Ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος βρέθηκε στο «Χαμογέλα και Πάλι» και η συζήτηση με τη Σίσσυ Χρηστίδου και την παρέα της εκπομπής ξεκίνησε από τη νέα σειρά του MEGA, «Κάμπινγκ», αλλά γρήγορα πέρασε σε πολύ πιο προσωπικά μονοπάτια.

Ο γνωστός ηθοποιός μίλησε για τα κοινά στοιχεία που αναγνωρίζει στον Ιορδάνη, τον ήρωα που υποδύεται, και από εκεί έφτασε στη δική του δυσκολία με την πραγματικότητα, στη σκέψη της φυγής, αλλά και στην ανάγκη του για αποδοχή και επιβεβαίωση.

Μάλιστα, δεν δίστασε να παραδεχτεί πως, παρότι τα τελευταία χρόνια σκηνοθετεί, ο ίδιος δεν αισθάνεται ακόμη ότι μπορεί να αποκαλεί τον εαυτό του επαγγελματία σκηνοθέτη.

Ο Ιορδάνης του «Κάμπινγκ» και όσα αναγνωρίζει στον εαυτό του

Μιλώντας αρχικά για τον ρόλο του στη νέα σειρά του MEGA, ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος εξήγησε ότι δεν τον αντιμετωπίζει ως έναν χαρακτήρα εντελώς αντίθετο από τον ίδιο. Αντίθετα, υπάρχουν στοιχεία του Ιορδάνη που του φαίνονται ιδιαίτερα γνώριμα.

«Δεν είναι ότι είναι κόντρα ρόλος. Δεν έχω παίξει κάποιο ρόλο που να πω ότι έτσι είμαι και δεν έχω παίξει κανέναν ρόλο που να πω ότι “δεν είμαι αυτός”. Σίγουρα υπάρχει κάπου μέσα μου όλο αυτό. Κάπου θα υπάρχει», ανέφερε.

Και συνέχισε: «Μου φαίνεται πολύ γνώριμος ο ρόλος μου στο “Κάμπινγκ”. Μου είναι πολύ οικείος. Δεν είναι στη ζωή μου, είναι στην ψυχή μου, σε όλη τη δειλία μου, σε όλη τη συστολή μου, σε όλη τη δυσκολία μου».

Ο Ιορδάνης είναι ένας άνθρωπος που για χρόνια λειτουργούσε καταπιέζοντας όσα αισθανόταν, μέχρι που φτάνει στο σημείο να «σκάσει». Και τότε παίρνει αποφάσεις που αλλάζουν εντελώς τη ζωή του.

Papadakis Press

Από ένας άνθρωπος που δεν έχει πει ποτέ «άντε ρε»... κλέβει τη μαφία

Ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος περιέγραψε με χιούμορ την αντίφαση πάνω στην οποία έχει χτιστεί ο ήρωάς του. Ένας τίμιος και συνεσταλμένος άνθρωπος βρίσκεται ξαφνικά μπλεγμένος σε ένα σχέδιο που απέχει πολύ από οτιδήποτε θα περίμενε κανείς από εκείνον.

«Ούτε κακός είναι ούτε παράνομος είναι, ούτε άτιμος είναι. Είναι πολύ τίμιος άνθρωπος. Οπότε τα κάνει όλα όπως να 'ναι. Δεν το σκέφτεται καθόλου. Κάνει το πιο απελπισμένο σχέδιο που υπάρχει τώρα, να κλέψει λεφτά από τη μαφία, ας πούμε. Δηλαδή ένας άνθρωπος που δεν έχει πει ποτέ “άντε ρε” και μετά προσπαθεί να τα βγάλει πέρα», είπε.

Στην πορεία, ο Ιορδάνης συναντά τον Σοφοκλή, ο οποίος καταλήγει με έναν τρόπο να λειτουργεί ως προστάτης του, ενώ μεταξύ τους αναπτύσσεται σταδιακά και μια φιλία.

Το ίδιο το κάμπινγκ, άλλωστε, αποτελεί για τον ηθοποιό μια μικρογραφία ανθρώπων διαφορετικών ηλικιών και καταβολών, που έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: με τον έναν ή τον άλλο τρόπο έχουν απομακρυνθεί από την προηγούμενη πραγματικότητά τους.

«Δυσκολεύομαι πολύ στην πραγματικότητα»

Αυτό το στοιχείο της φυγής έφερε τη συζήτηση από τον Ιορδάνη στον ίδιο τον Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο.

Όταν ρωτήθηκε αν τον γοητεύει η ιδέα να αφήνει κανείς πίσω του όσα γνωρίζει, απάντησε πως η σχέση του με τη φυγή είναι πιο σύνθετη.

«Δε με γοητεύει δυστυχώς, αλλά είναι ότι δυσκολεύομαι πολύ στην πραγματικότητα. Αυτό που με κρατάει είναι σίγουρα και η δειλία, αλλά νομίζω ότι με κρατάει και η ζωή μου έτσι όπως τη δόμησα, έτσι όπως την έφτιαξα», είπε.

Για εκείνον, ένας τρόπος να «φεύγει» χωρίς να εγκαταλείπει πραγματικά τη ζωή του είναι το ίδιο του το επάγγελμα.

«Κάπως όλες οι ανησυχίες εκτονώνονται μέσα σε αυτούς τους κόσμους που δεν είναι πραγματικοί βέβαια, αλλά για εμάς, για μένα είναι πραγματικοί, οπότε κάπως φεύγω συνέχεια, αλλά φεύγω μέσα σε αυτούς τους κόσμους. Δηλαδή όλη την ώρα είμαι και κάποιος άλλος», ανέφερε.

«Δεν ξέρω αν θεωρώ τον εαυτό μου καλλιτέχνη»

Σε άλλο σημείο της συζήτησης, ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος έκανε μια αρκετά αυστηρή αποτίμηση της σχέσης του με τη σκηνοθεσία.

Παρότι θεωρεί τον εαυτό του επαγγελματία ηθοποιό και αισθάνεται ότι γνωρίζει τα εργαλεία της δουλειάς του, δεν χρησιμοποιεί με την ίδια ευκολία τον χαρακτηρισμό «σκηνοθέτης».

«Δεν ξέρω αν θεωρώ τον εαυτό μου καλλιτέχνη. Δεν νομίζω ότι είμαι πολύ καλλιτέχνης. Είμαι ηθοποιός και τα τελευταία χρόνια προσπαθώ να σκηνοθετώ κιόλας, ενώ δε γνωρίζω να σκηνοθετώ. Δεν ξέρω πώς γίνεται. Γι' αυτό και δεν μπορώ να ονομάσω τον εαυτό μου επαγγελματία σκηνοθέτη», είπε.

Αντίθετα, για την υποκριτική αισθάνεται πολύ πιο σίγουρος: «Θεωρώ τον εαυτό μου επαγγελματία ηθοποιό. Αν μου δώσεις κάτι, ξέρω πώς να το παίξω. Δεν έχει σημασία αν θα σ' αρέσει, αν θα είναι καλό. Ξέρω πώς να το κάνω».

Η ανάγκη για το «μπράβο» και η δύσκολη σχέση του με την επιτυχία

Ίσως η πιο προσωπική στιγμή της συνέντευξης ήρθε όταν η κουβέντα έφτασε στην αποδοχή. Ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος παραδέχτηκε χωρίς περιστροφές ότι εξακολουθεί να έχει ανάγκη από το χειροκρότημα και την επιβεβαίωση των άλλων, κάτι που ο ίδιος δεν βλέπει ως θετικό χαρακτηριστικό του.

«Φυσικά και θέλουμε το χειροκρότημα και την αποδοχή. Δυστυχώς αδιάκοπα και δυστυχώς αθεράπευτα», είπε.

Και πρόσθεσε: «Δεν εκτιμώ ιδιαίτερα την περιοχή μου που ζητάει διαρκώς την αποδοχή. Θα έλεγα ότι δεν είναι απ' τα πράγματα για τα οποία είμαι περήφανος ως άνθρωπος, που έχω τόσο μεγάλη ανάγκη την αποδοχή και γι' αυτό δυσκολεύομαι πάρα πολύ και με αυτό που λέγεται επιτυχία».

Μάλιστα, περιγράφοντας με ακόμη μεγαλύτερη αμεσότητα αυτή την πλευρά του, παραδέχτηκε: «Κοντεύω τα 50 πια και πρέπει κάποιος να μου λέει “μπράβο, μπράβο, καλά τα έκανες”».

Διαβάστε ακόμα

Άννα Βίσση: Η στιγμή από τη συναυλία στο ΟΑΚΑ που δεν θα φύγει ποτέ από το μυαλό της

Οικονομάκου: Η απόφαση που πήρε μετά τον χωρισμό από τον Μιχόπουλο και όσα άλλαξαν με τον Μπρούνο

Κωνσταντίνος Κακοσαίος: Τραγούδησε δίπλα στον αδερφό του Γιώργο και έκλεψε τις εντυπώσεις