Το περίμενες από τον Μάρτιο. Έκανες σχέδια από τον Μάιο. Κάπου μέσα στον Ιούνιο άρχισες ήδη να φαντάζεσαι παραλίες, βραδινές εξόδους, ταξίδια, νέες γνωριμίες, φίλους, ηλιοβασιλέματα και εκείνη τη γενικότερη αίσθηση ότι «το καλοκαίρι όλα είναι καλύτερα».
Και τώρα που πλησιάζει στο τέλος του, κάνεις έναν μικρό απολογισμό και η ετυμηγορία είναι κάπως άβολη... Καλά ήταν.
Όχι άσχημα. Δεν συνέβη απαραίτητα κάτι που σου χάλασε τις διακοπές, μπορεί να ταξίδεψες, να βγήκες, να γέλασες και να γέμισες το κινητό σου φωτογραφίες. Απλώς περίμενες να νιώσεις… περισσότερο.
Και ίσως αυτό ακριβώς το «περισσότερο» να είναι το πρόβλημα.
Δεν συγκρίνεις το καλοκαίρι σου με ένα κακό καλοκαίρι
Το συγκρίνεις με εκείνο που είχες φτιάξει στο μυαλό σου πριν καν αρχίσει.
Όσο περιμένουμε κάτι, έχουμε άφθονο χρόνο να το εξιδανικεύσουμε. Οι διακοπές που έρχονται δεν έχουν ακόμα καθυστερημένα πλοία, κούραση, καύσωνα, διαφωνίες με την παρέα ή εκείνο το βράδυ που τελικά κανείς δεν είχε όρεξη να βγει.
Στη φαντασία μας όλα λειτουργούν άψογα.
Η πραγματική εμπειρία, αντίθετα, έχει όλα τα μικρά και απολύτως φυσιολογικά πράγματα που έχει η ζωή. Κι όταν η απόσταση ανάμεσα σε αυτό που περίμενες και σε αυτό που τελικά έζησες είναι μεγάλη, μπορεί να εμφανιστεί απογοήτευση ακόμα κι αν αντικειμενικά πέρασες καλά.
Με άλλα λόγια, δεν χρειάζεται το καλοκαίρι σου να ήταν κακό για να σου φανεί κατώτερο των προσδοκιών σου.
Έχουμε φορτώσει τρεις μήνες με πάρα πολλή δουλειά
Υπάρχει και κάτι ιδιαίτερο με το καλοκαίρι. Δεν περιμένουμε απλώς να κάνει ζέστη και να πάμε μερικές φορές για μπάνιο.
Περιμένουμε να ξεκουραστούμε. Να διασκεδάσουμε. Να ταξιδέψουμε. Να ερωτευτούμε. Να δούμε τους φίλους που έχουμε παραμελήσει. Να βγούμε περισσότερο. Να αποκτήσουμε εμπειρίες. Να επιστρέψουμε ανανεωμένοι/ες. Και, φυσικά, να δημιουργήσουμε «αναμνήσεις».
Λίγο πολλές αρμοδιότητες για μία εποχή, δεν νομίζεις;
Όταν αντιμετωπίζεις το καλοκαίρι σαν το μεγάλο highlight ολόκληρης της χρονιάς, ένα απλώς ωραίο καλοκαίρι μπορεί εύκολα να μοιάζει με αποτυχία.
Και μετά ανοίγεις Instagram
Εσύ θυμάσαι την ημέρα που βαριόσουν στο δωμάτιο του ξενοδοχείου. Ο άλλος ανέβασε την καλύτερη στιγμή από τις επτά ημέρες που πέρασε στη Μήλο.
Εσύ θυμάσαι ότι τσακώθηκες με την παρέα σου πριν από εκείνο το τέλειο ηλιοβασίλεμα. Στη φωτογραφία κάποιου άλλου βλέπεις μόνο το ηλιοβασίλεμα.
Και κάπως έτσι συγκρίνεις ολόκληρη τη δική σου εμπειρία με τα highlights των άλλων.
Τα social δεν χρειάζεται καν να σου προκαλούν συνειδητή ζήλια για να επηρεάζουν τις προσδοκίες σου. Αρκεί να βλέπεις για εβδομάδες ένα ατελείωτο μοντάζ από νησιά, beach bars, παρέες, έρωτες και «summer of my life» για να αρχίσει το δικό σου απολύτως φυσιολογικό καλοκαίρι να φαίνεται λίγο... φτωχό.
Υπάρχει και το FOMO για όσα δεν πρόλαβες
Το τέλος του καλοκαιριού έχει ένα παράξενο ταλέντο: μας κάνει να ξεχνάμε όσα κάναμε και να θυμόμαστε όσα δεν κάναμε.
Δεν πήγες τελικά εκείνο το τριήμερο. Δεν έκανες όσα μπάνια ήθελες. Δεν γνώρισες κάποιον/α. Δεν βγήκες όσο είχες υποσχεθεί στον εαυτό σου. Δεν πήγες σε εκείνη τη συναυλία. Πέρασε ο Αύγουστος και δεν έγινε ποτέ εκείνη η αυθόρμητη απόδραση που είχες φανταστεί.
Ξαφνικά, δέκα ωραίες στιγμές μπορούν να μπουν στη σκιά δύο πραγμάτων που δεν συνέβησαν.
Και όσο πλησιάζει ο Σεπτέμβρης, υπάρχει και η αίσθηση του «τώρα πια είναι αργά». Σαν να κλείνει ένα παράθυρο και μαζί του όλες οι πιθανότητες για το καλοκαίρι που θα μπορούσες να είχες ζήσει.
Ίσως περίμενες από τις διακοπές να διορθώσουν πράγματα που δεν μπορούσαν
«Χρειάζομαι διακοπές».
Το λέμε συχνά όταν είμαστε εξαντλημένοι, αγχωμένοι ή απλώς μπουχτισμένοι από την καθημερινότητά μας. Και πράγματι, η ξεκούραση και η αλλαγή παραστάσεων μπορούν να μας κάνουν πολύ καλό.
Αλλά οι διακοπές δεν είναι κουμπί reset.
Αν έφυγες κουρασμένος/η, μπορεί να χρειάστηκες τις πρώτες ημέρες απλώς για να κατεβάσεις ταχύτητα. Αν κάτι σε προβλημάτιζε πριν φύγεις, υπάρχει πιθανότητα να ταξίδεψε μαζί σου. Αν ένιωθες ότι κάτι λείπει από την καθημερινότητά σου, μια εβδομάδα δίπλα στη θάλασσα δεν είναι υποχρεωμένη να σου δώσει την απάντηση.
Μερικές φορές η απογοήτευση δεν προέρχεται από τις ίδιες τις διακοπές, αλλά από όλα όσα περιμέναμε να μας λύσουν.
Το «αξέχαστο» συνήθως το αποφασίζουμε μετά
Υπάρχει και μία τελευταία παγίδα. Περιμένουμε να καταλαβαίνουμε ότι ζούμε κάτι σπουδαίο την ώρα που συμβαίνει.
Στην πραγματικότητα, πολλές από τις αγαπημένες μας αναμνήσεις δεν έμοιαζαν κινηματογραφικές εκείνη τη στιγμή.
Μπορεί να ήταν μια άκυρη συζήτηση στο μπαλκόνι στις δύο το πρωί. Ένα μπάνιο που αποφασίσατε τελευταία στιγμή. Ένα τραγούδι στο αυτοκίνητο. Ένα βράδυ που δεν βγάλατε ούτε μία φωτογραφία.
Η μνήμη έχει τον δικό της τρόπο να ξεχωρίζει αργότερα τις στιγμές που άξιζαν. Το καλοκαίρι που σήμερα βαθμολογείς με ένα τίμιο 7/10 μπορεί σε μερικά χρόνια να είναι εκείνο που θα θυμάσαι με τη μεγαλύτερη νοσταλγία.
Μήπως λοιπόν το «απλώς ΟΚ» είναι αρκετό;
Δεν χρειάζεται κάθε καλοκαίρι να είναι «το καλύτερο της ζωής σου». Ούτε κάθε ταξίδι να σε αλλάζει, κάθε βράδυ να γίνεται ιστορία και κάθε Αύγουστος να καταλήγει σε ένα συγκλονιστικό photo dump.
Μπορεί να πέρασες κάποιες πολύ ωραίες ημέρες και κάποιες εντελώς αδιάφορες. Να ξεκουράστηκες λίγο, αλλά όχι όσο ήθελες. Να έκανες πράγματα και να έχασες άλλα. Να γέλασες πολύ ένα βράδυ και την επόμενη ημέρα να βαριόσουν αφόρητα.
Δηλαδή, να έζησες ένα κανονικό καλοκαίρι.
Και ίσως η μεγαλύτερη απογοήτευση να ξεκινά όταν ζητάμε από τρεις μήνες να είναι τόσο τέλειοι, ώστε οι υπόλοιποι εννέα να αξίζουν την αναμονή.
Μερικές φορές δεν πέρασες λιγότερο καλά απ' όσο «έπρεπε». Απλώς περίμενες από το καλοκαίρι να μοιάζει περισσότερο με ταινία και λιγότερο με ζωή.
Φωτογραφίες: Pexels
Διαβάστε ακόμα
Γιατί συγκρίνουμε τις διακοπές μας με των άλλων, ενώ ξέρουμε ότι δεν πρέπει;
Η ψυχολογική εξήγηση πίσω από την έντονη ανάγκη μας για διακοπές
