Υπάρχουν μέρες που ανοίγεις το internet για λίγο. Για να δεις τι έγινε. Για να περάσει η ώρα. Για να ξεφύγεις. Και ξαφνικά, χωρίς να το καταλάβεις, έχεις βρεθεί να σκρολάρεις σχόλια με το ίδιο πάθος που κάποτε διάβαζες περιοδικά κάτω από το θρανίο.

Γιατί αυτό είναι το θέμα: δεν είναι πια μόνο το βίντεο. Δεν είναι μόνο το άρθρο. Δεν είναι καν μόνο η είδηση. Είναι τα σχόλια.

Εκεί που κάποτε ήταν μια μικρή γωνίτσα στο τέλος της σελίδας, τώρα είναι ολόκληρο σύμπαν. Ένα παράλληλο «σόου» που μπορεί να είναι πιο αστείο, πιο σκληρό, πιο αληθινό ή και πιο δραματικό από το ίδιο το περιεχόμενο.

Και κάπως έτσι, τα σχόλια έγιναν το πιο εθιστικό μέρος του internet.

Γιατί τα σχόλια μοιάζουν με παρέα που σε περιμένει

Τα σχόλια έχουν κάτι πολύ συγκεκριμένο που δεν το βρίσκεις εύκολα αλλού: την αίσθηση ότι δεν είσαι μόνη σου.

Μπορεί να βλέπεις ένα βίντεο, μια φωτογραφία, ένα «στόρι» ή ένα άρθρο και να νιώθεις κάτι, να γελάς, να εκνευρίζεσαι, να συγκινείσαι. Και αμέσως μετά σκέφτεσαι: «Για να δω τι λένε οι άλλοι».

Είναι σαν να γυρνάς το κεφάλι σου σε μια παρέα και να ρωτάς «εγώ μόνο εγώ το ένιωσα αυτό;». Και συνήθως η απάντηση είναι όχι.

Μέσα στα σχόλια βρίσκεις ανθρώπους που σκέφτονται σαν εσένα, ανθρώπους που σε εκνευρίζουν αφάνταστα, ανθρώπους που σε κάνουν να πεις «ναι ρε φίλε, επιτέλους κάποιος το είπε». Αυτό το μικρό αίσθημα κοινότητας είναι από μόνο του ένα δυνατό «δέσιμο».

Unsplash

Γιατί εκεί κρύβεται το πραγματικό plot twist

Πολλές φορές το περιεχόμενο είναι απλώς η αφορμή. Το κυρίως πιάτο είναι από κάτω.

Μια ανάρτηση μπορεί να είναι μέτρια, ένα βίντεο να είναι «οκ», μια είδηση να είναι ήδη γνωστή. Αλλά τα σχόλια μπορούν να το απογειώσουν ή να το καταστρέψουν μέσα σε δευτερόλεπτα.

Γιατί στα σχόλια συμβαίνουν πράγματα που δεν τα περιμένεις.

Κάποιος θα πετάξει την ατάκα που θα σε κάνει να γελάς μόνη σου. Κάποιος θα γράψει μια ιστορία που θα σε συγκινήσει. Κάποιος θα δώσει πληροφορία που δεν ήξερες. Κάποιος θα κάνει μια παρατήρηση τόσο εύστοχη που θα αναρωτηθείς πώς δεν το σκέφτηκες εσύ.

Είναι το σημείο που το internet γίνεται «ζωντανό». Όχι μονόλογος, αλλά διάλογος.

Γιατί το χιούμορ στα σχόλια είναι αχτύπητο

Υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων που δεν ανεβάζουν τίποτα, αλλά γράφουν σχόλια που αξίζουν βραβείο.

Αυτό το χιούμορ είναι άμεσο, ωμό, καθημερινό. Δεν είναι «στημένο». Δεν είναι «παραγωγή». Είναι μια ατάκα που βγήκε εκείνη τη στιγμή και χτύπησε ακριβώς εκεί που πρέπει.

Και το χειρότερο; Είναι εθιστικό.

Γιατί όταν αρχίζεις να γελάς με σχόλια, θέλεις κι άλλο. Σαν να βλέπεις μικρά σκετσάκια μέσα σε δευτερόλεπτα. Μπαίνεις «να ρίξεις μια ματιά» και καταλήγεις να ψάχνεις το πιο αστείο σχόλιο λες και είναι κυνήγι θησαυρού.

Γιατί σου δίνουν το αίσθημα ότι έχεις λόγο κι εσύ

Τα σχόλια δεν είναι μόνο για να διαβάζεις. Είναι και για να αφήνεις το αποτύπωμά σου.

Ένα «συμφωνώ», ένα «δεν πάμε καλά», ένα «το ίδιο έπαθα κι εγώ», ένα «μην το κάνεις αυτό», ένα «σ’ ευχαριστώ που το είπες». Είναι μικρά πράγματα, αλλά έχουν δύναμη.

Σου δίνουν την αίσθηση συμμετοχής. Ότι δεν είσαι απλώς θεατής. Ότι υπάρχει χώρος να ακουστείς.

Και ναι, πολλές φορές αυτό γίνεται και λίγο… ανταγωνιστικό. Γιατί όταν δεις ότι κάποιος πήρε χίλια likes σε ένα σχόλιο, κάπου μέσα σου ξυπνάει το «κάτσε να πω κι εγώ κάτι καλό».

Το internet είναι γεμάτο μικρές δόσεις επιβεβαίωσης και τα σχόλια είναι το πιο εύκολο σημείο να τις πάρεις.

Unsplash

Γιατί το δράμα είναι πάντα πιο δυνατό από την ανάρτηση

Ας είμαστε ειλικρινείς: το internet λατρεύει το δράμα. Και τα σχόλια είναι το μέρος που γεννιέται, φουντώνει και κάνει περιοδεία.

Μπορεί να ξεκινήσει από κάτι ασήμαντο. Από μια λέξη. Από μια λεπτομέρεια. Από ένα ύφος. Και μέσα σε λίγα λεπτά να έχει γίνει χαμός.

Εκεί εμφανίζονται οι «ειδικοί», οι «δικαστές», οι «δικηγόροι», οι «θυμωμένοι», οι «ειρωνικοί», οι «παρεξηγημένοι», οι «ηθικολόγοι», οι «χαλαροί που απλώς θέλουν να περάσουν καλά».

Και εσύ; Εσύ διαβάζεις.

Όχι πάντα επειδή συμφωνείς. Αλλά επειδή δεν μπορείς να σταματήσεις. Είναι σαν να περνάς μπροστά από καβγά στο δρόμο και να λες «δεν κοιτάω». Και τελικά κοιτάς.

Γιατί στα σχόλια νιώθεις ότι βλέπεις την αλήθεια

Όσο κι αν ξέρεις ότι στα σχόλια υπάρχει υπερβολή, κακία, ειρωνεία και παραπληροφόρηση, υπάρχει και κάτι άλλο που σε τραβάει.

Η αίσθηση ότι εκεί «λέγονται τα πράγματα όπως είναι».

Κάποιοι γράφουν αυτό που δεν θα έλεγαν ποτέ από κοντά. Κάποιοι γράφουν αυτό που σκέφτεσαι αλλά δεν τολμάς. Κάποιοι γράφουν κάτι που σου ανοίγει τα μάτια. Και κάπως έτσι, τα σχόλια μοιάζουν με τον χώρο όπου πέφτουν οι μάσκες.

Δεν είναι πάντα ωραίο αυτό. Αλλά είναι ελκυστικό. Γιατί το ωμό, το άμεσο, το ανθρώπινο έχει πάντα μια περίεργη γοητεία.

Γιατί είναι σαν να σκρολάρεις συναισθήματα

Το πιο ύπουλο πράγμα με τα σχόλια είναι ότι δεν σε κρατούν μόνο με πληροφορία. Σε κρατούν με συναίσθημα.

Μπορεί να νιώσεις:

- Χαρά, επειδή κάποιος είπε κάτι τρυφερό.

- Θυμό, επειδή κάποιος έγραψε κάτι άδικο.

- Ανακούφιση, επειδή δεν είσαι μόνη σου.

- Ζήλια, επειδή κάποιος είναι πιο έξυπνος ή πιο αστείος από εσένα.

- Απογοήτευση, επειδή βλέπεις πόσο τοξικά γίνεται το πράγμα.

- Ενθουσιασμό, επειδή βρίσκεις ανθρώπους που «σε πιάνουν».

Και αυτός ο συναισθηματικός ανεβοκατεβασμός είναι εθιστικός από μόνος του. Σε κρατάει εκεί. Σε κάνει να συνεχίζεις. Να ψάχνεις το επόμενο σχόλιο που θα σε κάνει να νιώσεις κάτι.

Unsplash

Γιατί είναι ο πιο γρήγορος τρόπος να περάσει η ώρα

Τα σχόλια είναι το πιο εύκολο «χάσιμο χρόνου» που δεν μοιάζει με χάσιμο χρόνου.

Δεν είναι σαν να βλέπεις κάτι τελείως άδειο. Είναι σαν να παρακολουθείς κόσμο. Να ακούς απόψεις. Να βλέπεις αντιδράσεις. Να νιώθεις ότι κάπως ενημερώνεσαι, κάπως συμμετέχεις, κάπως διασκεδάζεις.

Και αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα και η μαγεία μαζί.

Γιατί τα σχόλια είναι μικρές ιστορίες σε σειρά. Δεν τελειώνουν. Δεν έχουν τέλος. Πάντα υπάρχει ένα ακόμη.

Γιατί, στο τέλος, τα σχόλια είμαστε εμείς

Όσο κι αν τα κράζουμε, όσο κι αν λέμε «τι γίνεται εδώ μέσα», όσο κι αν κάνουμε πως δεν μας νοιάζει, η αλήθεια είναι απλή: τα σχόλια είναι η πιο ανθρώπινη πλευρά του internet.

Είναι οι σκέψεις μας σε πραγματικό χρόνο. Οι αντιδράσεις μας χωρίς φίλτρο. Η ανάγκη μας να ανήκουμε κάπου, να γελάσουμε, να πούμε μια κουβέντα, να νιώσουμε ότι μας βλέπουν.

Και κάπου εκεί κρύβεται ο λόγος που είναι τόσο εθιστικά.

Γιατί δεν είναι απλώς ένα «κουτάκι» κάτω από μια ανάρτηση. Είναι ένα μέρος που σε τραβάει μέσα του. Ένα μέρος που μπορεί να σε κάνει να γελάσεις δυνατά, να εκνευριστείς, να νιώσεις παρέα, να πεις «αχ ναι, αυτό ακριβώς».

Και την επόμενη φορά που θα μπεις «μόνο για πέντε λεπτά», ξέρεις ήδη πού θα καταλήξεις. Στα σχόλια.

Διαβάστε ακόμα

Υπάρχει επιστημονικός λόγος που κάποιες λέξεις μας ακούγονται πιο «όμορφες»

Τι επηρεάζει τη γεύση του νερού και γιατί αλλάζει από περιοχή σε περιοχή

Γιατί τα χρώματα στους πίνακες ζωγραφικής σκουραίνουν με τον χρόνο και τι φταίει πραγματικά