Στο περιοδικό Hello μίλησαν και πόζαραν ο Αιμίλιος Χειλάκης και η Αθηνά Μαξίμου, με αφορμή τη νέα τους θεατρική παράσταση, «Τακούνια στον βάλτο». Το ζευγάρι και στη ζωή μίλησε για το καταφύγιό του στα Κύθηρα, τον έρωτα ενώ ενδιαφέρον έχει η απάντηση της ηθοποιού για τη μητρότητα που δεν ήρθε.
Ποιο είναι το comfort zone σας, το σημείο όπου θα καταφύγετε για να χαλαρώσετε;
Τα Κύθηρα! Πηγαίνουμε εκεί, στο μικρό μας παράδεισο όπου έχουμε ένα σπιτάκι, και μπορούμε να κλείνουμε την πόρτα και να κατεβάζουμε διακόπτες. Να συναναστρεφόμαστε τους φίλους μας –που είναι πια πολλοί στο νησί– και να έχουμε επαφή με τη φύση. Αυτό είναι το comfort zone μας, το ότι έχουμε αυτή την επιλογή. Και είναι μια επιλογή την οποία, όσο περνούν τα χρόνια, ονειρευόμαστε να έχουμε για όλο και περισσότερο καιρό.
Ο έρωτας λειαίνει, αλλάζει;
Ο έρωτας είναι κάτι το οποίο μεταμορφώνεται. Έρχεται, καταλαγιάζει, ξαναέρχεται, ξανακαταλαγιάζει. Επίσης, ανήκει σε μια περιοχή ανίκητη και ιδεατή. Είναι η φύση του τέτοια. Το θέμα είναι η αγάπη. Το πόσο αγαπάς τον άλλο άνθρωπο, πόσο χτίζεις τη ζωή σου μαζί του, πόσο την ονειρεύεσαι δίπλα του. Ο έρωτας καμιά φορά περιλαμβάνει και τη συνειδητή ανάγκη να αλλάξεις το σύντροφό σου ή να αλλάξεις εσύ για εκείνον. Στην αγάπη, αυτή την ανάγκη δεν την έχεις.
Έχετε μιλήσει πολλές φορές για τον αγώνα σας για τη μητρότητα. Κάνατε ειρήνη με αυτό;
Ναι, έκανα ειρήνη. Αλλά ακόμα και η ειρήνη με τον εαυτό μας, για ό,τι μπορεί να αντιμετωπίζει ο καθένας από μας –μια γυναίκα σε σχέση με τη μητρότητα, μια άλλη για να ξεφύγει από την κακοποίηση που υφίσταται ή για τη διαφορετικότητά της–, περνά, δυστυχώς, από πολλές μάχες. Στην περίπτωσή μου, πιστεύω ότι, από ένα σημείο και μετά, όλα έγιναν για κάποιο λόγο. Θεωρώ επίσης ότι δεν πρέπει να γινόμαστε εμμονικοί καθώς κι αυτό καταντά νοσηρό. Οπότε, όταν κατάλαβα ότι η μητρότητα, είτε φυσικά είτε τεχνητά ή μέσω υιοθεσίας, αδυνατούσε να έρθει, είπα: «OK, δεν έγινε κάτι. Δεν θα πεθάνει κανείς!». Ηρέμησα, το αποδέχθηκα και προχώρησα παρακάτω.
Διαβάστε ακόμα:
Αργύρης Αγγέλου: Ένας δύσκολος αποχαιρετισμός - «Σε κράτησα όσο μπορούσα…»
