Σήμερα, μια ταινία κάτω από δύο ώρες θεωρείται σχεδόν… ύποπτη. Η τάση πλέον είναι οι ταινίες μεγάλου μήκους που ξεπερνούν τις δύο ώρες. Η κυκλοφορία του «Rays and Shadows», με διάρκεια 3 ώρες και 25 λεπτά, είναι το τέλειο παράδειγμα. Αρκετό για να μας αποθαρρύνει, κάποιες φορές, από το να πάμε σινεμά. Πλέον, όταν θέλουμε να απολαύσουμε μια κινηματογραφική έξοδο, σκεφτόμαστε τρία πράγματα: το καστ, τη διάρκεια και –πάνω απ’ όλα– αν όντως έχουμε τον χρόνο.
Παλαιότερα, οι πολύ μεγάλες διάρκειες ανήκαν στα μεγάλα blockbusters. Σε εκείνες τις επιβλητικές σάγκα με τα XXL σύμπαντα, τις επικές ιστορίες ή την επιστημονική φαντασία. Ταινίες των οποίων οι ιστορίες πραγματικά χρειάζονταν χρόνο για να αναπτυχθούν. Και αυτό εξακολουθεί να βγάζει νόημα. Λατρεύω τις μεγάλες ταινίες… αλλά μόνο όταν έχουν κάτι ουσιαστικό να πουν. Σήμερα, όμως, πολλές ιστορίες θα μπορούσαν άνετα να ειπωθούν σε 1 ώρα και 35 λεπτά, τίτλοι τέλους συμπεριλαμβανομένων.
Οι παλιές καλές ταινίες των 90 λεπτών έχουν γίνει είδος υπό εξαφάνιση. Σύντομα θα μας θεωρούν boomers όταν θα λέμε στα παιδιά μας: «Στην εποχή μου, οι ταινίες ήταν κάτω από 2 ώρες», και εκείνα θα μας κοιτούν με το ίδιο απορημένο βλέμμα που είχαμε κι εμείς όταν μας έλεγαν ότι κάποτε ο κινηματογράφος ήταν ασπρόμαυρος. Με απλά λόγια, φέρτε μας πίσω τις ταινίες της 1 ώρας και 30 λεπτών!
Λατρεύω το σινεμά. Κατά κάποιον τρόπο, το έχω κάνει και επάγγελμα. Την ατμόσφαιρα με τα βελούδινα καθίσματα, τη σκοτεινή αίθουσα… Ακόμα κι αν, ας είμαστε ειλικρινείς, συχνά καθόμαστε άβολα, εκτός αν πληρώσεις μια περιουσία για μια ανακλινόμενη πολυθρόνα, τύπου ινστιτούτου αισθητικής, χωρίς όμως το μασάζ στο κεφάλι.
freepick
Και μετά υπάρχουν τα παιδιά. Τρεις ώρες ταινίας δεν είναι δοκιμασία μόνο για τους ενήλικες. Προσπάθησε να κρατήσεις ένα παιδί καθιστό για τόσο χρόνο και μπορείς άνετα να προσθέσεις «διαπραγματευτής της GIGN» στα skills του βιογραφικού σου.
Και τι να πούμε για τα σνακ στο σινεμά; Το θρόισμα από τα χαρτάκια των καραμελών, το ατελείωτο ψάξιμο στο ποπ κορν, οι διπλανοί που μασάνε με την αυτοπεποίθηση ανθρώπου που πιστεύει ότι δεν ακούγεται. Πάνω από δύο ώρες έτσι… είναι ανεπιθύμητο ASMR σε επανάληψη.
Αξίζει επίσης να μιλήσουμε για τα ωράρια. Μια προβολή στις 8 το βράδυ δεν συνδυάζεται εύκολα με δείπνο σε εστιατόριο. Εκτός αν σου αρέσει να τρως στις 6 μ.μ. σαν Σουηδός συνταξιούχος ή σχεδόν τα μεσάνυχτα σε κάποιο ακόμη χλιαρό fast food. Οι μεγάλες διάρκειες, όταν δικαιολογούνται, είναι υπέροχες. Αλλά ο κινηματογράφος δεν χρειάζεται πάντα να είναι δοκιμασία αντοχής. Ειδικά όταν, προσωπικά, διαθέτω τη σωματική αντοχή ενός πατατάκι.
Ας συνεχίσουμε, λοιπόν, να αγαπάμε τις ταινίες που παίρνουν τον χρόνο τους. Αυτό το κείμενο δεν είναι έκκληση να μικρύνουν όλες οι ταινίες. Αλλά ας αφήσουμε χώρο και για εκείνες που μπορούμε να δούμε αυθόρμητα, χωρίς μπέιμπι σίτερ, χωρίς προγραμματισμό, χωρίς ρολόι, χωρίς σωματική ή ψυχική προετοιμασία και χωρίς να πάρουμε άδεια από τη δουλειά.
