Βγαίνετε. Μιλάτε σχεδόν καθημερινά. Έχετε κοιμηθεί μαζί, έχετε γνωρίσει ίσως κάποιους φίλους ο ένας του άλλου, ξέρεις πώς πίνει τον καφέ του/της και υπάρχει μια οικειότητα που δύσκολα θα χαρακτήριζες «casual».
Υπάρχει μόνο ένα μικρό πρόβλημα... Αν σε ρωτήσει κάποιος τι είστε, δεν έχεις ιδέα τι να απαντήσεις.
Κάπως έτσι μοιάζει ένα situationship. Δεν είναι ακριβώς σχέση, αλλά έχει αρκετά στοιχεία σχέσης ώστε να μην μπορείς να το αντιμετωπίσεις σαν κάτι εντελώς περιστασιακό.
Και στην αρχή αυτό μπορεί να είναι απολύτως ΟΚ. Δεν χρειάζεται κάθε γνωριμία να αποκτήσει τίτλο από το τρίτο ραντεβού ούτε να ξέρεις από την πρώτη εβδομάδα πού θα καταλήξει.
Τι γίνεται όμως όταν το «ας δούμε πού θα πάει» συνεχίζεται τόσο πολύ, που αρχίζεις να αναρωτιέσαι αν τελικά πηγαίνει κάπου;
Δεν υπάρχει deadline για να γίνετε ζευγάρι
Ας ξεκινήσουμε από το βασικό: δεν υπάρχει κάποιος μαγικός αριθμός ραντεβού ή μηνών μετά τον οποίο δύο άνθρωποι οφείλουν να ορίσουν τη σχέση τους.
Άλλοι άνθρωποι ξέρουν πολύ γρήγορα τι θέλουν, άλλοι χρειάζονται περισσότερο χρόνο. Το σημαντικό δεν είναι αν πέρασαν έξι εβδομάδες ή τρεις μήνες. Είναι τι συμβαίνει όσο περνούν.
Γνωρίζεστε περισσότερο; Έρχεστε πιο κοντά; Μπαίνετε σταδιακά ο ένας στη ζωή του άλλου; Μπορείτε να συζητήσετε ανοιχτά τι θέλετε;
Αν ναι, το «θα δούμε» μπορεί πράγματι να σημαίνει ότι αφήνετε κάτι να εξελιχθεί φυσικά.
Αν όμως οι μήνες περνούν και βρίσκεσαι ακριβώς στο ίδιο σημείο, τότε ίσως το «θα δούμε» έχει αρχίσει να σημαίνει κάτι διαφορετικό.
Όταν η ασάφεια βολεύει μόνο τον έναν
Το situationship γίνεται δύσκολο όταν ο ένας απολαμβάνει όλα τα καλά μιας σχέσης χωρίς να θέλει καμία από τις δεσμεύσεις της, ενώ ο άλλος περιμένει ότι κάποια στιγμή τα πράγματα θα προχωρήσουν.
Υπάρχει σεξ, παρέα, μηνύματα, τρυφερότητα και συναισθηματική υποστήριξη, αλλά μόλις η συζήτηση πλησιάσει στο «τι κάνουμε εμείς;», ξαφνικά εμφανίζεται το γνωστό: «Γιατί πρέπει να βάλουμε ταμπέλες;».
Δεν είναι απαραίτητα κακό να μη θέλει κάποιος σχέση. Κακό γίνεται όταν εσύ θέλεις κάτι διαφορετικό αλλά μένεις εκεί ελπίζοντας ότι με αρκετό χρόνο θα αλλάξει γνώμη.
Το «δεν ξέρω ακόμα» παραμένει η ίδια απάντηση μήνες μετά
Στην αρχή, το «δεν ξέρω τι θέλω ακόμα» είναι μια απόλυτα θεμιτή απάντηση.
Κάποια στιγμή, όμως, χρειάζεται να κοιτάξεις όχι μόνο τι σου λέει ο άλλος αλλά και τι σου δείχνει η κατάσταση.
Αν κάθε φορά που ζητάς λίγη περισσότερη σαφήνεια ακούς μια παραλλαγή του «περνάμε καλά, γιατί να το χαλάσουμε;», «μην το πιέζουμε» ή «ας το αφήσουμε να κυλήσει», ενώ εσύ νιώθεις ότι βρίσκεσαι μονίμως σε αναμονή, η ασάφεια έχει ήδη αρχίσει να σου κοστίζει.
Και αυτό είναι πολύ πιο σημαντικό από το αν η σχέση σας έχει επίσημο label.
Περιμένεις περισσότερο απ' όσο απολαμβάνεις
Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά σημάδια ότι το situationship έχει παρατραβήξει είναι ότι έχεις σταματήσει να ζεις αυτό που συμβαίνει και έχεις αρχίσει να ζεις περιμένοντας αυτό που ελπίζεις ότι θα συμβεί.
Αναλύεις τα μηνύματα. Αναρωτιέσαι γιατί δεν σε κάλεσε εκεί. Προσπαθείς να καταλάβεις αν είστε αποκλειστικοί χωρίς να το έχετε συζητήσει. Κάθε πιο τρυφερή στιγμή γίνεται πιθανή «απόδειξη» ότι τώρα αλλάζει κάτι.
Αν το μεγαλύτερο μέρος της ενέργειάς σου πηγαίνει στο να αποκωδικοποιείς τη σχέση αντί να την απολαμβάνεις, μάλλον χρειάζεσαι περισσότερη σαφήνεια.
Έχεις αρχίσει να μικραίνεις αυτά που πραγματικά θέλεις
«Δεν πειράζει, ούτε εγώ θέλω κάτι σοβαρό τώρα».
Το πιστεύεις ή το λες επειδή φοβάσαι ότι αν παραδεχτείς πως θέλεις σχέση, ο άλλος θα φύγει;
Εδώ βρίσκεται ίσως το σημαντικότερο όριο. Το situationship έχει κρατήσει περισσότερο απ' όσο σου κάνει καλό όταν αρχίζεις να διαπραγματεύεσαι τις δικές σου ανάγκες για να χωρέσεις σε αυτό που μπορεί ή θέλει να σου δώσει κάποιος άλλος.
Το να θέλεις δέσμευση δεν σε κάνει απαιτητικό/ή. Όπως και το να μη θέλει ο άλλος σχέση δεν τον κάνει κακό άνθρωπο. Μπορεί απλώς να θέλετε διαφορετικά πράγματα.
Και αυτό είναι πληροφορία που χρειάζεσαι, όχι πρόβλημα που πρέπει να λύσεις.
Η κουβέντα που κάποια στιγμή πρέπει να γίνει
Δεν χρειάζεται τελεσίγραφο ούτε το δραματικό «ΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ;» στη μέση ενός δείπνου.
Μπορείς απλώς να πεις καθαρά τι συμβαίνει από τη δική σου πλευρά: ότι σου αρέσει αυτό που έχετε, αλλά εσύ αναζητάς μια σχέση και θέλεις να ξέρεις αν βλέπετε αυτή τη γνωριμία προς την ίδια κατεύθυνση.
Το σημαντικό είναι να ακούσεις πραγματικά την απάντηση.
Όχι την απάντηση που ελπίζεις ότι κρύβεται πίσω από τις λέξεις. Αυτή που σου δίνεται.
Τελικά, πότε έχει κρατήσει «πολύ»;
Όχι απαραίτητα στους δύο, τρεις ή έξι μήνες.
Έχει κρατήσει περισσότερο απ' όσο θα έπρεπε όταν η ασάφεια αρχίζει να σε πληγώνει περισσότερο απ' όσο η σχέση σε κάνει να περνάς καλά. Όταν φοβάσαι να ρωτήσεις τι είστε επειδή μπορεί να μη σου αρέσει η απάντηση. Όταν περιμένεις μια αλλαγή που κανείς δεν σου έχει υποσχεθεί. Και κυρίως, όταν μένεις σε κάτι που δεν θέλεις πραγματικά επειδή ελπίζεις ότι κάποια στιγμή θα μεταμορφωθεί σε αυτό που θέλεις.
Το «θα δούμε πού θα πάει» είναι μια χαρά στην αρχή.
Απλώς, κάποια στιγμή, έχεις κάθε δικαίωμα να κοιτάξεις γύρω σου και να ρωτήσεις: «Ωραία, πού ακριβώς έχουμε πάει μέχρι τώρα;».
Φωτογραφίες: Pexels
Διαβάστε ακόμα
5+1 λάθη που «σκοτώνουν» το διαδικτυακό φλερτ μέσα σε πέντε λεπτά
Οι 7 κανόνες του φλερτ που κανείς δεν σου μαθαίνει αλλά όλοι περιμένουν να ξέρεις
