Υπάρχει κάτι στο καλοκαίρι που έχει τη δύναμη να μας γυρίζει πίσω στον χρόνο. Ίσως μια μυρωδιά από αντηλιακό, ο ήχος από τα τζιτζίκια ή ένα ποδήλατο παρκαρισμένο έξω από μια αυλή. Και ξαφνικά θυμόμαστε εκείνα τα καλοκαίρια που έμοιαζαν ατελείωτα.
Τότε που δεν υπήρχαν υποχρεώσεις, ειδοποιήσεις στο κινητό και γεμάτα προγράμματα. Υπήρχε μόνο η επόμενη μέρα και η αγωνία να βγούμε έξω για παιχνίδι.
Να φεύγουμε από το σπίτι το πρωί και να επιστρέφουμε το βράδυ
Οι γονείς ήξεραν περίπου πού βρισκόμασταν, αλλά όχι ακριβώς.
Το μόνο σίγουρο ήταν ότι μετά το πρωινό θα βγαίναμε στη γειτονιά και θα επιστρέφαμε όταν άναβαν τα φώτα στους δρόμους ή όταν ακούγαμε τη φωνή της μητέρας μας από το μπαλκόνι.
Να κάνουμε ποδήλατο χωρίς προορισμό
Δεν υπήρχε εφαρμογή πλοήγησης ούτε συγκεκριμένο σχέδιο.
Ανεβαίναμε στο ποδήλατο και ξεκινούσαμε. Μερικές φορές καταλήγαμε σε μια άλλη γειτονιά, άλλες σε ένα πάρκο ή σε κάποιο σπίτι φίλου. Το ταξίδι ήταν πάντα πιο σημαντικό από τον προορισμό.
Να παίζουμε μέχρι να νυχτώσει
Κρυφτό, κυνηγητό, μπάλα, λάστιχο, μήλα.
Τα παιχνίδια άλλαζαν κάθε μέρα, αλλά η χαρά ήταν πάντα η ίδια. Κανείς δεν κοιτούσε την ώρα και κανείς δεν βιαζόταν να φύγει.
Να περιμένουμε όλο τον χρόνο για λίγες εβδομάδες διακοπών
Οι διακοπές δεν ήταν πολλές, γι’ αυτό και είχαν τόσο μεγάλη αξία.
Το ταξίδι με το καράβι, οι βαλίτσες στο πορτ μπαγκάζ, το δωμάτιο στο εξοχικό ή στο σπίτι της γιαγιάς ήταν γεγονότα που τα περιμέναμε μήνες.
Να τρώμε καρπούζι στο μπαλκόνι αργά το βράδυ
Ήταν σχεδόν τελετουργία.
Μετά τη θάλασσα και το βραδινό, εμφανιζόταν πάντα ένα μεγάλο καρπούζι στο τραπέζι. Και κάπως έτσι τελείωνε άλλη μία καλοκαιρινή μέρα.
Να γνωρίζουμε φίλους στις διακοπές
Τότε που χρειαζόταν μόνο μία μέρα για να γίνεις αχώριστος με κάποιον.
Παίζαμε μαζί για δύο εβδομάδες και όταν ερχόταν η ώρα του αποχαιρετισμού, δίναμε υποσχέσεις ότι θα ξαναβρεθούμε το επόμενο καλοκαίρι.
Να βαριόμαστε
Σήμερα προσπαθούμε να γεμίσουμε κάθε λεπτό της ημέρας μας.
Τότε όμως υπήρχαν ώρες που απλώς καθόμασταν χωρίς να κάνουμε τίποτα. Και ίσως μέσα σε αυτή τη βαρεμάρα γεννιούνταν οι πιο δημιουργικές ιδέες και οι πιο όμορφες αναμνήσεις.
Τα καλοκαίρια των παιδικών μας χρόνων δεν ήταν απαραίτητα καλύτερα από τα σημερινά. Ήταν όμως πιο απλά. Και ίσως αυτό να είναι τελικά που μας λείπει περισσότερο. Η αίσθηση ότι ο χρόνος κυλούσε αργά, οι μέρες έμοιαζαν ατελείωτες και η ευτυχία χωρούσε σε ένα ποδήλατο, μια παρέα και μια βουτιά στη θάλασσα.
Φωτογραφίες: Unsplash
Διαβάστε ακόμα
Το μυστικό των ανθρώπων που χαλαρώνουν πραγματικά στις διακοπές
Το μικρό καλοκαιρινό μυστικό των ανθρώπων που είναι πάντα χαρούμενοι
