Η είδηση του θανάτου της Ελένης Προκοπίου σε ηλικία 87 ετών φέρνει ξανά στο φως μία από τις τελευταίες και πιο σπάνιες τηλεοπτικές εμφανίσεις της. Ήταν τον Μάρτιο του 2024, όταν η γυναίκα που είχε επιλέξει να εγκαταλείψει τα φώτα στην ακμή της καριέρας της άνοιξε την πόρτα της στον Νίκο Νικόλιζα και στις «Αλήθειες με τη Ζήνα» και μίλησε για μια ζωή που είχε χωριστεί σχεδόν στα δύο, στα χρόνια του θεάτρου και του κινηματογράφου και σε εκείνα που ακολούθησαν, μακριά από κάμερες και δημοσιότητα.
Η συνέντευξη προβλήθηκε στις 28 Μαρτίου 2024 και παρουσιάστηκε τότε ως το «σπάσιμο» μιας σιωπής 52 χρόνων, όσων δηλαδή είχαν περάσει από το 1972, όταν η Ελένη Προκοπίου αποσύρθηκε από την ενεργό καλλιτεχνική ζωή.
Βλέποντάς την σήμερα, μετά την είδηση του θανάτου της, αποκτά αναπόφευκτα διαφορετική βαρύτητα. Γιατί η Προκοπίου δεν μίλησε με νοσταλγία για μια καριέρα που άφησε στη μέση, ούτε έδειξε να μετανιώνει για την επιλογή της. Αντίθετα, έμοιαζε απόλυτα συμφιλιωμένη με το γεγονός ότι κάποια στιγμή έκλεισε την πόρτα πίσω της και επέλεξε μια εντελώς διαφορετική ζωή.
«Ήμουν του θεάτρου , τις 23 ταινίες τις έκανα γιατί με πίεσαν»
Παρότι για το ευρύ κοινό η Ελένη Προκοπίου ήταν ένα από τα χαρακτηριστικά πρόσωπα του ελληνικού κινηματογράφου των '60s, η ίδια αποκάλυπτε ότι η μεγάλη της αγάπη ήταν στην πραγματικότητα το θέατρο και ο χορός.
«Ήμουν του θεάτρου κι αυτές τις 23 ταινίες που έκανα, τις έκανα γιατί με πίεσαν να τις κάνω», έλεγε στον Νίκο Νικόλιζα, θυμούμενη στη συνέχεια δύο από τις κινηματογραφικές δουλειές που σημάδεψαν την πορεία της, την ταινία του Νίκου Κούνδουρου αλλά και το «Ραντεβού στον Αέρα».
Οι «Μικρές Αφροδίτες» του Κούνδουρου είχαν προκαλέσει τεράστια αίσθηση στην εποχή τους, ενώ το «Ραντεβού στον Αέρα» έμεινε μία από τις πιο χαρακτηριστικές μουσικές ταινίες της δεκαετίας του '60 και μία από τις δουλειές που η ίδια ξεχώριζε.
Για τους ανθρώπους με τους οποίους είχε συνεργαστεί δεν υπήρχε πικρία. «Τους θυμάμαι όλους και τους αγαπούσα όλους. Ήμουν ήσυχο παιδάκι», έλεγε με εκείνον τον χαμηλό τόνο που χαρακτήριζε ολόκληρη τη συνέντευξη.
Ακόμη και όταν η κουβέντα έφτασε στη μεγάλη αναγνωρισιμότητα που είχε αποκτήσει τότε, η αντίδρασή της ήταν ενδεικτική του τρόπου με τον οποίο αντιμετώπιζε τη διασημότητα. «Δεν είπα ποτέ “είμαι η Ελένη Προκοπίου”. Γιατί να το πω; Τόσες υπάρχουν!», είχε πει γελώντας.
Ήταν ίσως μία από τις φράσεις που την περιέγραφαν καλύτερα. Μια γυναίκα που στα χρόνια της μεγάλης επιτυχίας της μπορούσε να γεμίζει την οθόνη με την παρουσία και τον χορό της, αλλά στην προσωπική της ζωή δεν φάνηκε ποτέ να ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για τον τίτλο της «σταρ».
Ο Αντώνης Συρίγος και η απόφαση που άλλαξε τα πάντα
Το 1972 ήταν η χρονιά που άλλαξε οριστικά η ζωή της. Η Ελένη Προκοπίου παντρεύτηκε τον επιχειρηματία Αντώνη Συρίγο και απομακρύνθηκε από το θέατρο και τον κινηματογράφο. Πίσω από την απόφαση υπήρχε κυρίως η μεγάλη επιθυμία της να αποκτήσει παιδί.
Στη συνέντευξη στις «Αλήθειες με τη Ζήνα» μίλησε με απλότητα για τον άνδρα με τον οποίο μοιράστηκε σχεδόν μισό αιώνα ζωής. «Πέρασα καλά με αυτόν τον άνθρωπο», έλεγε για τον Αντώνη Συρίγο.
Πίσω από αυτή τη λιτή φράση υπήρχε μια ολόκληρη κοινή ζωή αλλά και η δύσκολη προσπάθειά της να γίνει μητέρα. Η Προκοπίου είχε μιλήσει και παλαιότερα για τις δυσκολίες που αντιμετώπισε μέχρι να αποκτήσει τη μοναχοκόρη της, Ειρήνη, αποκαλύπτοντας ότι είχε ακολουθήσει θεραπείες και είχε κάνει τάμα στην Αγία Ειρήνη Χρυσοβαλάντου.
Όταν τελικά έμεινε έγκυος, η απόφαση είχε ουσιαστικά παρθεί. Η καριέρα μπήκε σε δεύτερη μοίρα και δεν ξαναμπήκε ποτέ πραγματικά στη ζωή της.
Και αυτό είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον στην ιστορία της Ελένης Προκοπίου. Δεν επρόκειτο για μια ηθοποιό που σταμάτησε επειδή δεν είχε πλέον προτάσεις. Το αντίθετο. Η ίδια είχε αποκαλύψει ότι οι προτάσεις συνέχισαν να έρχονται, όμως εκείνη είχε ήδη αποφασίσει πως το κεφάλαιο της υποκριτικής είχε κλείσει.
Ο άνθρωπος που της έλειπε ήταν ο Βαγγέλης Σειληνός
Ο Νίκος Νικόλιζας τη ρώτησε στη συγκεκριμένη συνέντευξη αν, τόσα χρόνια μετά, της έλειπε το θέατρο. Η απάντησή της δεν είχε ίχνος δραματοποίησης. «Τώρα πια έχω μεστώσει, δεν μπορώ να πω ότι μου λείπει. Το να πάω να δω μια ωραία παράσταση μου αρέσει», απάντησε.
Υπήρχε όμως ένας άνθρωπος από εκείνη την εποχή που της έλειπε, ο Βαγγέλης Σειληνός. Με τον Σειληνό είχαν υπάρξει ένα από τα πιο εντυπωσιακά χορευτικά ζευγάρια της εποχής, τόσο στο θέατρο όσο και στον κινηματογράφο. Οι δυο τους είχαν ξεκινήσει να χορεύουν μαζί ήδη από τη θεατρική περίοδο 1956-57 και οι επαγγελματικοί τους δρόμοι χώρισαν το 1965.
Ίσως γι' αυτό η αναφορά της σε εκείνον, σχεδόν έξι δεκαετίες αργότερα, είχε ιδιαίτερη σημασία. Αν το σανίδι δεν της έλειπε πια, οι άνθρωποι με τους οποίους είχε μοιραστεί εκείνα τα χρόνια παρέμεναν μέσα της.
Και όταν η κουβέντα έφτασε στο πώς θα ήθελε να τη θυμάται ο κόσμος, η απάντησή της ήταν σχεδόν σαν ένας μικρός επίλογος. Ήθελε να τη θυμούνται νέα, μέσα από τις ταινίες της.
Τελικά, αυτό ακριβώς συνέβη.
Γιατί η Ελένη Προκοπίου μπορεί να έζησε περισσότερο από μισό αιώνα μακριά από τον κινηματογράφο, όμως για το κοινό έμεινε για πάντα εκείνο το νέο κορίτσι με τα χαρακτηριστικά μάτια που χόρευε με τον Βαγγέλη Σειληνό, στεκόταν δίπλα στη Ρένα Βλαχοπούλου και περνούσε από τα μιούζικαλ στις κωμωδίες και από εκεί στον κινηματογράφο του Νίκου Κούνδουρου. Η ίδια είχε επιλέξει να μην κυνηγήσει αυτή την εικόνα. Και ίσως ακριβώς γι' αυτό κατάφερε να την κρατήσει αναλλοίωτη.
