Ο έρωτας δεν είναι μόνο συναίσθημα, είναι και κουλτούρα. Ένας καθρέφτης της εποχής που ζούμε. Κι αν κοιτάξεις πίσω, θα δεις πως ο τρόπος που αγαπούσαν οι γονείς μας μοιάζει με άλλο σύμπαν. Άλλες αξίες, άλλες αντοχές, άλλη γλώσσα συναισθημάτων.
Σήμερα, προσπαθούμε να χτίσουμε σχέσεις μέσα σε έναν κόσμο που αλλάζει γρηγορότερα απ’ ό,τι προλαβαίνουμε να επεξεργαστούμε. Κι όμως και τότε και τώρα ψάχνουμε ακριβώς το ίδιο πράγμα: να μας δουν, να μας αγαπήσουν, να μας καταλάβουν.
Photo by bennett tobias on Unsplash
Οι γονείς μας: “Ο έρωτας θέλει υπομονή”
Η γενιά τους μεγάλωσε με την ιδέα ότι ο έρωτας είναι δέσμευση.
Οι σχέσεις δεν τελείωναν εύκολα. Ούτε ξεκινούσαν εύκολα.
Υπήρχε ρομαντισμός, αλλά και καθωσπρεπισμός. Αγάπη, αλλά και ρόλοι που σπάνια αμφισβητούνταν.
Ο άντρας έπρεπε “να κυνηγήσει”. Η γυναίκα “να περιμένει”.
Η σχέση ήταν συχνά συμφωνία ζωής, όχι συναισθηματικό ταξίδι.
Αν υπήρχαν προβλήματα; “Κάνε υπομονή”, “έτσι είναι οι σχέσεις”, “μην τα παρατάς εύκολα”. Το “μαζί” μετρούσε πιο πολύ από το “είμαι καλά”.
Εμείς: “Ο έρωτας θέλει ελευθερία”
Η δική μας γενιά έμαθε να αγαπά αλλιώς: με αυτογνωσία, με ερωτήσεις, με όρια.
Δεν ψάχνουμε απλώς να “μείνουμε”, αλλά να νιώσουμε.
Θέλουμε σχέσεις με αλήθεια, όχι απλώς σταθερότητα.
Αλλά κάπου ανάμεσα στην ελευθερία και τον φόβο δέσμευσης,
ο έρωτας έγινε πεδίο δοκιμών.
Μαθαίνουμε να μιλάμε για τα συναισθήματα, αλλά φοβόμαστε να τα ζήσουμε μέχρι το τέλος. Έχουμε επιλογές, αλλά δυσκολευόμαστε να επιλέξουμε.
Photo by Azrul Aziz on Unsplash
Από την αντοχή στην επίγνωση
Οι γονείς μας έμειναν μαζί “παρά τις δυσκολίες”.
Εμείς χωρίζουμε “επειδή δεν είμαστε πια ευτυχισμένοι”.
Καμία πλευρά δεν είναι καλύτερη ή χειρότερη·
είναι απλώς αντανάκλαση της εποχής της.
Η δική μας γενιά έχει μάθει να αναγνωρίζει τοξικότητα, να ζητά ψυχοθεραπεία, να μιλά για συναισθηματική ωριμότητα.
Αλλά ταυτόχρονα, δυσκολευόμαστε να αντέξουμε τη φυσική φθορά μιας σχέσης.
Θέλουμε αλήθεια, αλλά συχνά… χωρίς τις συνέπειες της αλήθειας.
Photo by Alex Block on Unsplash
Κι όμως, κάτι μένει κοινό
Όσο κι αν αλλάζουν οι εποχές, υπάρχει κάτι που δεν αλλάζει ποτέ: η ανάγκη να νιώσουμε ότι ανήκουμε κάπου.
Ότι υπάρχει ένας άνθρωπος που μας βλέπει όχι όπως δείχνουμε, αλλά όπως είμαστε.
Ίσως, λοιπόν, το ζητούμενο να μην είναι να αγαπάμε όπως τότε ή όπως τώρα, αλλά να βρούμε τη χρυσή τομή: τον ρομαντισμό των παλιών με τη συνειδητότητα των νέων.
Γιατί τελικά…
Οι γονείς μας έμαθαν να αγαπούν με αντοχή. Εμείς μαθαίνουμε να αγαπάμε με επίγνωση.
Και κάπου στη μέση, ίσως βρίσκεται ο πιο αληθινός έρωτας: εκείνος που ξέρει να μένει, αλλά και να εξελίσσεται.
Διαβάστε ακόμα
Υπάρχει επιστημονική εξήγηση που ο χρόνος περνά πιο γρήγορα όταν περνάμε καλά;
Σύμφωνα με το Harvard, αυτή η συνήθεια είναι ένα από τα κλειδιά για μια πιο γεμάτη ζωή
Αποτυχία ή Μάθημα; Οι 5 σκέψεις που μπορούν να αλλάξουν τη νοοτροπία σου
