Η Τάνια Τσανακλίδου ήταν σήμερα καλεσμένη στο «Buongiorno» και, όπως συμβαίνει πάντα όταν μιλάει, δεν έμεινε στα τυπικά. Η σπουδαία ερμηνεύτρια μίλησε με καθαρότητα και ειλικρίνεια για τη ζωή της, τις προτεραιότητες που αλλάζουν με τον χρόνο, τη γαλήνη που έρχεται με την ωρίμανση, αλλά και για την παράσταση στην οποία πρωταγωνιστεί αυτή την περίοδο.

Και κάπως έτσι, η κουβέντα εξελίχθηκε σε μια ανθρώπινη εξομολόγηση. Από αυτές που δεν έχουν ανάγκη ούτε υπερβολές, ούτε εντυπωσιασμούς. Μόνο αλήθεια.

«Δεν τη συμπαθώ την τηλεόραση και όσο γίνεται την αποφεύγω»

Η Τάνια Τσανακλίδου ξεκίνησε μιλώντας για τη σχέση της με την τηλεόραση και ήταν ξεκάθαρη, χωρίς να προσπαθήσει να το «γλυκάνει»: «Δεν τη συμπαθώ την τηλεόραση να σας πω την αλήθεια και όσο γίνεται την αποφεύγω. Δηλαδή τα τραγούδια μου και γενικά η δουλειά μου όλη, δεν είναι αποκομμένη από τη ζωή μου. Αυτό που κάθε φορά είμαι, αυτό τραγουδάω. Αν δεν έχω μεγάλη ανάγκη να το κάνω, δεν το κάνω».

Όπως είπε, αυτή η στάση είναι και ο λόγος που ο κόσμος συνδέεται μαζί της. Γιατί ό,τι λέει, ό,τι τραγουδάει, δεν είναι «ρόλος», είναι κομμάτι της.

Και συνέχισε μιλώντας για το πώς άλλαξε μέσα της ο τρόπος που βλέπει τα πράγματα τα τελευταία χρόνια: «Τα τελευταία χρόνια θεωρώ ότι κάπως ωρίμασα. Όταν ωριμάζεις έχεις περισσότερη γαλήνη. Και η γαλήνη μαλακώνει τις γωνίες. Δηλαδή δεν έχεις πολλές οξείες γωνίες».

Μια φράση που ακούστηκε σαν συμπέρασμα ζωής. Όχι θεωρία. Βίωμα.

Papadakis Press

Η εποχή του κυνισμού και ο αγώνας να μην περάσουμε «στην άλλη όχθη»

Η Τάνια Τσανακλίδου δεν έμεινε μόνο στον εαυτό της. Μίλησε για την κοινωνία γύρω μας και για το πώς, τα τελευταία χρόνια, η σκληρότητα έγινε σχεδόν «κανονικότητα».

«Ζούμε μια εποχή που όλοι μας λίγο-πολύ έχουμε γίνει κυνικοί. Ήταν και η επιδημία που μας έκλεισε στο σπίτι, μας τρόμαξε πολύ και μετά όταν βγήκαμε πάλι έξω είχαμε ένα φόβο για τους άλλους ανθρώπους και έναν άκρατο κυνισμό», είπε.

Και κάπου εκεί, έβαλε το πιο δυνατό της σημείο. Όχι την περιγραφή του προβλήματος, αλλά την επιλογή της απέναντί του: «Εκεί δίνω μεγάλο αγώνα για να μην είμαι κυνική. “Τόσο” θέλει ο άνθρωπος να περάσει στην άλλη όχθη και να πει “να χαθούν όλα, να καταστραφούν όλα”».

Οι προτεραιότητες που αλλάζουν

Μιλώντας για τον χρόνο που περνά και για το πώς αλλάζουν οι ανάγκες, η ίδια αναφέρθηκε στον έρωτα, με τρόπο αφοπλιστικά ειλικρινή: «Οι προτεραιότητες αλλάζουν με τον καιρό. “Ξεχάστε τον”, τον έρωτα. Εγώ δεν είμαι ερωτευμένη με τίποτα. Γιατί είναι απολύτως φυσιολογικό, στην ηλικία μου δηλαδή, ούτε οι ορμόνες μου επιτρέπουν κάτι τέτοιο, αλλά ούτε οι αντοχές μου».

Και εξήγησε πως για εκείνη ο έρωτας ήταν πάντα κάτι που το ζούσε με ένταση. Όμως αυτή η ένταση έχει και τίμημα: «Όταν μπαίνεις σε έναν έρωτα και μπαίνεις με… με φόρα στον έρωτα, γιατί εγώ έτσι έμπαινα πάντα, έχεις μεγάλη “ταλαιπώρια”. Ζορίζεσαι. Δεν είναι εύκολα τα πράγματα».

Δεν έκρυψε πως πλέον δεν έχει την ίδια διάθεση να μπει σε αυτή τη δοκιμασία, ούτε σωματικά ούτε ψυχικά: «Δεν έχει το σώμα μου πια αυτήν την αντοχή να ταλαιπωρηθεί, να ξενυχτήσει, να βγει έξω, να αλητέψει… δεν μπορώ να τα κάνω. Ούτε να ζηλεύω συνέχεια και να υποφέρω “πού είναι τώρα και τι κάνει τώρα”. Να ησυχάσουμε».

«Μέσα στον έρωτα ανιχνεύουμε τα όριά μας»

Παρότι μίλησε με απόσταση, δεν μίλησε υποτιμητικά για τον έρωτα. Αντίθετα, τον περιέγραψε σαν ένα πεδίο όπου ο άνθρωπος δοκιμάζεται και μαθαίνει τον εαυτό του: «Νομίζω ότι μέσω του έρωτα ανιχνεύουμε τα όριά μας. Γιατί συνήθως μες στον έρωτα τα ξεπερνάμε».

Και όπως είπε, δεν χρειάστηκε να πάρει μια «απόφαση» για να προστατευτεί. Ήρθε μόνο του: «Δεν χρειάστηκε να πω ότι “δεν θα την πατήσω τώρα”. Συνέβη από μόνο του».

Η καθημερινότητα που αγαπά σήμερα

Η Τάνια Τσανακλίδου μίλησε και για το πώς είναι η ζωή της σήμερα. Και η εικόνα είναι ξεκάθαρη: λιγότερος θόρυβος, περισσότερη ηρεμία.

«Μ’ αρέσει αυτή η καθημερινότητα η οποία έχει μέσα πολλή ησυχία. Δεν μ’ αρέσει καθόλου να βγαίνω τα βράδια έξω», ανέφερε.

Θυμήθηκε μάλιστα πως κάποτε ζούσε τελείως διαφορετικά: «Έβγαινα ανελλιπώς. Κι άμα δεν έβγαινε ο ήλιος, δεν επέστρεφα ποτέ. Τώρα είναι άλλες οι ανάγκες».

Η εξομολόγηση που συγκίνησε

Μία από τις πιο ανθρώπινες στιγμές της συνέντευξης ήταν όταν μίλησε για τις τύψεις της και για όσα θα ήθελε να είχε κάνει αλλιώς: «Εκείνο που έχω μετανιώσει είναι ότι νομίζω ότι πλήγωσα κάποιους ανθρώπους και κάποιους ανθρώπους που δεν θα έπρεπε. Και δε θα ‘θελα. Αν κάποιος με ακούει και τον έχω πληγώσει, ζητώ συγγνώμη».

Και στη συνέχεια αναφέρθηκε στη νεότητα, στην επιπολαιότητα, στις «ανοησίες» που έρχονται μαζί με την ηλικία: «Γενικά, έκανα πολλές ανοησίες όταν ήμουν μικρή».

Θυμήθηκε μάλιστα τα χρόνια που δούλευε μαζί με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου και τον Σάκη Μπουλά, μια εποχή που, όπως είπε, ζούσαν «σαν ροκ μπάντα»: «Ζούσαμε λίγο σαν ροκ μπάντα. Κάναμε όλες αυτές τις τρέλες που κάνει μια ροκ μπάντα. Αυτό περιελάμβανε και πράγματα που μπορεί να στεναχωρούσαν κάποιους ανθρώπους… Κάναμε δηλαδή πολλές χοντράδες».

Και κάπου εκεί ήρθε και η ουσία. Η ανάγκη να γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος: «Πάντα ήθελα να είμαι καλός άνθρωπος. Και όταν άρχισα να ασχολούμαι με τον εαυτό μου, αυτό που πραγματικά ήθελα ήταν… να υπήρχε μια διάθεση να γίνω καλύτερη. Όχι χειρότερη».

Τι βλέπει στην κοινωνία

Όταν ρωτήθηκε τι είναι αυτό που δεν αντέχει γύρω της, η απάντηση ήταν άμεση: «Δεν αντέχω την βαρβαρότητα».

Και το περιέγραψε με εικόνες από την καθημερινότητα: «Βλέπω τον κόσμο στο δρόμο. Είναι μέσα στα νεύρα. Όλοι. Σε σπρώχνουν, ένα συγγνώμη δεν θα πουν».

Έδωσε ιδιαίτερο βάρος και στον ρόλο του κινητού στην κοινωνία, λέγοντας πως δεν είναι απλά μια «συνήθεια», αλλά κάτι που αλλάζει συμπεριφορές και δημιουργεί προβλήματα: «Το κινητό ευθύνεται για πάρα πολλά κακά που συμβαίνουν στην κοινωνία μας και που θα συμβούνε στους νέους».

Και εξήγησε γιατί: «Το κινητό ευθύνεται για παραπληροφόρηση, για προπαγάνδα, την βία».

Όσα είπε για τον θάνατο

Μιλώντας για τον θάνατο και την απώλεια, η Τάνια Τσανακλίδου μίλησε με έναν τρόπο τρυφερό και βαθιά προσωπικό.

«Θεωρώ ότι πάντα κουβαλάμε τους ανθρώπους που αγαπάμε στην καρδιά μας και πάντα κατά κάποιον τρόπο είμαστε σε μια συνεχή σύνδεση μαζί τους», είπε.

Έφερε και ένα παράδειγμα που έκανε πολλούς να ανατριχιάσουν από τη δύναμη της εικόνας: «Καμιά φορά βλέπω το χέρι μου να ακουμπάει πάνω στο τραπέζι και λέω “α, το χέρι της μαμάς… η μαμά μου”. Μα είμαι ίδια η μαμά μου, ολόιδια».

Αναφέρθηκε και στα σκυλάκια της που έχασε, λέγοντας πως η αγάπη δεν κόβεται με τον θάνατο: «Ακόμα και με τα σκυλάκια μου τώρα που μου πεθάνανε τα δύο, ώρες ώρες νιώθω ότι ή θα ξαναβρεθούμε κάποια στιγμή ή είναι κάπου εκεί γύρω κι αυτά».

Και η φράση που έμεινε σαν κατακλείδα σε αυτό το κομμάτι: «Όσο αγαπάμε και σκεφτόμαστε, όσο θυμόμαστε, οι άνθρωποι είναι ζωντανοί… Όταν τους ξεχνούμε τότε πεθαίνουν».

Η παράσταση «Ο Αγαπητικός της Βοσκοπούλας» και η γλύκα που «στάζει μέσα μας»

Η Τάνια Τσανακλίδου πρωταγωνιστεί στο μιούζικαλ «Ο Αγαπητικός της Βοσκοπούλας» στο θέατρο Ακροπόλ και μίλησε με μεγάλο ενθουσιασμό για το έργο, την ιστορία του και τη δύναμη που έχει σήμερα.

Όπως εξήγησε, το έργο γράφτηκε στα τέλη του 19ου αιώνα από τον Κορομηλά και είναι από τα πιο συγκινητικά ελληνικά έργα: «Γιατί μιλάει για έναν έρωτα… χωρίστηκαν και για χρόνια έκαναν διαφορετικές ζωές και βρεθήκανε μετά από πάρα πολλά χρόνια και έχει μία πολύ ωραία στιγμή αναγνώρισης των δυο τους και ξανασμίγουν».

Η αναγνώριση, όπως είπε, γίνεται μέσα από το τραγούδι: «Η αναγνώριση γίνεται με το τραγούδι… “Μια βοσκοπούλα αγάπησα”».

Στην παράσταση η ίδια υποδύεται τη Γιάννενα, μια γυναίκα «ένστικτο 100%», με έντονο χαρακτήρα και μεγάλες συναισθηματικές κορυφώσεις: «Ρίχνω τρομερές κατάρες… και μετά τρομερές ευχές».

Και κάπως έτσι, περιέγραψε την αίσθηση που αφήνει όλο αυτό: «Η παράσταση είναι σαν μέλι που στάζει μέσα μας».

Papadakis Press

Η Τάνια Τσανακλίδου συνέδεσε την παράσταση με αυτό που λείπει σήμερα από τους ανθρώπους: η αθωότητα, η κοινότητα, το ανθρώπινο «μαζί».

«Ο “Αγαπητικός της Βοσκοπούλας” μας κάνει να θυμηθούμε αυτή την αθωότητα και τη χαρά του να ανήκεις σε μια κοινότητα», είπε.

Και θυμήθηκε τη γειτονιά που πρόλαβε: «Εγώ πρόλαβα τη γειτονιά που βγαίναμε όλοι έξω μετά και τρώγαμε σπόρια… και ένιωθες ασφάλεια μέσα σε μια τέτοια κοινότητα».

Σε αντίθεση με σήμερα, όπως είπε, που στις πολυκατοικίες δεν γνωρίζουμε καν τον διπλανό μας: «Τώρα μένουμε σε μια πολυκατοικία και δεν ξέρουμε, ποιος μένει πού και πώς είναι το όνομά του».

Ο ρόλος της τέχνης

Η ερμηνεύτρια μίλησε και για τον ρόλο της τέχνης, με έναν τρόπο που έδειχνε ότι δεν το λέει θεωρητικά, αλλά επειδή το έχει ζήσει: «Η τέχνη έχει δύο βασικούς ρόλους. Ο ένας είναι παρηγορητικός… Ο άλλος ρόλος της είναι η επαγρύπνηση».

Και πρόσθεσε πως όλα αυτά έχουν νόημα μόνο όταν μοιράζονται: «Δεν έχει νόημα να κάνεις οτιδήποτε εάν δεν το μοιράζεσαι».

Μοιράστηκε μάλιστα και μια ιστορία από ψυχίατρο, όταν η ίδια ένιωθε πολύ ζορισμένη: «Μου λέει “τι ήρθες παιδί μου σε μένα; Φύγε. Εγώ έρχομαι και με θεραπεύεις”».

Και αυτό που της είπε, την παρηγόρησε: «Οι ηθοποιοί και οι τραγουδιστές… ό,τι αρνητική ενέργεια υπάρχει μέσα τους διαλύεται».

Κλείνοντας, είπε και κάτι που δεν κρύβει καθόλου την ανθρώπινη πλευρά της: «Συνήθως κλαίω. Μόνο που το κλάμα είναι επίσης θεραπευτικό».

Papadakis Press

Η ιστορία πίσω από το «Μαμά Γερνάω» και το όνειρο που δεν έγινε ποτέ

Η Τάνια Τσανακλίδου αποκάλυψε και την ιστορία πίσω από το «Μαμά Γερνάω», ένα τραγούδι που έχει μείνει διαχρονικό και που, όπως φαίνεται, γεννήθηκε μέσα από μια μεγάλη προσωπική απώλεια.

Όπως είπε, το τραγούδι κυκλοφόρησε το 1988, όμως όλα ξεκίνησαν λίγο νωρίτερα, όταν είχε αποφασίσει να φύγει από την Ελλάδα: «Το 1986 εγώ ήθελα να φύγω πια από την Ελλάδα… κάτι όμως δεν μου άρεσε. Αισθανόμουν ότι λίγο βούλιαζα».

Πήγε στην Αμερική, στο Λος Άντζελες, όπου ζούσαν τα αδέλφια της, και έκανε οντισιόν στο θεατρικό ινστιτούτο του Lee Strasberg: «Ήθελα να ξαναγίνω μαθήτρια και να διερευνήσω όλες μου τις δυνατότητες σαν ηθοποιός».

Όμως όταν γύρισε για να ετοιμαστεί να φύγει, ήρθε η διάγνωση της μητέρας της: «Δυστυχώς η μητέρα μου διαγνώστηκε με έναν πολύ επιθετικό καρκίνο… Οπότε είπα “άστα τα μεγάλα σχέδια… γύρνα να είσαι στη μάνα σου”».

Το όνειρο της Αμερικής δεν έγινε ποτέ πραγματικότητα. Όμως η ίδια, χρόνια μετά, είδε το «αντιστάθμισμα» που φέρνει η ζωή: «Αν είχα πάει στην Αμερική, δεν θα υπήρχε το “Μαμά Γερνάω” που το θεωρώ από τους σπουδαιότερους δίσκους στην καριέρα μου».

Και το είπε όπως το νιώθει: «Πάντα κάτι χάνουμε κάτι κερδίζουμε στη ζωή… Παραδίπλα μας περιμένει κάτι άλλο».

Μετά τον θάνατο της μητέρας της, είχε συμφωνήσει να κάνει μια δουλειά με τον Σταμάτη Κραουνάκη και τη Λίνα Νικολακοπούλου. Όμως δεν την ενδιέφερε ένας δίσκος «απλά για να γίνει»: «Απλά θέλω να πω στη μαμά μου όσα δεν της είπα όσο ζούσε».

Και τότε γεννήθηκε το τραγούδι. Όπως είπε, η Λίνα Νικολακοπούλου το έγραψε μέσα σε ένα βράδυ.

Η πιο συγκλονιστική εικόνα ήρθε αμέσως μετά: «Μόλις το τραγούδησα… πήρα ένα κασετόφωνο, πήγα στο μνήμα της μαμάς μου… και το έβαλα τέρμα δυνατά».

Και περιέγραψε και την παράξενη στιγμή στο νεκροταφείο, με τον κόσμο να την κοιτάζει: «Με κοιτάγανε οι χήρες περίεργα: τι κάνει αυτή η παλαβή; Αλλά δεν με ένοιαξε καθόλου».

Ολόκληρη η συνέντευξη της Τάνιας Τσανακλίδου

Ηρώ Μουκίου: Η σχέση από απόσταση με τον σύζυγό της και η αλήθεια πίσω από τα 25 χρόνια μαζί

Ρία Ελληνίδου: TikTok trend προέβλεψε μωρό το 2026 και η αντίδρασή της ήταν όλα τα λεφτά

Κατερίνα Καινούργιου: Ο φόβος που δεν είχε ποτέ και ήρθε τώρα με την εγκυμοσύνη