκαλύπτουν μια πιο ανησυχητική πραγματικότητα, δεν είναι πάντα η έλλειψη κινήτρου αυτή που κρατά τις γυναίκες μακριά από την άσκηση. Είναι το αίσθημα ανασφάλειας.
Η παρενόχληση επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο οι γυναίκες αθλούνται
Μια μελέτη που πραγματοποιήθηκε από τον οργανισμό Sport England αποκαλύπτει ότι το 86% των Βρετανίδων ηλικίας 16 έως 34 ετών έχει βιώσει παρενόχληση ή εκφοβισμό κατά τη διάρκεια σωματικής δραστηριότητας μέσα στα τελευταία τρία χρόνια. Παρότι η έρευνα πραγματοποιήθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο, οι καταστάσεις που περιγράφει δεν είναι καθόλου άγνωστες και σε μας.
Τα επίμονα βλέμματα στο γυμναστήριο, τα ανεπιθύμητα σχόλια κατά τη διάρκεια του τρεξίματος, η αίσθηση ότι κάποιος σε ακολουθεί από το ένα μηχάνημα στο άλλο ή ο φόβος να επιστρέψεις μόνη στο σπίτι μετά από μια βραδινή προπόνηση, όλα αυτά είναι εμπειρίες που μερικές φορές είναι δύσκολο να κατονομαστούν, επειδή δεν παίρνουν πάντα τη μορφή μιας ξεκάθαρης επιθετικής συμπεριφοράς.
Η επανάληψή τους, όμως, καταλήγει να αναγκάζει τις γυναίκες να βρίσκονται διαρκώς σε επιφυλακή, ακόμη και σε χώρους που, αντίθετα, θα έπρεπε να τις κάνουν να νιώθουν δυνατές και ελεύθερες.
Να αποφεύγουν ένα ρούχο, μια συγκεκριμένη ώρα ή ακόμη και μια ολόκληρη περιοχή του γυμναστηρίου
Σύμφωνα με τα στοιχεία του Sport England, το 62% των νεαρών γυναικών που έχουν βιώσει ή έχουν γίνει μάρτυρες κάποιας μορφής παρενόχλησης έχουν αλλάξει τη συμπεριφορά τους προκειμένου να συνεχίσουν να πηγαίνουν στον χώρο όπου γυμνάζονται.
Σχεδόν μία στις τρεις αποφεύγει συγκεκριμένα ρούχα, συγκεκριμένες ώρες της ημέρας ή περιοχές του γυμναστηρίου στις οποίες βρίσκονται κυρίως άνδρες. Μάλιστα, μία στις δέκα γυναίκες έχει σταματήσει εντελώς να πηγαίνει σε έναν συγκεκριμένο χώρο μετά από κάποιο περιστατικό. Το ζήτημα, επομένως, ξεπερνά κατά πολύ ένα απλό αίσθημα δυσφορίας.
Το αίσθημα ανασφάλειας καθορίζει πού μπορούν να τρέξουν οι γυναίκες, πότε μπορούν να γυμναστούν και με ποιον τρόπο επιλέγουν να καταλάβουν έναν χώρο.
Παράλληλα, τις οδηγεί να αμφισβητούν τη δική τους συμπεριφορά αντί για τη συμπεριφορά του ανθρώπου που τις έκανε να νιώσουν άβολα:
Ήταν πολύ στενό το ρούχο μου;
Ήταν αρκετά ασφαλής η διαδρομή μου;
Έπρεπε να αποφύγω εκείνη την ώρα;
Πρόκειται για ένα μοτίβο τόσο άδικο όσο και γνώριμο, το οποίο μεταφέρει την ευθύνη σε εκείνες που το βιώνουν.
Δεν είναι υποχρέωση των γυναικών να γίνονται πιο διακριτικές
Τα γυμναστήρια αποκλειστικά για γυναίκες αποτελούν μια ευπρόσδεκτη λύση για ορισμένες αθλήτριες. Η επιτυχία τους, όμως, αναδεικνύει κυρίως την αδυναμία των μικτών χώρων να εξασφαλίσουν σε όλους το ίδιο αίσθημα ασφάλειας.
Η λύση δεν μπορεί απλώς να είναι να ζητάμε από τις γυναίκες να φορούν πιο σεμνά ρούχα, να μην τρέχουν ποτέ μόνες ή να αποφεύγουν τις ώρες κατά τις οποίες υπάρχει λιγότερος κόσμος.
Σύμφωνα με την Claire Edwards, υπεύθυνη εκστρατειών στο Sport England, οι συνεχείς προσαρμογές που επιβάλλονται στις γυναίκες κινδυνεύουν, μακροπρόθεσμα, να τις εξαντλήσουν και να τις απομακρύνουν εντελώς από την άθληση.
Επομένως, είναι ευθύνη των αθλητικών συλλόγων, των γυμναστηρίων και των επαγγελματιών του χώρου να αναλάβουν δράση: να θέτουν σαφείς κανόνες συμπεριφοράς, να εκπαιδεύουν το προσωπικό τους, να απλοποιούν τις διαδικασίες καταγγελίας και να ανταποκρίνονται ουσιαστικά όταν προκύπτουν περιστατικά. Οι γυναίκες δεν θα έπρεπε να χρειάζεται να υπολογίζουν κάθε τους κίνηση πριν γυμναστούν.
Ούτε θα έπρεπε να χρειάζεται να «μικραίνουν» τον εαυτό τους για να αποφύγουν να τραβήξουν την προσοχή. Ο στόχος δεν είναι απλώς να ενθαρρύνουμε τις γυναίκες να είναι δραστήριες, αλλά να τους επιτρέψουμε να το κάνουν ελεύθερα, οπουδήποτε και χωρίς φόβο.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Νέα σεζόν, νέο workout; Πότε αξίζει πραγματικά να αλλάξεις το πρόγραμμα γυμναστικής σου
