Στο Rosa και τον Χρήστο Τζίφα μίλησε ο Κωνσταντίνος Ρήγος, ο σημαντικός Έλληνας χορογράφος και σκηνοθέτης, για την απώλεια του Γιώργου Μαζωνάκη, τον οποίο γνω΄ριζε και με τον οποίο είχε συνεργαστεί.
Ο χορογράφος ήταν από εκείνους που βρέθηκαν και στην κηδεία του τραγουδιστή που έφυγε τόσο ξαφνικά στα 54 του χρόνια.
Ο Κωνσταντίνος Ρήγος άνοιξε την καρδιά του και τη μνήμη του και θυμήθηκε ιστορίες από τη γνωριμία και τη συνεργασία του με τον Γιώργο Μαζωνάκη.
«Με τον Γιώργο γνωριστήκαμε το 2008 όταν με κάλεσε να σκηνοθετήσω ένα βίντεο κλιπ του. Μετά ξεκίνησε με τις συνεργασίες εκεί που εμφανιζόταν κάθε φορά και μια πολύ δημιουργική περίοδος με φωτογραφίες, βίντεο, παρέα, σχέσεις. Το team όλο μια σχέση και δημιουργική αλλά και ουσιαστική ανθρώπινη, διακοπές. Προχθές η μαμά του μου θύμισε πώς βρεθήκαμε πρώτη φορά. Σε αυτό το τραγικό γεγονός που έπρεπε να ξαναβρεθούμε. Εννοώ δηλαδή ότι μας συνέδεσε ένας χρόνος και ένας κόσμος και μια συνθήκη η οποία για μένα ήταν πάρα πολύ δημιουργική και επίσης πάρα πολύ ουσιαστική. Ο Γιώργος δεν ήταν απλώς ένας τραγουδιστής, το ξέρουμε όλοι αυτό, το βλέπουμε και από τον τρόπο με τον οποίο αντέδρασε ο κόσμος αλλά κυρίως ήταν ένας άνθρωπος ο οποίος ήταν ένας preformer και ένας μεταφυσικός θα έλεγα ο καλλιτέχνης. Δηλαδή λειτουργούσε με το ένστικτο, έπαιρνε και έδινε και ταυτόχρονα ήταν πάρα πολύ ανοιχτός.
Θεωρώ ότι κάναμε πάρα πολύ σημαντικά πράγματα μαζί για τον τρόπο με τον οποίο ήθελε να εμφανίζεται, να λειτουργεί, να συμπεριφέρεται. Είναι ένα κομμάτι πάρα πολύ σκληρό αυτό που πρέπει να διαχειριστούμε αυτή τη στιγμή και εμείς είχαμε σταματήσει να έχουμε πολύ κοντινή επαφή τα τελευταία 4 χρόνια. Μιλάγαμε πού και πού στο τηλέφωνο. Οι χρόνοι διαφορετικοί, συνθήκες διαφορετικές αλλά το σοκ είναι σαν να μην έχει περάσει ούτε μια μέρα από τότε που βρεθήκαμε και επίσης είναι ουσιαστικό, είναι τραυματικό κυρίως και του τρόπου που έγινε αλλά και για το τι έγινε. Οπότε, ναι, δεν ξέρω πώς να το διαχειριστώ.
Θέλω να πιστεύω ότι επειδή ο χρόνος λένε ότι γιατρεύει τα πάντα, δεν νομίζω ότι ισχύει αυτό. Απλώς δεν θα πιστέψω ό, τι έφυγε και θα συνεχίσω να συμπεριφέρομαι σαν να είναι κάπου και απλώς δεν μιλάμε.
Φυσικά, υπάρχει θυμός εννοείται. Υπάρχει θυμός και είναι καθαρός θυμός αλλά δεν είναι κάτι που κι αυτό το ότι μπορείς να το διαχειριστείς με έναν τρόπο. Δηλαδή είναι κάτι που αυτή τη στιγμή τα γεγονότα μας έχουν αφήσει όλους σαν να είμαστε σε ένα σοκ, συλλογικό σοκ ας πούμε».
«Ο Γιώργος κατάφερνε να είναι στη σκηνή σούπερ σταρ και στη ζωή του καθημερινός»
«Ο Γιώργος ήταν ένας καλλιτέχνης ο οποίος ήταν και είναι και θα είναι για πάντα επιδραστικός. Ο τρόπος με τον οποίο άνοιγε προς τον κόσμο, ο τρόπος με τον οποίο δεχόταν τον κόσμο, ο τρόπος με τον οποίο γινόταν από τη μία σούπερ σταρ και από την άλλη το παιδί της διπλανής πόρτας ήταν πάρα πολύ σημαντικός. Θυμάμαι ότι από τις πρώτες φορές που συνεργαστήκαμε αλλά κάποια στιγμή είχαμε κάνει μια φωτογράφιση για μια εφημερίδα στη Θεσσαλονίκη και του Γιώργου δεν του άρεσε, δεν είχε πολύ εύκολη επαφή με τον κόσμο. Και βγήκαμε στη Νέα Παραλία έξω βόλτα και πήγαινα και έλεγα στον κόσμο: “Σας παρακαλώ, θέλει ο κύριος Μαζωνάκης να βγάλει μια φωτογραφία μαζί σας”. Και τον έβγαζα μια φωτογραφία με αγνώστους. Φυσικά ο κόσμος παθαίνει σοκ ας πούμε. Εκεί μόλις τελείωσε αυτή όλη η φωτογράφιση που φωτογραφήθηκε με κόσμο, με παιδιά, με νέους, με μεγάλους, με παρέες, με τα πάντα, μου λέει κοίταξε να δεις, τελικά είναι πολύ απλό να συναντάς τον κόσμο έτσι. Ξέρεις, καμιά φορά είναι υποχρεωμένοι οι καλλιτέχνες αυτού του βεληνεκούς να κλείνονται στον κόσμο τους και ουσιαστικά από εκεί να λειτουργούν.
Ο Γιώργος δεν το είχε αυτό. Κατάφερνε να είναι στη σκηνή σούπερ σταρ και στη ζωή του καθημερινός. Να ακούει δηλαδή τον κόσμο. Θυμάμαι σε ένα βιντεοκλίπ είχαμε βρει έναν άστεγο και σταμάτησε το βιντεοκλίπ και κάθισε και μίλαγε με τον άστεγο, τον ρώταγε πού βρίσκεται, πώς βρίσκεται, γιατί βρίσκεται και την επόμενη μέρα θυμάμαι πήγε και τον ξαναβρήκε. Εννοώ δηλαδή δεν ήταν αδιάφορος για το τι συμβαίνει γύρω ή δεν έκανε μακριά» είπε μεταξύ άλλων.
Διαβάστε ακόμα:
