Ξεκινάς με πεταλούδες στο στομάχι, μηνύματα κάθε λεπτό και εκείνο το χαζό χαμόγελο στο πρόσωπο. Ονειρεύεσαι το πρώτο σας καλοκαίρι μαζί, την πρώτη γιορτή των ερωτευμένων μαζί... Και είσαι ίσως και για καιρό αυτό το mood που όλα στον άλλον και στη σχέση σου φαίνονται απολύτως τέλεια.

Και μετά… κάτι αλλάζει. Δεν έχει κάνει κάτι τραγικό, δεν έγινε καβγάς, απλώς ξενέρωσες.

Αυτό το μαγικό (και λίγο εκνευριστικό) σημείο όπου περνάς από το “Θεέ μου, είναι ο ένας” στο “Ε, οκ, καλό παιδί αλλά…” έχει εξήγηση. Και όχι, δεν φταις (μόνο) εσύ. Η επιστήμη έχει λόγο για όλα.

Freepik

Η χημεία του ενθουσιασμού έχει ημερομηνία λήξης

Όταν ερωτευόμαστε, ο εγκέφαλος πλημμυρίζει ντοπαμίνη και σεροτονίνη — ουσίες που μας κάνουν να βλέπουμε τον άλλον σαν το πιο συναρπαστικό πλάσμα στο σύμπαν.
Αλλά, όπως και κάθε δυνατό κοκτέιλ, το αποτέλεσμα δεν κρατά για πάντα.

Μετά από μερικούς μήνες (ή εβδομάδες, αν είσαι πιο ρεαλιστική), το σώμα μας επαναφέρει τα επίπεδα χημείας στο “φυσιολογικό”. Δηλαδή: εκεί που κάποτε έλιωνες όταν σου έστελνε “τι κάνεις”, τώρα απαντάς με “καλά, εσύ;” ενώ τρως πατατάκια.

Από τη φαντασίωση στην πραγματικότητα

Στην αρχή, ερωτεύεσαι την εκδοχή που έχεις στο μυαλό σου. Την “ταιριαστή”, “ιδανική” εκδοχή του άλλου. Μετά από λίγο, αρχίζεις να βλέπεις και τα υπόλοιπα: πώς τρώει, πώς αφήνει τα μηνύματα στο διαβάστηκε, ίσως ακόμα και πώς προφέρει διάφορες λέξεις. Και όλα σου κάνουν...trigger πια.

Κάπου εκεί, η φαντασίωση αρχίζει να σβήνει και μπαίνει η πραγματικότητα κι αν δεν σου ταιριάζει, το μυαλό πατάει το κουμπί “ξενέρωσα”.

Freepik

Ο εγκέφαλος βαριέται εύκολα

Ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος για να αναζητά νέα ερεθίσματα. Όταν κάτι το έχει “αποκωδικοποιήσει”, παύει να το βρίσκει συναρπαστικό.
Οπότε, ναι μπορεί να ξενέρωσες όχι γιατί άλλαξε εκείνος, αλλά γιατί τον “έμαθες”.

Το ίδιο συμβαίνει με τραγούδια: το πρώτο άκουσμα σε ξετρελαίνει, το δέκατο σε κουράζει. (Απλώς, στον έρωτα, δεν υπάρχει κουμπί “skip”.)

Ξενέρωμα = προστασία

Κάποιες φορές, το “ξενέρωσα” είναι άμυνα. Όταν διαισθάνεσαι ότι κάτι δεν πάει καλά, ότι δεν είναι αμοιβαίο, ότι δεν σε γεμίζει, ότι πας να χαθείς μέσα στο “εμείς”, το μυαλό σου τραβάει χειρόφρενο.
Δεν το κάνει από κακία. Το κάνει για να σε κρατήσει ασφαλή και ψύχραιμη.

Freepik

Και κάποιες φορές… απλώς, δεν υπάρχει χημεία

Όσο κι αν προσπαθούμε να το αναλύσουμε, ο έρωτας είναι ηλεκτρισμός. Αν η σπίθα δεν ξαναανάβει, δεν φταιει κανείς. Είναι σαν να προσπαθείς να ξαναζεστάνεις μακαρόνια: γίνεται, αλλά ποτέ δεν είναι το ίδιο.

Το “ξενέρωσα” δεν είναι αποτυχία. Είναι το φυσικό στάδιο μετά τον ενθουσιασμό, η στιγμή που ξεκαθαρίζει αν υπάρχει ουσία ή απλώς φαντασία.

Αν το ξεπεράσετε μαζί, υπάρχει κάτι αληθινό. Αν όχι, τότε απλώς… ευχαρίστησέ το σύμπαν για τη μικρή έκρηξη χημείας που σου χάρισε.

Διαβάστε ακόμα

Άγιος Βαλεντίνος: Τι μάθαιναν οι γονείς μας για τον έρωτα και τι μαθαίνουμε εμείς

Άγιος Βαλεντίνος: Περίεργα facts για το φιλί που μάλλον δεν ήξερες

Μήπως έχεις Touch Hunger; Η ανάγκη για ανθρώπινη επαφή που δεν συζητάμε ποτέ