Χωρίσατε. Τα είπατε, τα συμφωνήσατε, ίσως επιστρέψατε και τα πράγματα ο ένας στον άλλον και θεωρητικά το κεφάλαιο έκλεισε.
Μόνο που εξακολουθείς να ξέρεις πώς πήγε η μέρα του/της, εκείνος/η ξέρει πότε έχεις ένα σημαντικό meeting, ανταλλάσσετε reels, μιλάτε όταν κάτι πάει στραβά και κάπου κάπου βρίσκεται κι ένα «μου λείπεις» ανάμεσα στα μηνύματα.
Είστε πρώην, αλλά όχι ακριβώς. Και κάπως έτσι δημιουργείται αυτό που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε «σύνδρομο του σχεδόν πρώην»: εκείνη η παράξενη ενδιάμεση κατάσταση στην οποία η σχέση έχει τελειώσει επίσημα, αλλά ο συναισθηματικός δεσμός και αρκετές από τις συνήθειές της συνεχίζουν κανονικά.
Δεν είστε μαζί. Δεν έχετε όμως φύγει πραγματικά και ο ένας από τη ζωή του άλλου.
Ο χωρισμός μπορεί να γίνει σε μία μέρα. Η αποσύνδεση όχι
Ένα από τα μεγαλύτερα λάθη που κάνουμε όταν σκεφτόμαστε έναν χωρισμό είναι ότι τον αντιμετωπίζουμε σαν διακόπτη. Μέχρι χθες σχέση, από σήμερα πρώην.
Στην πραγματικότητα, ένας άνθρωπος με τον οποίο μοιράστηκες μήνες ή χρόνια δεν παύει ξαφνικά να είναι σημαντικός επειδή συμφωνήσατε ότι δεν λειτουργείτε ως ζευγάρι. Έχουν δημιουργηθεί συνήθειες, κοινές αναφορές, άνθρωποι, μέρη, καθημερινά τελετουργικά και ένας ολόκληρος τρόπος επικοινωνίας.
Το χέρι σου μπορεί ακόμη να πηγαίνει μηχανικά στο κινητό όταν συμβαίνει κάτι αστείο, επειδή αυτός/ή ήταν ο άνθρωπος στον οποίο θα το έστελνες πρώτα.
Και εκεί αρχίζει το μπέρδεμα... Σου λείπει ο άνθρωπος ή σου λείπει η θέση που είχε στη ζωή σου;
Όταν χωρίζεις από τη σχέση, αλλά κρατάς τα «προνόμιά» της
Υπάρχει και μια πιο ύπουλη εκδοχή του σχεδόν πρώην.
Δεν υπάρχει πια δέσμευση, αλλά υπάρχει καθημερινή επικοινωνία. Δεν είστε ζευγάρι, αλλά ζηλεύετε όταν εμφανίζεται κάποιος/α καινούργιος/α. Δεν κοιμάστε απαραίτητα μαζί, αλλά τηλεφωνείτε ο ένας στον άλλον στις δύσκολες στιγμές.
Μπορεί ακόμη να βγαίνετε, να γνωρίζετε τα πάντα ο ένας για τον άλλον ή να λειτουργείτε ως το πρώτο τηλέφωνο σε κάθε μικρή και μεγάλη κρίση.
Με άλλα λόγια, έχετε αφαιρέσει τον τίτλο της σχέσης χωρίς να έχετε αφαιρέσει τη σχέση από την καθημερινότητά σας. Και όσο βολικό κι αν μοιάζει αυτό στην αρχή, μπορεί να αφήσει και τους δύο σε μια παρατεταμένη αίθουσα αναμονής.
Το «μιλάμε ακόμα» δεν σημαίνει απαραίτητα «θέλουμε να τα ξαναβρούμε»
Εδώ βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη παγίδα.
Η συνεχιζόμενη επαφή μετά τον χωρισμό μπορεί εύκολα να μεταφραστεί ως κρυφή επιθυμία επανασύνδεσης. Δεν σημαίνει όμως πάντα αυτό.
Μπορεί να υπάρχει αγάπη χωρίς επιθυμία για σχέση. Νοσταλγία χωρίς πραγματική συμβατότητα. Οικειότητα χωρίς κοινό μέλλον. Ή απλώς δυσκολία να αφήσεις κάτι γνώριμο για το άγνωστο που ακολουθεί.
Το γεγονός ότι κάποιος/α σου στέλνει κάθε βράδυ δεν αναιρεί αυτομάτως τους λόγους για τους οποίους χωρίσατε.
Και ίσως αυτή είναι η πιο σημαντική ερώτηση. Αν αφαιρούσες τη νοσταλγία, θα ήθελες πραγματικά αυτή τη σχέση πίσω όπως ήταν;
Και μετά εμφανίζεται κάποιος/α καινούργιος/α
Εκεί συνήθως το «μια χαρά είμαστε έτσι» περνάει το πρώτο πραγματικό crash test.
Μέχρι τότε μπορεί να μιλάτε, να βγαίνετε και να θεωρείτε ότι έχετε βρει έναν ώριμο τρόπο να παραμείνετε στη ζωή ο ένας του άλλου. Αν όμως η σκέψη ότι ο/η πρώην θα ερωτευτεί κάποιον/α άλλο/η προκαλεί θυμό, ζήλια ή την αίσθηση ότι «σε αντικαθιστά», τότε ίσως τα όρια δεν ήταν ποτέ τόσο ξεκάθαρα όσο νόμιζες.
Γιατί το να παραμένεις κοντά σε έναν/μία πρώην είναι διαφορετικό από το να κρατάς ασυναίσθητα τη θέση του/της συντρόφου δεσμευμένη.
Μπορεί ένας/μία πρώην να μείνει στη ζωή σου;
Φυσικά. Δεν χρειάζεται κάθε χωρισμός να καταλήγει σε unfollow, block και προσποίηση ότι δεν γνωριστήκατε ποτέ.
Υπάρχουν πρώην που γίνονται πραγματικοί φίλοι. Συνήθως όμως αυτό μπορεί να λειτουργήσει καλύτερα όταν έχει προηγηθεί αρκετή συναισθηματική απόσταση ώστε η νέα σχέση μεταξύ τους να μη λειτουργεί σαν υποκατάστατο της παλιάς.
Το θέμα, λοιπόν, δεν είναι πόσο συχνά μιλάτε. Είναι τι σημαίνει αυτή η επικοινωνία για τον καθένα.
Μπορείς να τον/τη δεις με κάποιον/α άλλο/η χωρίς να περιμένεις κρυφά να επιστρέψει; Μπορείς να γνωρίσεις κάποιον/α καινούργιο/α χωρίς να συγκρίνεις τα πάντα μαζί του/της; Αν δεν απαντήσει για δύο ημέρες, συνεχίζεις κανονικά τη ζωή σου ή νιώθεις σαν να σε χώρισε... δεύτερη φορά;
Οι απαντήσεις λένε περισσότερα από το relationship status.
Ίσως τελικά δεν χρειάζεσαι άλλον έναν χωρισμό, αλλά ένα πραγματικό τέλος
Το δύσκολο με τον «σχεδόν πρώην» είναι ότι σου προσφέρει αρκετή οικειότητα ώστε να μη νιώσεις ολοκληρωτικά την απώλεια, αλλά όχι αρκετή σχέση ώστε να νιώσεις πραγματικά ασφαλής μέσα σε αυτή.
Κι έτσι μπορεί να μείνεις για πολύ καιρό σε ένα συναισθηματικό «σχεδόν»: σχεδόν μαζί, σχεδόν φίλοι, σχεδόν διαθέσιμος/η για κάτι καινούργιο, σχεδόν έτοιμος/η να προχωρήσεις.
Δεν χρειάζεται να εξαφανίσεις έναν άνθρωπο από τη ζωή σου για να αποδεχτείς ότι η σχέση σας τελείωσε. Χρειάζεται όμως κάποια στιγμή να ξεκαθαρίσεις αν αυτό που κρατάτε σήμερα είναι μια νέα, πραγματική σχέση μεταξύ δύο πρώην ή απλώς η παλιά σχέση που αρνείστε και οι δύο να αποχαιρετήσετε.
Γιατί μερικές φορές το πιο δύσκολο κομμάτι ενός χωρισμού δεν είναι να πεις «τέλος». Είναι να σταματήσεις να ζεις σαν να υπάρχει ακόμα συνέχεια.
Φωτογραφίες: Pexels
Διαβάστε ακόμα
«Θα δούμε πού θα πάει»: Πότε το situationship έχει κρατήσει περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε;
Οι 7 κανόνες του φλερτ που κανείς δεν σου μαθαίνει αλλά όλοι περιμένουν να ξέρεις
