Η Βάσια Παναγοπούλου βρέθηκε καλεσμένη στην εκπομπή «Buongiorno» και μίλησε στη Φαίη Σκορδά με έναν τρόπο αληθινό και καθόλου «τηλεοπτικό». Με αφορμή τον ρόλο της στη σειρά «Γη της Ελιάς», άνοιξε την καρδιά της και μίλησε για τη ζωή της μακριά από τα φώτα, για τις απώλειες που τη σημάδεψαν από μικρή ηλικία, αλλά και για το πώς είναι σήμερα ως μητέρα δύο αγοριών που μεγαλώνουν και ανοίγουν τα δικά τους φτερά.
Η ηθοποιός δεν προσπάθησε να ωραιοποιήσει τίποτα. Αντίθετα, έδωσε χώρο στις αλήθειες της, με λόγια που είχαν βάρος και συναίσθημα, δείχνοντας πως πίσω από κάθε δημόσιο πρόσωπο υπάρχει μια προσωπική διαδρομή που δεν φαίνεται πάντα.
Η απώλεια που άφησε κενό για χρόνια
Η Βάσια Παναγοπούλου μίλησε για την απώλεια του πατέρα της, όταν ήταν μόλις δέκα ετών. Περιέγραψε το κενό που άφησε αυτή η απουσία μέσα της και παραδέχτηκε πως για πολλά χρόνια αυτό το «κενό» επηρέασε τον τρόπο που σχετιζόταν με τους ανθρώπους γύρω της.
«Στις σχέσεις μου έψαχνα έναν μπαμπά. Δεν έζησα την οικογένεια όπως θα ήθελα και αυτό μου άφησε ένα κενό. Ένιωθα πάντα ότι έχω μια τρύπα εδώ, ήθελα αγκαλιά, μια αγκαλιά άνευ όρων που όμως τη δίνουν μόνο οι γονείς», εξομολογήθηκε.
Και συνέχισε, δίνοντας μια πολύ καθαρή εικόνα για το πόσο δύσκολο είναι να «κουβαλάς» κάτι τέτοιο μέσα σου και να το ψάχνεις σε λάθος μέρη:
«Δεν θα το βρεις αυτό σε μια σχέση ερωτική αν δεν το έχεις εισπράξει. Ήταν ένα κενό που με βασάνισε πολύ».
Ήταν μια από τις πιο ανθρώπινες στιγμές της συνέντευξης, γιατί δεν μίλησε απλώς για ένα τραύμα του παρελθόντος, αλλά για τον τρόπο που αυτό γίνεται κομμάτι σου και σε ακολουθεί μέχρι να το καταλάβεις και να το δουλέψεις.
Η σχέση με τη μητέρα της και η μετακόμιση που τη «ταρακούνησε» για δεύτερη φορά
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στη μητέρα της, εξηγώντας πως μετά την απώλεια του πατέρα της, υπήρξε μια ακόμη αλλαγή που τη σημάδεψε βαθιά: η απόφαση να φύγουν από τη Μυτιλήνη και να μετακομίσουν στην Αθήνα.
Όπως είπε, εκείνη την περίοδο ένιωθε πως έχανε ξανά το έδαφος κάτω από τα πόδια της.
«Έλειπε η κατανόηση της μαμάς. Έχασα τον μπαμπά μου δέκα χρονών και ήταν ένα τεράστιο πλήγμα για την παιδική μου ψυχή. Εντελώς αψυχολόγητα η μαμά μου αποφάσισε ότι θα φύγουμε από τη Μυτιλήνη και θα έρθουμε στην Αθήνα», ανέφερε.
Η ίδια περιέγραψε τη μετακόμιση ως ένα δεύτερο σοκ, μια νέα απώλεια, αυτή τη φορά όχι ενός ανθρώπου, αλλά ενός ολόκληρου κόσμου που ήξερε και της έδινε ασφάλεια.
«Αυτό με ταρακούνησε για δεύτερη φορά, έχασα τον κόσμο όλο. Ήρθα σε μια πόλη που ήταν άλλο μέγεθος και έπρεπε να συμπορευτώ με αυτό. Ζόρικο πολύ. Μου πήρε πολλά χρόνια να τα φέρω βόλτα», τόνισε.
Και αυτή η φράση, το «μου πήρε πολλά χρόνια να τα φέρω βόλτα», ήταν ίσως η πιο χαρακτηριστική αποτύπωση μιας ζωής που χτίστηκε βήμα βήμα, με δυσκολίες, αλλά και με αντοχές.
Papadakis Press
«Πάνω απ’ όλα είμαι μητέρα»
Περνώντας στο σήμερα, η Βάσια Παναγοπούλου μίλησε με ιδιαίτερη τρυφερότητα για τους δύο γιους της, 21 και 18 ετών, και ξεκαθάρισε πως ο ρόλος της μητέρας είναι αυτός που την ορίζει περισσότερο από κάθε άλλον.
Όπως εξήγησε, προσπαθεί συνειδητά να τους δώσει εκείνη την αγάπη που η ίδια ένιωσε ότι της έλειψε σε κομβικά σημεία της ζωής της. Να τους προσφέρει σταθερότητα, παρουσία και μια αίσθηση ότι δεν είναι μόνοι τους.
«Προσπαθούσα να δω πώς εισπράττουν τα στάδια της ζωής. Σαφώς όταν υπάρχει διαζύγιο, τα παιδιά θα υπομείνουν ένα κομμάτι. Προσπαθώ να κάνω τα πράγματα πιο απαλά και να τους δώσω το στίγμα ότι είμαι πάντα εκεί. Δεν υπάρχει κάτι που δεν μπορούμε να κουβεντιάσουμε», είπε.
Τα λόγια της ήταν ξεκάθαρα και γεμάτα ουσία: προσπάθεια, κατανόηση, διάλογος. Όχι “τέλειες” συνθήκες, αλλά μια μητέρα που κάνει ό,τι μπορεί για να είναι παρούσα, ακόμα και όταν η ζωή δεν είναι εύκολη.
Όταν τα παιδιά μεγαλώνουν και η μαμά… ξεροκαταπίνει
Η ηθοποιός αναφέρθηκε και στη φάση που βρίσκονται τώρα οι γιοι της, καθώς μεγαλώνουν και αρχίζουν να μιλούν για το επόμενο βήμα της ανεξαρτησίας τους. Κάτι που, όπως παραδέχτηκε, την αγγίζει βαθιά.
«Τα παιδιά μου με έχουν δει να πιάνω το κεφάλι μου ζορισμένη και έχουν ψυχανεμιστεί. Όσο μπορούσα, προσπαθούσα. Μαζί μένουμε, ο μεγάλος είναι 21, ο μικρός 18. Αρχίζουν να μου λένε “θα πάμε να μείνουμε μόνοι”», ανέφερε.
Και κάπου εκεί, είπε και κάτι που τα λέει όλα για το πόσο διαφορετικές ήταν οι συνθήκες της δικής της ζωής:
«Εγώ έμεινα μόνη μου όταν μπορούσα να συντηρήσω ένα σπίτι. Θα έρθει αυτή η ώρα, δεν θέλω, ξεροκαταπίνω».
Η εικόνα είναι τόσο οικεία και τόσο αληθινή: τα παιδιά να μεγαλώνουν, να ανοίγουν δρόμο, κι εσύ να χαίρεσαι, αλλά ταυτόχρονα να πονάς λίγο, γιατί κάθε αποχωρισμός είναι ένα μικρό τέλος και μια νέα αρχή μαζί.
Papadakis Press
Ο μικρός γιος στον στρατό
Στη συνέχεια, η Βάσια Παναγοπούλου μίλησε για τον μικρότερο γιο της και τη θητεία του στον στρατό. Εξήγησε πως ο γιος της δεν ήθελε να δώσει Πανελλήνιες και πως η ίδια δεν τον πίεσε, επιλέγοντας να σεβαστεί τον δρόμο του.
«Ο μικρός πήγε στον στρατό, δεν ήθελε να δώσει πανελλήνιες, δεν τον πίεσα. Του προτείναμε να πάει στον στρατό και όταν ήρθε η ώρα ήμουν η πιο γελοία που υπήρχε», είπε χαρακτηριστικά.
Όπως ανέφερε, ο γιος της υπηρετεί στην Αυλώνα, στα τεθωρακισμένα, και η συγκίνηση που ένιωσε εκείνες τις μέρες ήταν κάτι που δεν μπορούσε να ελέγξει.
«Είναι στην Αυλώνα, στα τεθωρακισμένα. Το τι κλάμα έριξα, δεν υπάρχει. Δεν υπάρχει το κλάμα που έριξα στην ορκωμοσία, το λέω και συγκινούμαι…», πρόσθεσε.
Μάλιστα, περιέγραψε και μια πολύ καθημερινή σκηνή, από αυτές που δείχνουν πόσο έντονα ζει μια μητέρα τις αλλαγές στη ζωή των παιδιών της: «Πήγα σε ένα μαγαζί να του πάρω κάτι πράγματα, τα διάλεγα και έκλαιγα».
Και κάπως έτσι, χωρίς υπερβολές, αλλά με απόλυτη ειλικρίνεια, έδειξε τι σημαίνει να αγαπάς βαθιά: να κάνεις τα “πρακτικά” και να σπας από μέσα σου ταυτόχρονα.
«Δεν θα έλεγα σε κανένα παιδί να γίνει ηθοποιός στην Ελλάδα»: η αλήθεια για την ανασφάλεια του επαγγέλματος
Προς το τέλος της κουβέντας, η Βάσια Παναγοπούλου μίλησε και για τη δουλειά της, αυτή τη φορά χωρίς ρομαντισμό. Ξεκαθάρισε πως δεν θα ήθελε κανένα από τα παιδιά της να ακολουθήσει το επάγγελμα του ηθοποιού στην Ελλάδα, λόγω της μεγάλης ανασφάλειας που το συνοδεύει.
«Κανείς απ’ τους δύο δεν θέλω να κάνει τη δουλειά μου. Έχουν έρθει στο γύρισμα, αυτό έχει απομυθοποιηθεί και κανείς τους δεν έχει αυτή την όρεξη», είπε.
Και συνέχισε, βάζοντας στο τραπέζι την πραγματικότητα που πολλοί γνωρίζουν, αλλά λίγοι λένε δημόσια τόσο καθαρά: «Σε κανένα παιδί σήμερα δεν θα έλεγα να γίνει ηθοποιός στην Ελλάδα, να ζει με την ανασφάλεια, αν έχει δουλειά ή δεν έχει».
Ήταν μια φράση που έκλεισε τη συνέντευξη με ρεαλισμό και αλήθεια, δείχνοντας πως πίσω από την εικόνα του “καλλιτέχνη” υπάρχει ένα επάγγελμα δύσκολο, με σκαμπανεβάσματα και μεγάλα κενά.
Διαβάστε ακόμα
Εύη Βατίδου: Επιτέλους μας έλυσε την απορία γιατί δεν ήξερε να πάρει το... 100
Ανθή Βούλγαρη: Ο γιος της την έκανε...σύχρηστη με τραχανά και κάποια το ευχαριστήθηκε...
