Στα γραφεία των σεξοθεραπευτών, ορισμένες φαντασιώσεις επανέρχονται με εντυπωσιακή συχνότητα, συχνά καλυμμένες από αμηχανία και σιωπή. Θέτουν ερωτήματα για τη σχέση μας με την εξουσία και τα ταμπού. Πολλοί άνθρωποι που τις αναφέρουν βιώνουν αισθήματα ντροπής και ενοχής, διχασμένοι ανάμεσα στις συνειδητές αξίες τους και στη διέγερση που προκαλούν αυτά τα σενάρια στο μυαλό και στο σώμα τους.
Ανάμεσα σε αυτές τις ταμπού φαντασιώσεις, ο βιασμός και ο σεξουαλικός εξαναγκασμός συζητιούνται συχνά, αποκαλύπτει η σεξολόγος Manon Despres στις σελίδες του Le Point. Και οι γυναίκες δεν αποτελούν εξαίρεση. Σύμφωνα με καναδέζικη μελέτη του 2014 από το University of Montreal, στην οποία συμμετείχαν 1.516 άτομα, το 30% των ανδρών και το 29% των γυναικών δήλωσαν ότι έχουν φαντασιωθεί ότι βιάζονται.
Σε συνέντευξή της στο ELLE, η Maud Serpin, συγγραφέας του βιβλίου Feminine Fantasies, ανέλυσε αυτό το χάσμα ανάμεσα στην ηθική και τη φαντασίωση:
«Σήμερα, η κοινωνία ασκεί έντονη πίεση για συνοχή: προσπαθούμε να είμαστε συνεπείς με τις αξίες μας σε όλους τους τομείς της ζωής, από τη διατροφή μέχρι τη σεξουαλικότητα. Φαντασιώσεις, όπως εκείνες της υποταγής όταν κάποια είναι φεμινίστρια, βιώνονται ως εσωτερική ασυμφωνία. Ωστόσο, αυτή η ασυνέπεια είναι φυσιολογική και η σεξουαλικότητα μπορεί να αποτελέσει έναν προνομιακό χώρο για να την εξερευνήσουμε και να την αποδεχτούμε».
«Non-consensual consent»: ένα παιχνίδι ρόλων εμπνευσμένο από τη φαντασίωση του βιασμού
Στην kink κοινότητα, η πρακτική εκδοχή αυτής της φαντασίωσης ονομάζεται «non-consensual consent». Πρόκειται για μια μορφή role-playing με αυστηρούς κανόνες, που οργανώνεται σε δομημένα πλαίσια.
«Είναι ένα νοητικό κατασκεύασμα που μπορεί να προσεγγιστεί έτσι, να αναπαραστήσεις μια τραυματική σκηνή, όπως ο βιασμός, και να την ερωτικοποιήσεις, ώστε να τη βιώσεις σε ένα ασφαλές περιβάλλον», εξηγεί η Axelle de Sade, συγγραφέας του Kink: A Manual of Creative Sexualities (εκδόσεις Anne Carrière) και διευθύντρια της Σχολής Sadean Arts στο Παρίσι.
«Η επιλογή του συντρόφου, ο έλεγχος κάθε βήματος και η πλήρης διαχείριση της σκηνής επιτρέπουν τη μεταμόρφωση αυτού του τραύματος, ιδίως αν σκεφτεί κανείς ότι οι περισσότερες επιθέσεις συμβαίνουν σε οικεία περιβάλλοντα. Προσοχή όμως, το αίτημα πρέπει να προέρχεται από το άτομο που έχει βιώσει το τραύμα και να υπάρχει η ψυχική ικανότητα να οργανωθεί μια τέτοια σκηνή».
Τέλος, δεν επιθυμούν όλα τα θύματα τραύματος να ξαναζήσουν μια τέτοια εμπειρία, ακόμη και με παιχνιδιάρικο και απόλυτα ελεγχόμενο τρόπο.
