Για πολύ καιρό, το να είναι κάποιος μόνος θεωρούνταν μια μεταβατική φάση ή ένα κενό που πρέπει να καλυφθεί. Σήμερα, όμως, αντιμετωπίζεται με διαφορετικό τρόπο. Η πρόσφατη τάση «Is it now awkward to have a boyfriend?» και το δοκίμιο της Lauren Bastide «Finally Alone» επιβεβαιώνουν ότι όλο και περισσότεροι άνθρωποι αγκαλιάζουν μια ζωή χωρίς τους παραδοσιακούς περιορισμούς που τοποθετούν τη σχέση ως βασικό δείκτη προσωπικής επιτυχίας. Αυτή η εξέλιξη μας καλεί να επανεξετάσουμε το τι σημαίνει να είσαι single, όχι πλέον ως μια ενιαία εμπειρία, αλλά ως μια ποικιλόμορφη πραγματικότητα.
Σύμφωνα με νέα έρευνα που διεξήχθη από την Happn για τους «δεσμευμένους singles», το 28% των ανύπαντρων βλέπει την εργένικη ζωή ως περίοδο ανεξαρτησίας. Και οι γυναίκες δεν αποτελούν εξαίρεση, σχεδόν το ένα τέταρτο από αυτές (24%) αγκαλιάζει περήφανα την εργένικη τους κατάσταση, ποσοστό που φτάνει το 29% στις ηλικίες 26-35 ετών. Σε πρόσφατη συνέντευξή της στο «Le Mag de la vie quotidienne» στο ραδιόφωνο France Inter, η ψυχαναλύτρια, κλινική σεξολόγος και θεραπεύτρια ζευγαριών Cécilia Commo διακρίνει διάφορα προφίλ ανύπαντρων, δείχνοντας ότι πίσω από την ίδια κατάσταση κρύβονται πολύ διαφορετικές εμπειρίες, επιλογές και συναισθήματα.
Σε ποια κατηγορία ανύπαντρων ανήκετε;
Η Cécilia Commo διακρίνει 3 κατηγορίες ανύπαντρων ατόμων, σύμφωνα με το περιοδικό «Psychologies Magazine»:
-
Οι «συνειδητά single»: ο όρος αυτός προκύπτει από τη φράση «deliberately single» και αναφέρεται σε άτομα που έχουν επιλέξει συνειδητά να είναι μόνοι τους.
-
Οι «single από ανάγκη» ή «εκ των πραγμάτων»: αυτή η κατηγορία αφορά άτομα που δεν επέλεξαν την εργένικη κατάστασή τους, αλλά την αποδέχονται και καταφέρνουν να ευημερούν μέσα σε αυτή.
-
Οι υπόλοιποι: περνούν μια περίοδο αναγκαστικής εργένικης ζωής, που συχνά συνοδεύεται από αίσθημα μοναξιάς ή δυσφορίας.
Τελικά, αυτές οι διακρίσεις αναδεικνύουν μια πραγματικότητα που εξακολουθεί να κρίνεται, ιδιαίτερα για τις γυναίκες. Το να διεκδικεί κάποιος την εργένικη του κατάσταση, να την επιλέγει ή απλώς να την αποδέχεται, εξακολουθεί μερικές φορές να θεωρείται μορφή απόκλισης απέναντι στις κοινωνικές προσδοκίες. Ωστόσο, η αναγνώριση της ποικιλίας αυτών των διαδρομών επιβεβαιώνει το δικαίωμα του κάθε ατόμου να ορίζει τη δική του πορεία, χωρίς να χρειάζεται να απολογείται. Γιατί το να είναι κανείς single δεν θα πρέπει ποτέ να αντιμετωπίζεται ως πρόβλημα προς επίλυση, αλλά ως μία από τις πολλές δυνατότητες για μια ελεύθερη και γεμάτη ζωή.
