Το 2025 σημαδεύτηκε από την κυκλοφορία της βιογραφικής ταινίας για τον Bob Dylan, «A Perfect Stranger». Τον θρυλικό τραγουδοποιό υποδύεται ο Timothée Chalamet στην ταινία του James Mangold. Το φιλμ εστιάζει στα πρώτα χρόνια της καριέρας του μουσικού, τη δεκαετία του 1960, μια περίοδο κατά την οποία έτρεφε βαθύ θαυμασμό, σχεδόν εμμονή, για τη Françoise Hardy.
Τη δεκαετία του ’60, η Françoise Hardy ήταν το είδωλο μιας ολόκληρης γενιάς, ένα αληθινό σύμβολο της εποχής Salut les copains. Οι στίχοι της ανανέωσαν τη σκηνή του γαλλικού yé-yé, ενώ το μοναδικό της στιλ την καθιέρωσε ως διαχρονικό fashion icon. Το ταλέντο αυτής της ντροπαλής μελαχρινής δεν περιορίστηκε στη Γαλλία. Οι δίσκοι της ταξίδεψαν στην Αγγλία και την ανέδειξαν σε μούσα καλλιτεχνών όπως ο Mick Jagger, ο David Bowie και ο Brian Jones. Οι μελωδίες της έφτασαν ακόμη και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, τραβώντας την προσοχή ενός ανερχόμενου Αμερικανού σταρ, του Bob Dylan.
Σύμφωνα με τον θρύλο, το 1964 μαγεύτηκε από τη φωνή της «Comment te dire adieu» όταν είδε τη φωτογραφία της στο εξώφυλλο της Vogue, τραβηγμένη από τον William Klein. Αυτή η εμμονή αποτυπώνεται σε διάφορες αναφορές που ενσωμάτωσε διακριτικά στο έργο του. Το 1964, στο οπισθόφυλλο του τέταρτου άλμπουμ του, «Another Side», της αφιέρωσε ένα ποίημα με τίτλο «For Françoise Hardy at the Seine’s edge, a giant shadow of Notre Dame». Επανέλαβε τον φόρο τιμής την επόμενη χρονιά στο «Bringing It All Back Home». Στη σειρά φωτογραφιών του Daniel Kramer, από τις οποίες προέρχεται το εξώφυλλο του άλμπουμ, διακρίνεται μάλιστα το πρώτο single της Françoise Hardy, «Tous les garçons et les filles» (1962).
Ένα ραντεβού στο Olympia
Η πολυαναμενόμενη συνάντηση των δύο καλλιτεχνών έγινε τελικά το 1966. Ο Bob Dylan βρισκόταν στη Γαλλία για συναυλία στο Olympia, ενώ η Françoise Hardy ήταν μακριά από το Παρίσι, στα γυρίσματα της ταινίας «Grand Prix» του John Frankenheimer, στη νότια Γαλλία. Ανυπομονώντας να δει τον Αμερικανό καλλιτέχνη, χρειάστηκε μεγάλη υπομονή μέχρι να της επιτραπεί να φύγει από το πλατό. Στην αυτοβιογραφία της «Le désespoir des singes» («Η απόγνωση των πιθήκων») θυμάται:
«Ένας από τους αγαπημένους μου τραγουδιστές, ο Bob Dylan, του οποίου τα τραγούδια “She Belongs to Me” και “Don’t Think Twice It’s All Right” άκουγα ξανά και ξανά, εμφανιζόταν στο Olympia στις 24 Μαΐου, στα εικοστά πέμπτα γενέθλιά του, και για μήνες ήλπιζα να παρευρεθώ στη συναυλία του. Αλλά πρώτα έπρεπε ο Frankenheimer να μου επιτρέψει να φύγω για ένα βράδυ από το Πριγκιπάτο του Μονακό, όπου μόλις είχαν αρχίσει τα γυρίσματα».
Όταν ο Dylan έμαθε πως η Françoise Hardy βρισκόταν στο κοινό της παριζιάνικης συναυλίας του, απαίτησε στο διάλειμμα να τη συναντήσει στο καμαρίνι της, απειλώντας ότι θα ακύρωνε το δεύτερο μέρος αν δεν συνέβαινε. Η πρώτη τους γνωριμία δεν ήταν ιδιαίτερα επιτυχημένη, λόγω της αμοιβαίας συστολής και του γλωσσικού φραγμού. Σε συνέντευξή της το 2001 στην Catherine Ceylac, η Hardy παραδέχτηκε την απογοήτευσή της:
«Μου προκάλεσε δυσάρεστη εντύπωση, γιατί ήταν σε πολύ κακή κατάσταση […] και κυρίως, έδωσε μια πολύ κακή συναυλία».
Μετά τη συναυλία, ακολούθησε πάρτι στο ξενοδοχείο Georges V για τα γενέθλια του τραγουδιστή. Ανάμεσα στους καλεσμένους ήταν ο Johnny Hallyday, ο Hugues Aufray, η Zouzou και η Françoise Hardy. Ο Bob Dylan την προσκάλεσε στο δωμάτιό του για να της παίξει ακυκλοφόρητα τραγούδια από το επερχόμενο άλμπουμ του «Blonde on Blonde». Στο «L’Express» περιέγραψε αυτή τη σουρεαλιστική στιγμή:
«Άνοιξε την πόρτα λίγο και μου ζήτησε να μπω, μόνη. Ο Bob Dylan μού έπαιξε τα “Just Like a Woman” και “I Want You”. Μόνο όταν έγραφα την αυτοβιογραφία μου αναρωτήθηκα αν υπήρχε κάποια πρόθεση πίσω από αυτή την επιλογή. Ήμουν πολύ αφελής».
Ιδιαίτερα αν σκεφτεί κανείς ότι και οι δύο βρίσκονταν ήδη σε σχέσεις, εκείνη με τον φωτογράφο Jean-Marie Perrier και εκείνος με το μοντέλο Sara Lownds, με την οποία είχε μόλις αποκτήσει έναν γιο, τον Jesse. Η συνάντηση αυτή, πάντως, απαθανατίστηκε από τον φακό του Barry Feinstein.
Μια μυστική αλληλογραφία
Το 2018 αποκαλύφθηκε μια απρόσμενη λεπτομέρεια, ο Bob Dylan φαίνεται πως είχε γράψει αρκετές ερωτικές επιστολές προς τη Françoise Hardy, τις οποίες όμως δεν έστειλε ποτέ. Στη δεκαετία του ’60, σε ένα καφέ του Greenwich Village, ο Αμερικανός τραγουδιστής άφηνε τα συναισθήματά του στο χαρτί με τη βοήθεια της γραφομηχανής του. Ο ιδιοκτήτης του καφέ βρήκε μερικά από αυτά τα προσχέδια, και μετά τον θάνατό του, κάποια δόθηκαν στη Françoise Hardy. Η ακριβής φύση αυτής της μονόπλευρης αλληλογραφίας παραμένει μυστήριο. Η ίδια άφησε μόνο ένα υπαινιγμό το 2018, στην εκπομπή «La Bande originale»:
«Αυτά που λέει στα προσχέδια είναι επώδυνα. […] Μιλά για τη γεωγραφική απόσταση και το πώς καθιστά τα πάντα αδύνατα. […] Λέει επίσης ότι δεν χρειάζεται να με γνωρίζει για να ξέρει ποια είμαι».
Διαβάστε ακόμα
Κωνσταντίνα Σπυροπούλου: Super Hero Party για τα 3α γενέθλια του γιου της Βλάσση
Brigitte Macron και Didier Deschamps έβαλαν φωτιά στα decks για πολύ καλό σκοπό
Jodie Foster: Η απίθανη περιγραφή της για το λιοντάρι που τη δάγκωσε σε γυρίσματα όταν ήταν 9 χρονών
