Μερικές φορές η ζωή μάς οδηγεί πίσω σε πράγματα που νομίζαμε πως ανήκουν οριστικά στο παρελθόν. Όχι από νοσταλγία, αλλά από ανάγκη για θεραπεία και επανεκκίνηση. Αυτό ακριβώς συνέβη στη Sandra Gabriel, μια Καναδή γυναίκα που επέστρεψε στο καλλιτεχνικό πατινάζ δεκαετίες αφότου το είχε εγκαταλείψει, μετατρέποντας το πένθος σε μια νέα αρχή ζωής.
Σε συνέντευξή της στο περιοδικό People, η ίδια μίλησε για το πώς ξαναβρήκε τον δρόμο προς τον πάγο και τελικά προς τον εαυτό της.
Ένα όνειρο που έμεινε πίσω
Η Sandra Gabriel ασχολήθηκε με το figure skating στα νεανικά της χρόνια, όμως στις αρχές των 20 της αποφάσισε να απομακρυνθεί από το άθλημα. Η καθημερινότητα άλλαξε, οι προτεραιότητες μετακινήθηκαν και το πατινάζ έμεινε μια γλυκιά ανάμνηση.
Για πολλά χρόνια δεν φανταζόταν ότι θα επέστρεφε ποτέ. Μέχρι που μια δύσκολη προσωπική απώλεια άλλαξε τον τρόπο που έβλεπε τη ζωή. Όπως αποκάλυψε στο People, η επιστροφή της στον πάγο ήρθε μετά την απώλεια του συντρόφου της, μια περίοδο έντονου πένθους που την έκανε να αναζητήσει έναν τρόπο να επουλώσει συναισθηματικά τον εαυτό της.
Όταν το πένθος οδηγεί σε επανεκκίνηση
Μιλώντας στο People, η Gabriel εξηγεί πως η επιστροφή της δεν ξεκίνησε από φιλοδοξία αλλά από ανάγκη να διαχειριστεί τη θλίψη της. Αναζητούσε κάτι γνώριμο, κάτι που της είχε προσφέρει χαρά στο παρελθόν.
Όπως είπε χαρακτηριστικά: «Μια χαμένη αγάπη μπορεί να επιστρέψει. Ένα πάθος μπορεί να ξαναγεννηθεί.»
Το παγοδρόμιο έγινε για εκείνη χώρος ηρεμίας και συναισθηματικής αποφόρτισης ένα σημείο όπου μπορούσε να επουλώσει πληγές χωρίς λόγια.
Η επιστροφή δεκαετίες μετά
Δεκαετίες αφότου είχε αφήσει τα παγοπέδιλα, αποφάσισε να δοκιμάσει ξανά. Η εμπειρία δεν ήταν εύκολη: το σώμα είχε αλλάξει, οι αντοχές ήταν διαφορετικές και κάθε κίνηση απαιτούσε υπομονή. Ωστόσο, η χαρά της επιστροφής ήταν μεγαλύτερη από κάθε δυσκολία. Πλέον συμμετέχει σε αγώνες πατινάζ ενηλίκων. Και ήρθαν και τα μετάλια!
Στη συνέντευξή της στο People τονίζει: «Το 2026 δεν υπάρχει ηλικιακό όριο ούτε για την αγάπη ούτε για να ξεκινήσεις ένα άθλημα»
Για τη Sandra Gabriel, το πατινάζ δεν είναι πλέον στόχος επίδοσης αλλά τρόπος φροντίδας του εαυτού της. Μέσα από την κίνηση βρήκε ξανά αυτοπεποίθηση, ρυθμό και εσωτερική ισορροπία. Η ιστορία της αγγίζει γιατί θυμίζει κάτι απλό αλλά συχνά ξεχασμένο, πως τα όνειρα δεν χάνονται. Μπορεί να μείνουν σε παύση για χρόνια, περιμένοντας απλώς τη σωστή στιγμή για να επιστρέψουν. Και καμιά φορά, αυτή η στιγμή έρχεται όταν τη χρειαζόμαστε περισσότερο.
Πηγή φωτογραφιών IG glitter_girl76
Διαβάστε ακόμα
Οι απαγορεύσεις στην Ιταλία για το φαγητό και το παγωτό και τα πρόστιμα
Υπάρχει λόγος που δακρύζεις όταν γελάς πολύ και σίγουρα δεν τον περιμένεις
Ο νέος νόμος των Ταλιμπάν αφήνει τους άντρες να χτυπάν τις γυναίκες αρκεί να μη σπάσουν κόκκαλα
