Καλεσμένη στην εκπομπή της Ναταλίας Γερμανού "Καλύτερα δε γίνεται", βρέθηκε σήμερα η Βίκυ Κουλιανού, ένα από τα πρώτα μοντέλα της Ελλάδας που χάραξαν πολύ μεγ΄λαη καριέρα στο εξωτερικό με τεράστιες συνεργασίες όπως Ferre, Armani, Dior, Ungaro και εκατοντάδες άλλες.
Μια ανακάλυψη του αείμνηστου Μιχάλη Ασλάνη που την είδε σε ένα λεωφορείο- όντως- και της πρότεινε να γίνει μοντέλο ανοίγοντας μια πόρτα για εκείνη που ποτέ δεν είχε φανταστεί και που της έδωσε τεράστιες χαρές και μια ζηλευτή καριέρα. Η ίδια μιλώντας σήμερα για εκείνον αναφέρθηκε με μεγάλη αγάπη συμπερλαμβάνοντας τον λατρεμένο Έλληνα σχεδιαστή στα μέλη της οικογένειάς της.
Το τέλος του modeling δεν ήρθε ποτέ για τη Βίκυ Κουλιανού. Παραμένει ενεργό και επιτυχημένο μοντέλο έχοντας παράλληλα εξελίξει και άλλα πράγματα στη ζωή της, όπως η υποκριτική και η παρουσίαση. Κι εμείς που την ξέρουμε από εκείνα τα χρυσά χρόνια, σας λέμε οτι υπήρξε και ταλαντούχα ζωγράφος για ΄΄ενα διάστημα πριν το focus της γυρίσει σε άλλα μονοπάτια της τε΄χνης. Αιγόκερως γαρ... ξέρει να βάζει στόχους και να τους πετυχαίνει και η πορεία της όλα αυτά τα χρόνια σίγουρα το έχει δείξει πέραν πάσης αμφιβολίας.
-Είσαι από τις περιπτώσεις των γυναικών που το εξέλιξες, ψάχτηκες, δούλεψες πολύ με τον εαυτό σου...
«Πολύ, ειδικά το τελευταίο. Απολαμβάνω να σε ακούω, μου ταιριάζεις αφόρητα πολύ. Το λέω γιατί δεν βγαίνω να μιλήσω γιατί θεωρώ οτι για να βγει κάποιος να δώσει μια συνέντευξη το κάνει για να ανακοινώσει κάτι, εγώ δεν έχω τίποτα να ανακοινώσω ήρθα για να κάνω μια κουβέντα μαζί σου που θα μπορούσαμε να την κάνουμε σε ένα καφέ»
-Θα σε ξεκινήσω από την παιδική ηλικία...
«Γελάω με αυτή τη φωτογραφία γιατί τα πόδια μου είναι θεόστραβα. Ίσιωσαν στην πορεία... Ήμουν ένα παιδί υπερκινητικό, το βάσανο της μαμάς μου. με κυνηγούσε συνέχεια στα σπίτια των γειτόνων και μάσαγα συνέχεια τσίχλα. Ακόμα και στα ήσυχά μου κάποια ζαβολιά θα την έκανα. Ήμουν λίγο εως πολύ αγοροκόριτσο.
Ο ορισμός αυτός κρύβει πολύ πιο βαθιές έννοιες. Μια γυναίκα που δεν φοβάται να εκφράσει τον εαυτό της, μια γυναίκα που έχει μια δυναμικότητα και μια ντομπροσύνη που καθρεφτίζεται σε κάθε της πράξη και σε κάθε της πρόταση. Μια ασυμβίβαστη φύση. Η έννοια του αγοροκόριτσου εμπερικλείει πάρα πολλά»
-Τον άντρα που θα σε πλησιάσει τον είδες να φοβάται μπροστά σε αυτά τα χαρακτηριστικά;
«Ξέρεις κάτι; Πόσο ωραίο είναι να επιλέγεις και να σε επιλέγει ένας σύντροφος γνωρίζοντας οτι σε έχει επιλέξει τόσο απλά γιατί του αρέσεις και σου αρέσει. Και αυτό δνε έχει μέσα ένα μείγμα του τύπου την πλησίασα γιατί έχω κάτι να κερδίσω που σε εμάς είναι πολύ εύκολο να συμβεί. Όταν αυτό είναι καθαρό, έχω μάθει πλέον να διακρίνω ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι. Και μπορούμε να επιλέξουμε με ποιους θα είμαστε πιο κοντά κκαι με ποιους πιο μακριά.
Πρέπει να το ζούμε με όση παιδική εφηβική χαρά έχουμε μέσα μας. Εμείς... Το πώς έρχονται εκείνοι είναι μια άλλη ιστορία. Αλλά έχουμε μάθει να διακρίνουμε.Με ενδιαφέρει αυτός που με πλησιάζει να ψάχνει το πραγματικό search, όχι το ποια είναι η Κουλιανού. Δεν μιλάω για τα προσωπικά μου γενικά, ας μείνουμε στο οτι είμαι οκ και καλά»
«Θεωρώ οτι δεν υπάρχει σπουδαιότερο πράγμα στη ζωή του ανθρώπου από το να μη φοβάται να αγαπά.Όποιος φοβάται να αγαπήσει δεν αγπάει τον εαυτό του αρχικά. Τότε αγαπούσαμε αλλήλους. Και μπορεί να πιστεύαν οτι ήταν ψέμα. Εκείνα τα χρυσά χρόνια είχαν υπέροχες μουσικές, υπέροχους ανθρώπους που σκεφτόσουσαν, είχαν στόχους και μεράκι. Δεν είχαν τόσες προσλαμβάνουσες» είπε η Βίκυ μιλώντας για την δεκαετία του '90 και το modeling στην Ελλάδα...
-Όταν έφυγε ο Μιχάλης Ασλάνης από τη ζωή...
«Για μένα ήταν μεγάλο σοκ. Ήταν πολύ κοντά με το θάνατο του μπαμπά μου. Ήταν έναν χρόνο μετά και δεν έχω πάει και στην κηδεία, όπως δεν πήγα και στου μπαμπά μου. ΓΙατί θεωρώ οτι οι άνθρωποι που φεύγουν είναι κάπου αλλού πολύ καλά. Ισχύει οτι πρέπει κανείς να αποχαιρετά, αλλά νομίζω οτι οι αποχαιρετισμοί δεν είναι μόνο εκεί που θα παρεβρεθείς, είναι μέσα μας.
Εγώ αποχαιρέτισα τον μπαμπά μου έναν χρόνο μετά ακούγοντας Μητροπάνο. Δεν είχα κλάψει ακόμα και ήμουν σε ένα ρεμπετάδικο και βγήκα έξω κλαίγοντας για καμιά ώρα. Οι αποχαιρετισμοί μέσα μας έχουν τον δικό τους χρόνο. Αποχαιρετούσα τον Μιχάλη κοντά έναν χρόνο. Ήταν ένας σπουδαίος άνθρωπος μέσα μου. Ήταν σαν ένας μικρός μάγος που μου άλλαξε τη ζωή. Άνοιξε την πόρτα και όσο γινόντουσαν υπάροχα πράγματα και ήταν πάντα εκεί. Μάζευε όλα τα αποκόμματα και τα έδειχνε σε όλο τον κόσμο εδώ με τόση χαρά και παρηφάνια σαν να ήταν συγγενής μου. Και τελικά μάλλον ήταν»
Διαβάστε ακόμα
Φαίη Σκορδά: Μάζεψε το δέντρο, αλλά ο Cookie βρήκε άλλον τρόπο να την τρελάνει
